Διάβασα το γράμμα σου πολλές φορές πριν αποφασίσω να σου απαντήσω. Όχι γιατί δεν ήξερα τι να πω, αλλά γιατί ό,τι και να έγραφα μου φαινόταν είτε λίγο είτε άδικο είτε πολύ καθυστερημένο. Κι όμως, ίσως...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα το γράμμα σου πολλές φορές πριν αποφασίσω να σου απαντήσω. Όχι γιατί δεν ήξερα τι να πω, αλλά γιατί ό,τι και να έγραφα μου φαινόταν είτε λίγο είτε άδικο είτε πολύ καθυστερημένο. Κι όμως, ίσως αυτή η καθυστέρηση να είναι και η πιο ειλικρινής μου θέση μέσα σε όλα αυτά: πάντα ήξερα, αλλά δεν μίλησα έγκαιρα. Δεν με ξάφνιασε αυτό που γράφεις. Με πονάει, αλλά δεν με ξαφνιάζει. Σε διάβαζα καιρό τώρα, πριν ακόμα γράψεις. Στον τρόπο που απομακρυνόσουν, στις παύσεις σου, στο πώς κρατούσες τον εαυτό σου λίγο πιο πίσω απ’ ό,τι παλιά. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να σε ρωτήσω ευθέως τι συμβαίνει, να σε πιέσω να μου πεις, αλλά δεν το έκανα. Ίσως γιατί φοβόμουν την απάντηση. Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μου, ήξερα ήδη. Έχεις δίκιο σε κάτι που γράφεις: υπήρχαν όροι από την αρχή. Δεν θέλω να τους ωραιοποιήσω τώρα. Ήταν όροι. Και ναι, τους έβαλα εγώ. Όχι από σκληρότητα, ούτε από κάποια διάθεση να σε κρατήσω «λιγότερο». Τους έβαλα γιατί έτσι μπορούσα να υπάρχω τότε. Γιατί η ζωή μου ήταν ήδη δεσμευμένη, γιατί υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να διαλύσω, γιατί φοβόμουν – πολύ περισσότερο απ’ όσο σου έδειξα – τι θα σήμαινε αν άφηνα τα πάντα να αλλάξουν. Σε ήθελα όμως. Και αυτό δεν ήταν μισό. Ήταν όσο μπορούσα, αλλά ήταν αληθινό. Δεν ήσουν για μένα μια παρένθεση ούτε μια ευκολία. Ήσουν κάτι που ήρθε και με αναστάτωσε, που με έκανε να ξαναδώ τον εαυτό μου αλλιώς, που με έβγαλε από μια βεβαιότητα που είχα μάθει να τη λέω «ζωή». Απλώς δεν είχα το θάρρος – ή τη δύναμη – να σου δώσω τον χώρο που ίσως άξιζες. Ξέρω ότι σου ζήτησα να μείνεις μέσα σε ένα όριο. Και ξέρω τώρα, πιο καθαρά απ’ ό,τι τότε, ότι αυτό το όριο δεν σε προστάτευε. Προστάτευε εμένα. Ήταν ο τρόπος μου να κρατήσω δύο κόσμους χωρίς να τους συγκρούσω. Και το πλήρωσες εσύ αυτό, το πλήρωσες με σιωπές, με αναμονές, με εκείνο το «λίγο πιο πίσω» που λες κι εσύ. Δεν στο είπα ποτέ έτσι καθαρά, αλλά το ήξερα. Διαβάζοντας αυτό που γράφεις για σένα – για την αγωνία σου, για το ότι δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου – ένιωσα κάτι πολύ δύσκολο να το παραδεχτώ: ότι, με έναν τρόπο, συνέβαλα κι εγώ σε αυτό. Όχι γιατί σου έκανα κάτι κακό με πρόθεση, αλλά γιατί σε κράτησα σε μια συνθήκη που ζητούσε από σένα να αντέχεις περισσότερο απ’ όσο ίσως άντεχες. Και το έκανα γιατί με βόλευε, γιατί με προστάτευε, γιατί μου έδινε εσένα χωρίς να με αναγκάζει να αλλάξω τα πάντα. Δεν θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη με έναν εύκολο τρόπο. Η συγγνώμη καμιά φορά ακούγεται σαν να κλείνει το θέμα, κι εγώ δεν θέλω να το κλείσω έτσι. Θέλω μόνο να σου πω ότι σε βλέπω. Τώρα ίσως πιο καθαρά απ’ ό,τι όταν ήσουν δίπλα μου. Βλέπω πόσο προσπάθησες να μείνεις, να σεβαστείς, να αγαπήσεις χωρίς να απαιτήσεις. Και ξέρω ότι αυτό δεν είναι λίγο. Όταν λες ότι άρχισες να κοιτάζεις αλλού, δεν ένιωσα θυμό. Περίμενα ίσως να νιώσω ζήλια ή προδοσία, αλλά δεν ήρθε έτσι. Ήρθε περισσότερο σαν μια επιβεβαίωση ότι κάτι είχε ήδη μετακινηθεί ανάμεσά μας. Ότι αυτό που κρατούσαμε δεν μπορούσε πια να σε κρατήσει. Και, όσο κι αν πονάει να το λέω, νομίζω ότι έχεις δίκιο που δεν θέλεις να χαθείς μέσα σε αυτό. Σε αγαπώ κι εγώ. Με τον τρόπο που μπόρεσα, με τον τρόπο που άντεξα. Και ναι, αυτός ο τρόπος είχε όρια, είχε φόβο, είχε δισταγμούς που δεν ξεπέρασα. Ίσως αν ήμουν άλλη, αν η ζωή μου ήταν αλλιώς, να είχα κάνει άλλες επιλογές. Αλλά δεν ήμουν. Και δεν θέλω τώρα να φανταστώ μια εκδοχή μου που δεν υπήρξε, μόνο και μόνο για να παρηγορηθώ. Δεν μπορώ να σου ζητήσω να μείνεις. Θα ήταν άδικο, μετά από όσα γράφεις και μετά από όσα ξέρω μέσα μου. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα αλλάξω τα πάντα για να σε χωρέσω, γιατί αν μπορούσα να το κάνω, ίσως να το είχα ήδη κάνει. Κι αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο της απάντησής μου: να σου πω την αλήθεια χωρίς να σε κρατάω. Θα ήθελα να μπορούσαμε να έχουμε κάτι πιο καθαρό, πιο ολόκληρο. Το σκέφτομαι κι εγώ. Αλλά αυτή η σκέψη έρχεται πάντα μετά, ποτέ την ώρα που έπρεπε να γίνει πράξη. Και η ζωή δεν στήνεται πάνω σε «θα ήθελα», όσο κι αν μας πονάει αυτό. Δεν θέλω να χαθείς από τη ζωή μου σαν να μην υπήρξες. Δεν ξέρω τι μορφή μπορεί να έχει αυτό από εδώ και πέρα – ίσως καμία, ίσως μια απόσταση που να μην πονάει τόσο με τον καιρό. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι ό,τι υπήρξε ανάμεσά μας το κρατάω μέσα μου χωρίς να το μικραίνω, χωρίς να το κάνω κάτι λιγότερο για να το αντέξω. Αν έπρεπε να σου πω κάτι τελευταίο, θα ήταν αυτό: δεν έκανες λάθος που αγάπησες έτσι. Ούτε που άντεξες τόσο. Ούτε που τώρα φεύγεις. Ίσως το μόνο λάθος – αν υπάρχει – είναι ότι βρεθήκαμε ο ένας στη ζωή του άλλου σε μια στιγμή που δεν μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον αυτό που πραγματικά χρειαζόταν. Να προσέχεις. Κι αν κάποτε, πολύ αργότερα, θυμηθείς εμένα, θέλω να με θυμάσαι χωρίς πίκρα. Όχι γιατί δεν υπήρξε, αλλά γιατί, μέσα σε όλα του τα όρια, ήταν αληθινό. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους