Bonjour, mes amis. Κάθε Κυριακή, η εξουσία στήνει μπροστά μας ένα μικρό πρωθυπουργικό αναλόγιο και διαβάζει το εβδομαδιαίο της ευαγγέλιο, όπου όλα χωρούν, όλα εξηγούνται, όλα θεραπεύονται, όλα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Bonjour, mes amis. Κάθε Κυριακή, η εξουσία στήνει μπροστά μας ένα μικρό πρωθυπουργικό αναλόγιο και διαβάζει το εβδομαδιαίο της ευαγγέλιο, όπου όλα χωρούν, όλα εξηγούνται, όλα θεραπεύονται, όλα εντάσσονται στη μεγάλη αφήγηση της κυβερνητικής επάρκειας. Ο Macron γίνεται προοίμιο, η Μεσόγειος σκηνικό, η Κύπρος απόδειξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ διπλή σφραγίδα νομιμοποίησης. Και ύστερα, με την ίδια σχεδόν αταραξία, περνάμε στο πλεόνασμα, στα ενοίκια, στο diesel, στους αγρότες, στους συνταξιούχους, σαν να πρόκειται για κεφάλαια της ίδιας σωτηριολογικής οικονομίας. Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ταυτόχρονα ως στρατηγός της Μεσογείου, ταμίας της κοινωνικής ευαισθησίας, λογιστής της εθνικής σωφροσύνης και διανομέας μικρών θαυμάτων δημοσιονομικής εγκράτειας. Η πολιτική δεν έχει πια αντιφάσεις. Έχει μόνο παραγράφους. Και εκεί βρίσκεται η σχεδόν κωμική μεγαλοπρέπεια του κυριακάτικου κειμένου των: στην ικανότητά του να καταπίνει κάθε ασυνέχεια. Από τον αφθώδη πυρετό στη Λέσβο περνάμε στον κοινωνικό τουρισμό, από τα ειδικά οχήματα για ΑμεΑ στο «Αττικόν», από τον ΟΟΣΑ και το ψηφιακό σχολείο στα σωφρονιστικά βραχιολάκια, από τα λαθραία καπνικά και τα τάνκερ στις επαναπατρισμένες αρχαιότητες, κι από εκεί στη μείωση του χρέους ως τελικό δοξαστικό. Ο κόσμος, με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ως πραγματικότητα με ρωγμές, αλλά ως κυβερνητικό δελτίο ύλης. Η νόσος, η φτώχεια, η ακρίβεια, η αναπηρία, η υγεία, η παιδεία, η εγκληματικότητα, ο πολιτισμός, όλα μετατρέπονται σε αποδείξεις ότι το κράτος είναι παρόν, ότι ο μηχανισμός λειτουργεί, ότι η χώρα βαδίζει, ότι το χέρι που γράφει την ανασκόπηση είναι το ίδιο χέρι που κρατά δήθεν ενωμένο το σύμπαν. Το πιο ειρωνικό, όμως, δεν είναι η υπερβολή, φίλες και φίλοι, είναι η αυτάρκεια. Αυτό το κυριακάτικο κήρυγμα δεν ζητά συζήτηση, δεν αντέχει ερώτηση, δεν γνωρίζει αντίλογο. Μιλά σαν να έχει ήδη απαντήσει για όλα, πριν καν κάποιος προλάβει να ρωτήσει. Οι 1.638 λέξεις του λειτουργούν σαν διοικητικό λιβάνι: καλύπτουν την οσμή της πραγματικότητας με άρωμα προόδου, σταθερότητας και διεθνούς κύρους. Κι έτσι η χώρα, από κοινωνία ανθρώπων που αγωνιούν, θυμώνουν, δυσκολεύονται, αμφιβάλλουν, μετατρέπεται σε εβδομαδιαίο ενημερωτικό φυλλάδιο της αυτολατρείας της εξουσίας. Όλα πάνε καλά, επειδή όλα μπορούν να ειπωθούν ως καλά. Και αν κάτι δεν πάει καλά, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους