Διάβασα ένα κείμενο της Αγγελικής Ρόδη–Μπουριέλ και μου ξύπνησε μια ιστορία από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τότε ήμουν φοιτητής και είχα μια σχέση με μια κοπέλα που σπούδαζε Κτηνιατρική. Από αυτές τις...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα ένα κείμενο της Αγγελικής Ρόδη–Μπουριέλ και μου ξύπνησε μια ιστορία από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τότε ήμουν φοιτητής και είχα μια σχέση με μια κοπέλα που σπούδαζε Κτηνιατρική. Από αυτές τις κοπέλες που δεν ήταν για τα «εύκολα» και τα «ωραία». Σκληρή σχολή, σκληρή ζωή, σκληρή δουλειά. Μου έλεγε λοιπόν ότι για να πάρουν πτυχίο έπρεπε να μάθουν και διάγνωση εγκυμοσύνης σε αγελάδα. Όχι με μηχανήματα όπως σήμερα. Με ψηλάφηση. Με το χέρι. Σφαγεία Θεσσαλονίκης. Ζέστη, αίμα, ιδρώτας, μυρωδιά που κολλάει πάνω σου σαν κατάρα. Τη θυμάμαι να μου περιγράφει τη σκηνή και να γελάει πικρά, με λεπτό γάντι μέχρι τον ώμο, να στέκεται στις μύτες σαν μπαλαρίνα, να προσπαθεί να φτάσει εκεί που πρέπει, μέσα από το έντερο του ζώου, για να πιάσει τις ωοθήκες και να καταλάβει αν κυοφορεί. Και μετά έφευγε. Έπαιρνε λεωφορείο. Γύριζε σπίτι. Και ο κόσμος γύρω της… σηκωνόταν και απομακρυνόταν. Όχι επειδή τους έφταιγε κάτι προσωπικά. Απλά… βρώμαγε. Και το πιο τρομακτικό δεν ήταν ότι μύριζε. Το πιο τρομακτικό ήταν ότι η ίδια δεν το καταλάβαινε. Είχε συνηθίσει τόσο πολύ τη σκατίλα, που δεν την ένιωθε πια. Κι εκεί κατάλαβα κι εγώ, ότι η χειρότερη βρώμα δεν είναι αυτή που σε αηδιάζει, είναι αυτή που την συνηθίζεις. Και τώρα πάμε στην Ευρώπη. Η ΕΕ δεν είναι πια «ιδέα». Δεν είναι «όραμα». Δεν είναι «ένωση λαών». 👉 Είναι ένα τεράστιο καζάνι με σκατά. Καζάνι που βράζει χρόνια. Μέσα του μίζες, λόμπι, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, “φίλοι” εργολάβοι, πολιτικοί μαριονέτες, εισαγγελείς, επιτροπές, “ανεξάρτητες αρχές” και ένα σωρό ωραίες λέξεις για να κρύβουν την ίδια βρώμα. Και η δυσωδία ανεβαίνει από το καζάνι και απλώνεται παντού. Το θέμα όμως είναι ότι εμείς πια δεν κλείνουμε τη μύτη. 👉 Συνηθίσαμε. Το κάναμε κανονικότητα. Και μετά απορούμε γιατί τίποτα δεν αλλάζει. Και δίπλα σε αυτό το καζάνι υπάρχει και η Κοβέσι. 💢 Η Κοβέσι δεν είναι η φωτιά που θα σβήσει το βράσιμο του καζανιού. 👉 Δεν είναι αυτή που έστησε το σύστημα είναι μέρος του. 👉 Δεν είναι αυτή που γέννησε τη διαφθορά, είναι θυγατέρα του συστήματος. Απλά έχει ένα επάγγελμα που το ίδιο το σύστημα την ανέδειξε και τώρα της έδωσε ρόλο. 👉 Να είναι απλά αυτή που κρατάει την κουτάλα…και να ανακατεύει το καζάνι. Κάποιες φορές βγάζει στην επιφάνεια ένα κομμάτι, για να πούμε «να, δουλεύει η δικαιοσύνη». Κάποιες φορές ρίχνει λίγο νερό, για να πέσουν οι θερμοκρασίες (ραντεβού με Πιερρακάκη και Φλωρίδη) Κάποιες φορές πετάει και κανένα "κόκαλο" στον λαό, να μασάει. Αλλά το καζάνι δεν καθαρίζει. Το καζάνι δεν αδειάζει. Γιατί η δουλειά δεν είναι να τελειώσει η σούπα. Η δουλειά είναι να συνεχίσει να βράζει χωρίς να εκραγεί. Και εδώ έρχεται η Λιάνα Κανέλλη, που όσο κι αν τη γουστάρεις ή δεν τη γουστάρεις, είπε μια αλήθεια που πονάει. 💢 Ότι αυτή η ιστορία δεν είναι «κάθαρση». 💢 Είναι πολιτική διαχείριση. Και πως το σύστημα, όταν κινδυνεύει, δεν τιμωρεί τους δικούς του. Τους ανακυκλώνει. Τους μετακινεί. Τους ξεπλένει. Τους θάβει προσωρινά. Και το βλέπεις καθαρά. Άλλοι “καίγονται” στα κανάλια για ξεκάρφωμα και άλλοι είναι άτρωτοι. Άλλοι γίνονται πρωτοσέλιδο και άλλοι δεν αγγίζονται καν. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Ότι εμείς, σαν κοινωνία, έχουμε γίνει σαν εκείνη τη φοιτήτρια στην πρακτική. 👉 Μέσα στη βρώμα. 👉 Μέσα στη δυσωδία. Και δεν μας κάνει εντύπωση. Δεν μας σοκάρει πια τίποτα. Οπότε... η Κοβέσι μπορεί να συνεχίσει να ανακατεύει το καζάνι. Αλλά το καζάνι είναι τεράστιο. Και η Ευρωπαϊκή σκατίλα απλώνεται. Και εμείς καθόμαστε δίπλα του, αναπνέουμε τη μπόχα, και κάνουμε πως δεν μυρίζει. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους