Τον τελευταίο καιρό πήρα μια απόφαση η οποία άλλαξε το τρόπο που βιώνω την καθημερινότητα μου: από το απόγευμα της Παρασκευής ως το απόγευμα της Κυριακής, ο χρόνος που έχω στην διάθεση μου...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Τον τελευταίο καιρό πήρα μια απόφαση η οποία άλλαξε το τρόπο που βιώνω την καθημερινότητα μου: από το απόγευμα της Παρασκευής ως το απόγευμα της Κυριακής, ο χρόνος που έχω στην διάθεση μου αφιερώνεται αποκλειστικά στους ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου. Φίλους, συνεργάτες, οικογένεια. Στην επικοινωνία. Στο μοίρασμα. Σε τραπέζια, εκδρομές, μαγειρέματα. Κοινές εμπειρίες. Σε μια ατζέντα μονίμως γεμάτη εκκρεμότητες και πράγματα δημιουργικά, οι άνθρωποι που πρώτα δεν χωρούσαν σε ένα υπερφορτωμένο πρόγραμμα, βρήκαν τον δικό τους χώρο στις σελίδες της. Όχι σαν υποχρέωση. Αλλά σαν μια υπενθύμιση πως η ζωή έχει ημερομηνία λήξεως. Πως η όποια νίκη, επιτυχία, project ή επαγγελματική καταξίωση, δεν έχουν τον πρώτο ρόλο. Τον πρώτο ρόλο τον έχουν εκείνοι που μας έχουν σταθεί στα δύσκολα. Όσοι χαίρονται με τις χαρές μας, όσοι μας δίνουν χαρά. Αυτοί που μας εξελίσσουν και πιστεύουν στις δυνατότητες μας Αυτή η απόφαση δεν ήταν εύκολη στην εκτέλεση της. Και δεν εμπεριέχει κανέναν ρομαντισμό. Απεναντίας, προέρχεται από μια ρεαλιστική πραγματικότητα που οι περισσότεροι πρέπει να διαχειριστούν: deadlines, ατελείωτες ώρες στην κίνηση, αέναο scroll, τρομακτική απόσπαση προσοχής και άσχημα γεγονότα που πριν δεκαετίες νομίζαμε πως συμβαίνουν μόνο σε χώρες εκτός της δικής μας. (Όσοι χρησιμοποιούμε ενίοτε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία. Σε ένα βαγόνι, σε ένα λεωφορείο, εκεί φαίνονται όλα πεντακάθαρα. Το στρες, τα θυμωμένα πρόσωπα, η απόλυτη αφοσίωση σε μια οθόνη, η έλλειψη ηρεμίας.) Όσο και αν μιλάμε για καινοτομία, για ψηφιακό μετασχηματισμό και για τις ευκαιρίες που γεννά η Τεχνική Νοημοσύνη (και είναι πολλές) ο στόχος της πολιτείας πρέπει να είναι πρωτίστως μια βιώσιμη καθημερινότητα. Όχι στα χαρτιά, όχι μέσα από ένα γενικότερο όραμα, όχι μέσα από αναγγελίες σε λαμπερά συνέδρια. Και ο καθένας μπορεί να έχει πολλούς επαγγελματικούς στόχους. Φιλοδοξίες. Σκοπό. Στο τέλος της ημέρας όμως παραμένουμε άνθρωποι με ανάγκη για επικοινωνία, στοργή, αποδοχή, και υγιείς σχέσεις. Έχω την αίσθηση πως ένας από τους τρόπους να τα πετύχουμε όλα αυτά, είναι η σύνδεση. Η ουσιαστική. Όχι η διαδικτυακή. Και αυτή η σύνδεση, μαζί με την άθληση, την καλή διατροφή και τον επαρκή ύπνο, είναι τα δικά μας όπλα για μια ισορροπημένη ζωή. Όσο αυτό είναι εφικτό. 📷 Helbig Konrad: Μύκονος,1961. Σαντούρι και φαγητά σε ένα απλό τραπέζι. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους