Δυο λογάκια για τον Ράφα Μπενίτεθ. Δηλαδή η προσωπική μου γνώμη, η οποία φυσικά δεν διεκδικεί κάποιο αλάθητο και την καταθέτω πιο πολύ για να διαβάσω αντεπιχειρήματα στα σχόλια και για να συζητήσουμε...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Δυο λογάκια για τον Ράφα Μπενίτεθ. Δηλαδή η προσωπική μου γνώμη, η οποία φυσικά δεν διεκδικεί κάποιο αλάθητο και την καταθέτω πιο πολύ για να διαβάσω αντεπιχειρήματα στα σχόλια και για να συζητήσουμε κατά πόσον τα παρακάτω έχουν κάποια βάση ή όχι... Το είχα τονίσει και μετά την πρόσληψή του, το τονίζω και τώρα: τον Μπενίτεθ ΔΕΝ τον φέρνεις για να τον κρατήσεις λίγους μήνες. Τον φέρνεις για να ολοκληρώσει τουλάχιστον μία ολόκληρη σεζόν ως προπονητής του συλλόγου. Του δίνεις κλειδιά, αντικλείδια, λουκέτα, μπρελόκ και τον αφήνεις να δουλέψει απερίσπαστος. Όπως δηλαδή θα έκανε οποιοδήποτε σοβαρό κλαμπ της προηγμένης ποδοσφαιρικά Ευρώπης. Δεν μιλάμε για τον Σούλη Παπαδόπουλο ή τον Μπάμπη Τεννέ, για τον Μπενίτεθ μιλάμε. Το πιο σπουδαίο όνομα προπονητή (βάσει βιογραφικού) που έχει έρθει ποτέ στον Παναθηναϊκό, ενδεχομένως και συνολικά στη χώρα μας. Και απλώς του λες «ναι» σε ό,τι (μα σε Ο,ΤΙ) διατάξει. Φερ' ειπείν, αν ο ίδιος ξυπνήσει αύριο και πει «θέλω να παίζει τερματοφύλακας ο Σιώπης και σέντερ φορ ο Γεντβάι», δεν βγάζεις άχνα και του λες «όπως αγαπάς, κόουτς». Για να ζητάει κάτι τέτοιο, πάει να πει πως κάτι γνωρίζει παραπάνω, πως έχει δει κάτι που ένα αδαές ή λιγότερο έμπειρο μάτι δεν βλέπει. Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει τους στόχους του, ο Μπενίτεθ θα πιστωθεί την επιτυχία. Αν όχι, θα αναλάβει και την ευθύνη. Ανεξαρτήτως όμως τελικού ισοζυγίου, ως κίνηση θα ήταν σωστή η ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και για την περίοδο 2026-27, όπου μάλιστα θα έχει και τη δυνατότητα να δημιουργήσει εξαρχής δική του ομάδα και όχι να την παραλάβει λειψή ή ελαττωματική από τον προκάτοχό του. Ναι, έχει τα κολλήματά του, όπως το 99,99% των προπονητών παγκοσμίως. Ναι, ώρες ώρες και εγώ απορώ γιατί επιμένει στον Γεντβάι ή στον Ερνάντεθ. Ναι, ίσως να το παράκανε με τις συνεχείς δοκιμές συστημάτων και ενδεκάδων. Ναι, ίσως να αδικεί και κάποιους ποδοσφαιριστές. Από την άλλη, διαφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι ο Παναθηναϊκός επί των ημερών του έκανε βήματα πίσω. Στην Ευρώπη ήταν αξιοπρεπέστατος, ηττήθηκε μόνο από την Μπέτις (κυρίως τον πρόδωσαν τα ατομικά λάθη) και μην ξεχνάμε ότι για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα η ομάδα μαστιζόταν από σωρεία τραυματισμών. Με τη Ρόμα αναγκαστήκαμε να παίξουμε με τον Σκαρλατίδη και τον Κάτρη και παρ' όλα αυτά δεν χάσαμε... Επίσης, τον τελευταίο καιρό ο Παναθηναϊκός φαινόταν να έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό την αγωνιστική του εικόνα. Ο δεύτερος γύρος μας ήταν πρωταθληματικός, κάναμε και κάποιες σημαντικές νίκες (Λεβαδειά, Φάληρο κλπ.), έβλεπες και ένα πλάνο στο χορτάρι. Τηρουμένων των αναλογιών, είχε μπει κάπως μια τάξη και οι παίκτες βρίσκονταν μεταξύ τους πιο εύκολα απ' ό,τι στις αρχές της σεζόν. Απλώς ήρθε αυτή η πολύ κακή εμφάνιση απέναντι στον Ολυμπιακό και επανέφερε τη γενική γκρίνια που επικρατεί εδώ και πολλά τέρμινα, καθώς και την αμφιβολία στην ικανότητα των ποδοσφαιριστών και του προπονητή, σβήνοντας καθετί θετικό μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ενόχλησαν, λέει, οι δηλώσεις του Μπενίτεθ, ο οποίος είπε ότι «καταφέραμε να προσπεράσουμε τον Λεβαδειακό στη βαθμολογία, από τον οποίον ήμασταν 9 βαθμούς πίσω». Με τρελαίνει το γεγονός πως η διαρροή ενόχλησης για τη δήλωση αυτή προέρχεται από μια διοίκηση που, πριν από όχι πολύ καιρό, τόνιζε σε συνέντευξή της πως «το μεγαλύτερο κατόρθωμά μας είναι που ο Παναθηναϊκός δεν έπεσε στη Β' Εθνική». Κάπως οξύμωρο δεν είναι όλο αυτό; Μην πω και κωμικοτραγικό... Εγώ δεν θα κάνω τον μάντη, ούτε θα εκφράσω τη βεβαιότητα ότι ο Μπενίτεθ, αν παραμείνει (κάτι που συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες), θα κατακτήσει το επόμενο πρωτάθλημα, που είναι και ο μεγάλος καημός κάθε φίλου του Παναθηναϊκού. Ενδεχομένως οι επιλογές του να μην αποδειχθούν σωστές, η ομάδα να παραμείνει στην απόλυτη μετριότητα και να κριθεί ως αποτυχημένος. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι η πιο ποδοσφαιρική απόφαση που θα μπορούσε να παρθεί τώρα είναι η παραμονή του στον «πράσινο» πάγκο. Η συνεχής αλλαγή προπονητών, ακόμα και αν κάποια στιγμή ένας εξ αυτών «κουμπώσει» αμέσως, είναι σαν να πετάς ένα βότσαλο στη θάλασσα και να περιμένεις να επιπλεύσει. Όποιος και αν έρθει, ακόμα και ο πολυαγαπημένος Σεμπάστιαν Λέτο, είναι βέβαιο όσο και ο θάνατος ότι στην πρώτη στραβή θα αρχίσουν τα «μήπως δεν», στη δεύτερη θα έχουμε τις πρώτες ανοιχτές αμφιβολίες, στην τρίτη θα τον αναλάβουν οι ρεπόρτερ (ακόμα και αυτοί που τώρα τον επιθυμούν διακαώς) και στην τέταρτη θα ζητάμε όλοι μαζί το κεφάλι του επί πίνακι, ξεχνώντας και συμπάθειες και χαρακτήρα και παρελθόν και τα πάντα. Μέχρι που θα τον βρίζουμε κιόλας, όπως έχουμε πράξει και για πιο ιερά τοτέμ του Παναθηναϊκού. Θυμίζει λίγο τον μύθο του Σίσυφου και του Δία όλη η φάση με τους προπονητές του Παναθηναϊκού. Σαν να μας έχει καταραστεί η μοίρα (και θα συνεχίζει να το κάνει όσο και εμείς την προκαλούμε), να αποτυγχάνουν όλοι όσοι έρχονται. Ή να τους αποτυγχάνουμε εμείς προτού μακροημερεύσουν... Ωραία λοιπόν... Τον διώχνουμε τον Μπενίτεθ, φέρνουμε στη θέση του τον Αλμέιδα, τον Λουτσέσκου, τον Λέτο, τον Μάρτινς, τον Μουρίνιο, τον Γκουαρδιόλα. Όσο η νοοτροπία του κλαμπ και των οπαδών (μη βγάζουμε και εμάς από το κάδρο) είναι εντελώς κατσαπλιάδικη και θυμίζει επαρχιακό σύλλογο της δεκαετίας του 1980, όλοι είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν. Μαθαίνω τώρα από ρεπορτάζ ότι υπάρχει διαφορά αντιλήψεων και φιλοσοφίας μεταξύ της διοίκησης και του Ράφα Μπενίτεθ. Τόσον καιρό δηλαδή όλα ήταν μέλι-γάλα και εν μία νυκτί επήλθε χάσμα. Αδιανόητη επιπολαιότητα... Λένε, επίσης, ότι ο Μπενίτεθ ζήτησε δέκα βασικούς ποδοσφαιριστές για την ερχόμενη σεζόν. Πού ακριβώς είναι το κακό εδώ; Ο άνθρωπος το προφανές ζήτησε! Τέλος πάντων, επαναλαμβάνω ότι ακόμα και αν ο Μπενίτεθ το καλοκαίρι του 2027 αποδεικνυόταν ανεπαρκής και ο σχεδιασμός του κακός, δικαιούται, βάσει των γνώσεων, του ονόματος και της οντότητάς του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, να ζητάει υπομονή μέχρι να δούμε τι μπορεί να καταφέρει. Όταν τον υπογράφαμε, υποτίθεται πως όλα αυτά τα είχαμε ατύπως συμφωνήσει μαζί του, σωστά; Επιγραμματικά, πρόκειται για ακόμα μία (χάσαμε το μέτρημα πια) παραδοχή αποτυχίας του Γιάννη Αλαφούζου. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, όμως, προσδοκούμε πως ο επόμενος ίσως αποδειχθεί λίρα εκατό και μας ωθήσει να επιστρέψουμε μαζικά στο γήπεδο... ... μέχρι μια ωραία πρωία να βρούμε κάτι να προσάψουμε και σ' αυτόν και να τον διώξουμε εν μέσω της σεζόν, ακόμα και αν η ομάδα αποδίδει μια χαρά ποδόσφαιρο και διεκδικεί το πρωτάθλημα. This is life in Panathinaikos, που έλεγε και μια ψυχούλα... 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους