Η ΠΟΙΗΣΗ…..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΟΣ ΛΟΓΟΣ Αφορμή, για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε μία καταγραφή στο φβ, κατά την οποία, η ομολογηθείσα αδυναμία του συντάκτη της, να εκφραστεί με ποιητικό λόγο, τον...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ΠΟΙΗΣΗ…..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΟΣ ΛΟΓΟΣ Αφορμή, για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε μία καταγραφή στο φβ, κατά την οποία, η ομολογηθείσα αδυναμία του συντάκτη της, να εκφραστεί με ποιητικό λόγο, τον οδήγησε στην υποστήριξη της άποψης, ότι ο πεζός λόγος (που ο ίδιος κατά προτίμηση χρησιμοποιεί), είναι ανεπιτήδευτος, αφήνοντας εμφανέστατα να εννοηθεί ότι θεωρεί την Ποίηση, επιτηδευμένο λόγο. Η άγνοια βεβαίως, μπορεί να δημιουργήσει άποψη, που μπορεί να είναι και καλοπροαίρετη. Εδώ όμως, πόση άγνοια μπορεί να δικαιολογηθεί;;; ΄Εχουμε αναμφίβολα να κάνουμε με ΛΟΓΟ, που φορείς του υπήρξαν από καταβολής Ελλάδος (αλλά κατ΄επέκταση και του Κόσμου όλου), ΙΕΡΑ τέρατα του Πνεύματος!!! Ο επιτηδευμένος λόγος, σύμφωνα με την επεξήγηση που δίνουν στον όρο τα λεξικά, χαρακτηρίζεται: α) από επιλογή εντυπωσιακών λέξεων, εκφράσεων κλπ, β) από πομπώδες ύφος στην ομιλία, για λόγους επιδείξεως ή καυχησιολογία και γ) από υπερβολή στην έκφραση, χρήση πομπωδών και επιτηδευμένων μέσων έκφρασης Επομένως, ο επιτηδευμένος λόγος, στοχεύει στην επίδειξη και την καυχησιολογία του ρήτορα, στην επιβολή θέσεων και απόψεων, με χρήση πομπωδών εκφράσεων, στην δημιουργία αισθημάτων (χαράς, λύπης, φόβου, πανικού κλπ) εξ υποβολής και πάντα για κάποιο σκοπό. Εξ αυτού, είναι λόγος που ταιριάζει και χρησιμοποιείται κυρίως από βήματος, άμβωνος, έδρας, χάριν εντυπωσιασμού, προσηλυτισμού και αφομοίωσης συνειδήσεων με σκοπό την χειραγώγησή τους. Η Ποίηση αντιθέτως, ούτε καυχάται, ούτε επιδεικνύει, ούτε ουρλιάζει, για να επιβληθεί!!! Η Ποίηση είναι διεργασία, που σκάβει μέσα στην Ψυχή, εγκυμονεί το Ωραίο και προσπαθεί να το γεννήσει, να το φέρει στο Φως!!! Ο Ποιητής, εκθέτει την Ψυχή του, υφαίνοντας ένα τραγούδι στον καμβά των λέξεων, τις οποίες και αναζητά με εσωτερική κόπωση και του αποκαλύπτονται με άνωθεν ευλογία!!! Ο Ποιητής, αδειάζει από τον εαυτό του και μπαίνει στη ζωή, με ερωτική αφοσίωση και με δέος, μήπως και πληγώσει ή αναστρέψει την αρμονία της!!! Με βήματα αβέβαια κάθε φορά, ακουμπάει στο φως, πιστός και αέναος εργάτης και προσκυνητής της Αλήθειας!!! Κατά τον Πλάτωνα «η ποίηση είναι ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό». Κατά τον Στήβενς «Η ποίηση είναι η αναζήτηση του ανεξήγητου». Κατά τον ΄Ελιοτ «η ποίηση είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα». Κατά τον Πάμπλο Νερούντα «η ποίηση, δεν ανήκει σ΄αυτούς που τη γράφουν, αλλά σ΄αυτούς που την έχουν ανάγκη». Κατά τον Γ. Σεφέρη «η ποίηση έχει τις ρίζες της, στην ανθρώπινη ανάσα». Ο Μπόχρες, θεωρεί πως «όταν διαβάζουμε ένα Ποίημα, φανταζόμαστε πως κι΄εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας». Αυτό από μόνο του, σημαίνει ότι, η Ποίηση αποτελεί μέσον επικοινωνίας ψυχών, μέσον ανταλλαγής απόψεων, ονείρων, μέσο κατανόησης του κόσμου και της συνύπαρξης των ανθρώπων. Και όπως ο Πλάτων αναφέρει: «η ποίηση είναι η αιτία, που οδηγεί το κάθε τι, από το μη είναι, στο είναι»!!! Ο Ποιητής, από την ώρα που μένει μόνος με τον εαυτό του, ακινητοποιεί τον αισθητό κόσμο που τον περιβάλλει και μόνος, φοβισμένος, αδαής, αλλά πείσμων, προσπαθεί να εισχωρήσει στη μήτρα της Αλήθειας, να αναγεννηθεί από την τέφρα της συνήθειας, να ακουμπήσει έννοιες και αξίες φτερωτές και απέθαντες, να παρασυρθεί από τη μέθη τους και να εξηγήσει αυτό που του συμβαίνει. ΄Όχι κάνοντας χρήση γνώριμων όρων και παραινέσεων που του επιβάλλουν οι αισθήσεις και το περιβάλλον όπου ζει, αλλά μυστικών φωνών, που θα τον οδηγήσουν στην Κάθαρση, που θα κάνει να λάμψει ο κόσμος μέσα του. Που η συγνώμη, ο αγώνας, το δάκρυ, η ταπείνωση, η θυσία κλπ, θα έχουν περιεχόμενο ΜΕΣΑ του!!! Ο Ρεμπώ, περιεκτικά και γλαφυρά, αναφέρει: «Ο Ποιητής κάνει τον εαυτό του οραματιστή, μέσα από μία χρονοβόρα και συστηματική αποδιοργάνωση των αισθήσεών του. Διερευνά τον εαυτό του, εξαντλεί μέσα του όλα τα φαρμάκια που φέρνουν ο έρωτας, ο πόνος, η απώλεια, η τρέλα και διατηρεί την πεμπτουσία τους. Τεράστια η δοκιμασία, που απαιτείται και τεράστια η Πίστη και δύναμη υπεράνθρωπη, για να καταλήξει ο ίδιος, ανάμεσα σε όλους, να γίνει ο μέγας σακάτης, ο μέγας αφορισμένος, ο υπέρτατος επιστήμων. Γιατί, αποζητά και φτάνει, το ΄Αγνωστο….» Αλλοίμονο λοιπόν, να ήταν τόσο απλό, με την τεχνική τοποθέτησης των λέξεων, να υπάρξει Ποίηση (δηλαδή ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ) Τότε, δεν θα μπορούσαμε να αναφερόμαστε στους Μεγάλους Ποιητές όλων των εποχών, αφού η ποίηση δεν θα είχε δημιουργικό χαρακτήρα, αλλά κατασκευαστικό με υλικά τις λέξεις. Δεν θα υπήρχαν Ποιητές, αλλά επιδέξιοι κατασκευαστές ωραίων φράσεων και σ΄αυτό το καθεστώς θα έπρεπε να ενταχθούν και τα Ιερά Τέρατα της Ποίησης, όπως π.χ. οι μεγάλοι Τραγικοί ποιητές, ο Αριστοφάνης, ο Μένανδρος, ο ΄Ομηρος, ο Ησίοδος, η Σαπφώ,ο Αλκαίος, ο Πίνδαρος, οι μεγάλοι υμνωδοί της εκκλησίας , ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Παλαμάς, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Βαλαωρίτης, ο ΄Ελιοτ, ο Νερούντα, ο Σαίξπηρ, ο Βρεττάκος, ο Ρίτσος, και όλοι οι άλλοι που απαρτίζουν τον ιερό κατάλογο των Ποιητών, περιλαμβανομένων και των αγνώστων της Δημοτικής ποίησης. Βεβαίως και προφανέστατα, όποιος ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων, δεν συγκαταλέγεται οπωσδήποτε και στους μεγάλους ποιητές. Ανεξάρτητα όμως, από το αν το ποίημά του επικοινωνήσει με τους ανθρώπους, αν θεωρηθεί καλό, κακό ή μέτριο, τη στιγμή που το γράφει, ακολουθεί την ίδια πορεία ψυχής, που ακολούθησαν και οι αναγνωρισμένοι ως Μεγάλοι Ποιητές. Αδειάζει την ψυχή του και την εκθέτει!!! Εν κατακλείδι, με όλο το σεβασμό σ΄αυτόν που προκάλεσε αυτό το άρθρο μου, θα ήθελα να μου επιτρέψει να τον παραπέμψω σε μία φράση του Ντέϊβιντ Καραντάϊν: «Αν δεν μπορείς να είσαι ο Ποιητής, γίνε το Ποίημα». 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους