ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΟ ΟΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ; Ακούγεται παράλογο στην Ευρώπη του 2026 να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί μία ζωονόσος με εμβολιασμό και να χρειάζονται μαζικές σφαγές, ακόμα και υγιών ζώων, για να μην...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΟ ΟΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ; Ακούγεται παράλογο στην Ευρώπη του 2026 να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί μία ζωονόσος με εμβολιασμό και να χρειάζονται μαζικές σφαγές, ακόμα και υγιών ζώων, για να μην εξαπλωθεί. Αυτή, όμως, είναι η υποχρεωτική ευρωπαϊκή ντιρεκτίβα για τον αφθώδη πυρετό, αυτό υποστήριξε και ο Επίτροπος Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων, Όλιβερ Βάρχελι, όταν ήρθε στην Κύπρο και τα ίδια λένε νυχθημερόν και οι δικές μας Κτηνιατρικές Υπηρεσίες. Δεν έχουμε λόγο να μην τους πιστέψουμε. Όσο παράλογο και εάν ακούγεται, όσο φρικτό και εάν στην πραγματικότητα είναι. Η επιστημονική γνώση δεν αφήνει περιθώρια άλλων χειρισμών, αλλά επιβάλλει ότι το ακραίο μέτρο της μαζικής θανάτωσης ζώων είναι απολύτως αναγκαίο. Όχι μόνο για να μην εξαπλωθεί η ζωονόσος, αλλά και για να μην επηρεαστούν παραγόμενα προϊόντα υψηλής εξαγωγικής αξίας. Οι υγειονομικοί και οικονομικοί λόγοι δεν επιτρέπουν συναισθηματισμούς, αφήνοντας χώρο μόνο για τετράγωνη ευρωπαϊκή λογική. Το πρωτόκολλο της ΕΕ είναι υποχρεωτικό. Εκεί, όμως, που ξεκινά η λογική, αυξάνεται ο παραλογισμός. Ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου. Ακόμα και εάν εξαλειφθεί πλήρως το ζωικό κεφάλαιο, ο αφθώδης πυρετός δεν θα εξαφανιστεί. Θα παραμείνει μια ενεργή εστία κινδύνου, μια ενεργή απειλή για την κυπριακή κτηνοτροφία, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να τινάξει στον αέρα, ξανά, τα πάντα. Ένας ατέλειωτος φαύλος κύκλος, ενόσω δεν λαμβάνονται τα ίδια μέτρα στις κατεχόμενες περιοχές, οι οποίες αποτελούν την επιβεβαιωμένη πηγή εκκόλαψης του αθφώδους πυρετού από τον περασμένο Δεκέμβριο. Δεν είμαστε Ουγγαρία, Γερμανία ή Αγγλία, όπου υπήρξαν παρόμοια κρούσματα τα προηγούμενα χρόνια και αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο τρόπο, εξαλείφοντας πλήρως τη νόσο. Η κατοχή αποτελεί την ασύμμετρη απειλή. Η λήψη ενιαίων μέτρων σε όλη την επικράτεια του νησιού είναι πρακτικώς αδύνατη. Για να έχει, λοιπόν, κάποιο νόημα η μαζική θανάτωση, θα έπρεπε λογικά να συντρέχει μία από τις δύο προϋποθέσεις: είτε να υπάρξει υποχρεωτική εφαρμογή της βάρβαρης πρακτικής σε κάθε μολυσμένη κτηνοτροφική μονάδα σε όλο το νησί και να ληφθούν τα ίδια μέτρα βιοασφάλειας παντού, είτε να υπάρξουν διαφορετικά μέτρα στην περίπτωση της Κύπρου, λόγω της ιδιάζουσας κατάστασης. Σε μια τέτοια περίπτωση, το επιστημονικό επιχείρημα θα ήταν ακλόνητο. Εφόσον, όμως, δεν υπάρχει πλήρης εφαρμογή των μέτρων σε όλη την επικράτεια, η υποχρεωτική εφαρμογή της ευρωπαϊκής ντιρεκτίβας μοιάζει πολιτικά αδιέξοδη και παραγωγικά επικίνδυνη. Είναι κατανοητό ότι δεν είναι εύκολο να δεχτεί εξαιρέσεις η ΕΕ, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την ευθύνη της δικής μας κυβέρνησης να εξεύρει λύση, ακόμα και αν χρειαστεί να τετραγωνίσει τον κύκλο. Όσα ελαφρυντικά και αν δώσουμε, τα γεγονότα έχουν εκδώσει την ετυμηγορία τους: το κράτος απέτυχε. Η εφαρμογή μέτρων στις κατεχόμενες περιοχές είναι εκτός κάδρου και η τυχόν εξαίρεση της Κύπρου εκτός συζήτησης. Δεν αρκούν οι αποζημιώσεις για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και να καθησυχάσουν τους φόβους για την επόμενη μέρα, ενόσω δεν υπάρχει ασφαλές αφήγημα για έξοδο από την κρίση. Επιπρόσθετα, ο κίνδυνος της αποεπένδυσης και μαζικής εξόδου από τον κλάδο, οι παράπλευρες οικονομικές επιπτώσεις στον μηχανισμό της διατροφικής αλυσίδας, οι πιέσεις στην παραγωγική δραστηριότητα και στις τιμές του ζωικού προϊόντος και οι ενδεχόμενες πιέσεις στα εξαγωγικά προϊόντα (όπως συνέβη στην Ελλάδα), προκαλούν περαιτέρω ερωτήματα για την επιβαλλόμενη πολιτική των μαζικών θανατώσεων. Η κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί, είναι λογικό να επαναφέρει το ερώτημα για την παραμονή μίας αποτυχημένης Υπουργού σε ένα τόσο κρίσιμο τομέα. Μίας Υπουργού που μετρά ήδη τρεις βαριές πολιτικές αποτυχίες: τη φονική πυρκαγιά της Λεμεσού, την υδατική κρίση και, τώρα, τον αφθώδη πυρετό. Εάν το ζητούμενο ήταν να μας λέει τι επιτρέπει και τι όχι η ΕΕ, να στέλνει εγκυκλίους στους κτηνοτρόφους και να δίνει αποζημιώσεις, αυτά τα κάνει και ένας γραφειοκράτης του Υπουργείου. Με τους κτηνοτρόφους να φτάνουν στα άκρα, βλέποντας τους κόπους μίας ζωής να χάνονται και το μέλλον τους να είναι αβέβαιο, η εικόνα μίας Υπουργού που κρύβεται πίσω από ψυχρές γραφειοκρατικές κοινοτοπίες, είναι αποκρουστική. Έχει και η αναισθησία τα όριά της. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ενόσω η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία και ενόσω η Υπουργός μονίμως φυγομαχεί, η ευθύνη δεν βαραίνει την ίδια. Βαραίνει αυτόν που την διόρισε, που συνεχίζει να την ανέχεται και τη συντηρεί στη θέση της: τον Νίκο Χριστοδουλίδη. ΤΟ ΑΣΧΕΤΟ: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους