*Δε βγαίνουν τα όνειρα σε πλειστηριασμό. Συνειδητά, το τελευταίο διάστημα και μέσα από τα podcast, επιλέγω να προβάλλω παιδιά της γενιάς μου. Τους εικοσάρηδες και τους τριαντάρηδες που είδαν ζωές να...

25#

Πλήρες Κείμενο:

*Δε βγαίνουν τα όνειρα σε πλειστηριασμό. Συνειδητά, το τελευταίο διάστημα και μέσα από τα podcast, επιλέγω να προβάλλω παιδιά της γενιάς μου. Τους εικοσάρηδες και τους τριαντάρηδες που είδαν ζωές να γκρεμίζονται χωρίς δική τους υπαιτιότητα και να τους ζητείται και ο λόγος. Μια γενιά χαμένων ονείρων που βαφτίστηκε «ανεύθυνη», «απολιτίκ», «αμέτοχη». Πάντα με τρόμαζε η ευκολία των ανθρώπων να αποδίδουν ευθύνες, ενώ οι ίδιοι έχουν «καταλερωμένη τη φωλιά», παραφράζοντας τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Είναι λες και κάποιοι αυτόκλητα ανέβηκαν σε βάθρο και βούτηξαν όσο πιο βαθιά μπορούσαν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, ξεπλένοντας τις «αμαρτίες» τους. Άραγε αναρωτήθηκαν ποτέ το «γιατί» της μη συμμετοχής μας; Πολύ αμφιβάλλω. Άλλωστε, για να μην κρυβόμαστε και πίσω από το δάχτυλό μας, ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των γενιών δεν θέλει ενεργή τη νέα γενιά. Τη θέλει απλώς εξιλαστήριο θύμα, για να αποδίδει τα κακώς κείμενα. Οι νέοι άνθρωποι όμως συμμετέχουμε. Μπορεί οι περισσότεροι όχι με τη μορφή της οργανωμένης πολιτικής, αλλά σίγουρα σχεδόν όλη αυτή η γενιά είναι μια γενιά με άποψη για αυτά που συμβαίνουν. Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η απουσία μας, αλλά το ότι δεν χωράμε στις δικές τους νόρμες συμμετοχής. Γιατί η συμμετοχή δεν μετριέται μόνο με κάλπες και ταμπέλες, αλλά με φωνή, στάση και παρουσία. Και αυτή η γενιά, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τη μειώνουν, ούτε σιωπά ούτε απουσιάζει. Απλώς δεν παίζει με κανόνες που δεν έγραψε η ίδια. Και η παρτίδα της δεν παίχτηκε ακόμα… 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους