Ο George Orwell στο γνωστό έργο του "1984", παρουσιάζει μια κοινωνία δυστοπική, όπου το Κράτος, μέσω του φόβου και του ελέγχου επιβάλλεται στους πολίτες. Είναι από τα γνωστότερα έργα του Orwell, όπου...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ο George Orwell στο γνωστό έργο του "1984", παρουσιάζει μια κοινωνία δυστοπική, όπου το Κράτος, μέσω του φόβου και του ελέγχου επιβάλλεται στους πολίτες. Είναι από τα γνωστότερα έργα του Orwell, όπου συχνά βρίσκεται στην επικαιρότητα θεωρούμενη ως μια εκπληρούμενη προφητεία. Το έργο αυτό ωστόσο δέχθηκε κριτική από τον Aldous Huxley, ο οποίος σε γράμμα του προς τον μαθητή του Orwell, του επισήμανε πως περιγράφει μια λανθασμένη δυστοπία. Στο δικό του έργο "Ένας Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος", ο Xuxley περιγράφει τη νέα κοινωνία ως γενετικά προδιαθετημένη. Οι πολίτες ταξινομούνται σε κάστες με σχεδιασμό, ενώ ένα φάρμακο εξαλείφει κάθε ενόχληση κατ'απαίτηση. Η ψυχαγωγία είναι άπειρη και ρηχή. Η ελευθερία παραδίδεται οικειοθελώς, με χαρά, σε αντάλλαγμα για την άνεση. Ο Huxley στο γράμμα του επισημαίνει στον Orwell πως το μοντέλο δυστοπίας που παρουσιάζει, δηλαδή μιας μπότας στο πρόσωπο του πολίτη, είναι ασταθές. Και αυτό γιατί η φανερή βία δημιουργεί τριβές, οι τριβές δημιουργούν μάρτυρες και οι μάρτυρες οδηγούν στην ανάδυση μιας αντίστασης. Με άλλα λόγια, μια τέτοιου είδους δυστοπία είναι δαπανηρή για τους εξουσιαστές. Για τον Huxley η εξυπνότερη κίνηση θα ήταν αν το κλουβί κατασκευαζόταν από χρυσό: να ήταν αρκετά άνετο ώστε κανείς να μην ψάχνει την πόρτα. Πριν από 77 λοιπόν χρόνια, ο Huxley προέβλεπε πως η νίκη της δυστοπίας θα επιτευχθεί αν 'προτείνουν στους ανθρώπους να αγαπήσουν τη δουλεία τους'. Παρ'όλ'αυτά, και οι δυο κόσμοι που περιέγραψαν Orwell και Huxley συνυπάρχουν σήμερα. Ο κόσμος του Orwell παραμένει ευδιάκριτος, μιας και ο πόνος που προκαλείται από τη βία αναγνωρίζεται. Ο καταπιεστής έτσι είναι επώνυμος. Ο κόσμος του Huxley όμως είναι δυσδιάκριτος. Μέσα στην εικονική ευμάρεια ή στο άγχος της καθημερινότητας, πολίτες θυσιάζουν τις ελευθερίες τους για λίγη περισσότερη άνεση, ένα μεγαλύτερο σπίτι, ένα καινούριο αυτοκίνητο, ένα fuel pass αν μιλάμε για τη δεύτερη κατηγορία. Επιθυμούν δηλαδή το χρυσό κλουβί από τον έλεγχο πάνω στην πολιτική και οικονομική ελίτ. Όλα τα παραπάνω έρχονται αναπόφευκτα στο μυαλό, διαβάζοντας πως ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν χρήζει επανελέγχου. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η ίδια η απόφαση, αλλά και το πώς αυτή υποδέχεται. Όχι με οργή διαρκείας, αλλά με μια σύντομη αντίδραση που γρήγορα απορροφάται από την καθημερινότητα. Αν ο κόσμος του Orwell βασιζόταν στον φόβο, ο κόσμος του Huxley βασίζεται στην εξοικείωση. Όχι στην καταστολή, αλλά στη σταδιακή απώλεια του ενδιαφέροντος για την αμφισβήτηση. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της εποχής μας: όχι ότι οι ελευθερίες περιορίζονται, αλλά ότι ολοένα και λιγότεροι θεωρούν πως αξίζει να επιμείνουν σε αυτές. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους