Η ταινία του Pedro Almodovar «Παράλληλες μητέρες» αναφέρεται (μεταξύ άλλων) και στους ομαδικούς τάφους εκτελεσθέντων δημοκρατικών του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Στο τέλος της ταινίας γίνεται η...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ταινία του Pedro Almodovar «Παράλληλες μητέρες» αναφέρεται (μεταξύ άλλων) και στους ομαδικούς τάφους εκτελεσθέντων δημοκρατικών του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Στο τέλος της ταινίας γίνεται η ανασκαφή ενός ομαδικού τάφου κοντά σε ένα χωριό και η ταυτοποίηση των νεκρών. Οι απόγονοι των δολοφονημένων φτάνουν από το χωριό και ξαπλώνουν στον τόπο της ανασκαφής σαν να είναι οι ίδιοι εκτελεσμένοι από τους φασίστες, σαν να θέλουν με αυτόν τον τρόπο να σμίξουν με τους νεκρούς προγόνους τους που αναζητούσαν για δεκαετίες. Η ταινία κλείνει με τα λόγια του Eduardo Galeano: «Η ιστορία δεν είναι σιωπηλή. Όσο και εάν την καίνε, την διαλύουν ή λένε ψέματα γι’ αυτήν, η ανθρώπινη ιστορία αρνείται να κρατήσει το στόμα της κλειστό». Με έναν παρόμοιο τρόπο, στην Ελλάδα η ιστορία της δεκαετίας του 1940 «αρνείται να κρατήσει το στόμα της κλειστό». Τόσες δεκαετίες μετά εξακολουθεί να μας «μιλά» και να συγκινεί, να συγκλονίζει, να ενθουσιάζει, να προκαλεί θαυμασμό. Και, βέβαια, εξακολουθεί να ενοχλεί κάποιους. Για την «διαρκή επιστροφή της δεκαετίας του 1940» θα μιλήσουμε την Τρίτη 28 Απριλίου και Τετάρτη 29 Απριλίου στο διήμερο που διοργανώνουν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους