Έχω σκεφτεί πολλές φορές να σου γράψω. Κάθε φορά το άφηνα για αργότερα, γιατί πίστευα πως θα ήταν καλύτερο να σου τα πω από κοντά, με τη φωνή μου, χωρίς να μεσολαβεί η ψυχρότητα ενός μηνύματος. Όμως...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Έχω σκεφτεί πολλές φορές να σου γράψω. Κάθε φορά το άφηνα για αργότερα, γιατί πίστευα πως θα ήταν καλύτερο να σου τα πω από κοντά, με τη φωνή μου, χωρίς να μεσολαβεί η ψυχρότητα ενός μηνύματος. Όμως ο χρόνος περνά, κι αυτό που δεν λέγεται αρχίζει να γίνεται βάρος. Γι’ αυτό γράφω τώρα. Όχι γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος, αλλά γιατί είναι πια ο μόνος τρόπος που μπορώ. Δεν είμαι καλά. Νομίζω το έχεις καταλάβει. Δεν εννοώ μόνο ότι είμαι στενοχωρημένος ή κουρασμένος. Εννοώ ότι εδώ και καιρό δεν αναγνωρίζω εύκολα τον εαυτό μου. Υπάρχει μέσα μου μια αγωνία που δεν σταματά, μια ανησυχία που με σπρώχνει συνέχεια να ψάχνω αλλού κάτι που να με ησυχάσει, έστω και λίγο. Προσπάθησα να την κρατήσω μακριά από εσένα, από εμάς, από ό,τι ζήσαμε. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι η αγάπη μου για σένα και η αγάπη σου για μένα θα ήταν αρκετές. Για καιρό πίστεψα ότι θα ήταν. Όταν γνωριστήκαμε, υπήρξαν όροι. Δεν το λέω κατηγορώντας σε. Τους θυμάμαι καθαρά. Υπήρχε ένα όριο που δεν έπρεπε να περάσω, ένας χώρος στον οποίο δεν έπρεπε να μπω, μια θέση που δεν έπρεπε να διεκδικήσω. Το δέχτηκα. Το δέχτηκα γιατί σε αγαπούσα, γιατί δεν ήθελα να σε χάσω, γιατί πίστευα ότι μπορούσα να υπάρχω έτσι, με λιγότερα από όσα ίσως ήθελα, αλλά με την αλήθεια ότι ήσουν στη ζωή μου. Για ένα διάστημα νόμιζα ότι τα κατάφερνα. Έλεγα στον εαυτό μου πως το σημαντικό ήταν να υπάρχεις, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Ότι δεν έχει σημασία πώς ονομάζεται μια σχέση, αν μέσα της υπάρχει κάτι αληθινό. Ότι μπορώ να ζήσω με τα κενά, με τις απουσίες, με τις ώρες που δεν σε είχα, με τα πράγματα που δεν μπορούσαν να ειπωθούν, με όλα όσα έπρεπε να μείνουν στη σκιά. Αλλά σιγά σιγά κατάλαβα πως αυτό δεν με ησύχαζε. Αντίθετα, με έκανε να χάνω κάτι από εμένα. Δεν θέλω να σου πω ψέματα. Τον τελευταίο καιρό άρχισα πάλι να κοιτάζω αλλού. Όχι επειδή σταμάτησα να σε αγαπώ. Ούτε επειδή βρήκα κάτι καλύτερο. Αλλά επειδή ένιωσα πως αν μείνω έτσι, σε αυτή τη μισή παρουσία, θα χαθώ ακόμη περισσότερο. Και ξέρω τι σημαίνει αυτό για μένα. Ξέρω πού μπορεί να με πάει. Δεν θέλω να το ντύσω με ωραίες λέξεις. Είναι μια μορφή φυγής, αλλά είναι και ένα σημάδι ότι κάτι μέσα μου δεν αντέχει άλλο. Δεν σε κατηγορώ. Θέλω να το ξέρεις αυτό. Δεν γράφω για να σου φορτώσω ευθύνες ούτε για να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως θύμα. Υπήρξα κι εγώ μέσα σε αυτό με τη δική μου θέληση. Συμφώνησα. Έμεινα. Αγάπησα. Περίμενα. Πίστεψα ότι μπορώ να υπάρχω δίπλα σου χωρίς να ζητώ περισσότερα. Αλλά τώρα καταλαβαίνω πως δεν μπορώ πια να συνεχίσω έτσι χωρίς να γίνω σκληρός, άδικος ή ψεύτικος. Σε αγαπώ ακόμη. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο. Αν δεν σε αγαπούσα, θα ήταν όλα πιο απλά. Θα έβρισκα μια καθαρή φράση, μια δικαιολογία, ένα τέλος που να μοιάζει λογικό. Αλλά δεν είναι έτσι. Σε αγαπώ με έναν τρόπο που δεν ξέρω αν θα φύγει ποτέ από μέσα μου. Μόνο που αυτή η αγάπη, όσο αληθινή κι αν είναι, δεν μου αρκεί πια για να ζω μέσα σε μια κατάσταση όπου πρέπει συνεχώς να μικραίνω τον εαυτό μου. Θα ήθελα τα πράγματα να είχαν γίνει αλλιώς. Θα ήθελα να μπορούσαμε να είμαστε πιο ελεύθεροι, πιο καθαροί, πιο απλοί μεταξύ μας. Να μη χρειάζεται να μετράμε λέξεις, βλέμματα, παρουσίες, απουσίες. Να μη νιώθω ότι η αγάπη μας υπάρχει μόνο όσο ξέρει να κρύβεται. Ίσως ζητώ κάτι που δεν μπορούσε ποτέ να γίνει. Ίσως το ήξερα από την αρχή και απλώς δεν ήθελα να το δω. Γι’ αυτό σου γράφω. Όχι για να σβήσω όσα έγιναν. Όχι για να πω ότι δεν άξιζαν. Άξιζαν. Για μένα άξιζαν πολύ. Ήσουν και είσαι ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου. Αλλά πρέπει να σταματήσω να προσποιούμαι ότι μπορώ να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο. Δεν μπορώ. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά από αυτό το γράμμα. Δεν ξέρω αν θα θυμώσεις, αν θα πονέσεις, αν θα σιωπήσεις. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ήθελα να φύγω από μέσα σου με ψέμα. Δεν ήθελα να αρχίσω να απομακρύνομαι χωρίς να σου πω την αλήθεια. Σου τη λέω λοιπόν όπως μπορώ: σε αγαπώ, αλλά δεν μπορώ να μείνω έτσι. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Και να θυμάσαι, όσο κι αν τώρα όλα φαίνονται δύσκολα, ότι αυτό που υπήρξε ανάμεσά μας δεν ήταν λίγο. Ήταν αληθινό. Και γι’ αυτό ακριβώς πονάει τόσο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους