ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ Το τίμημα που πληρώνει όποιος παρακολουθεί την πολιτική ζωή εδώ και σαρανταπέντε χρόνια -ξεκοκκαλίζοντας από μαθητής του δημοτικού τις εφημερίδες, προσπαθώντας από έφηβος να διαβάσει...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ Το τίμημα που πληρώνει όποιος παρακολουθεί την πολιτική ζωή εδώ και σαρανταπέντε χρόνια -ξεκοκκαλίζοντας από μαθητής του δημοτικού τις εφημερίδες, προσπαθώντας από έφηβος να διαβάσει πίσω από τις γραμμές- είναι ότι συχνά αισθάνεται πως παρακολουθεί το ίδιο έργο σε επανάληψη. Άντε σε παραλλαγή. Οι «επισυνδέσεις» του 2023 φέρνουν στη μνήμη τις υποκλοπές των τελών της δεκαετίας του 1980, των αρχών της δεκαετίας του 1990, όταν τηλεφωνήματα κορυφαίων παραγόντων του δημόσιου βίου μεταδίδονταν από τις συχνότητες της νεαρής τότε ιδιωτικής ραδιοφωνίας και έσπαγαν ταμεία. Τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ θυμίζουν το καλαμπόκι που είχε εισαχθεί από τη Γιουγκοσλαβία το 1986 και είχε δηλωθεί ως ελληνικό για να εισπραχθούν επιδοτήσεις από την ευρωπαϊκή κοινότητα. Κάποια στελέχη του σημερινού «επιτελικού κράτους» μοιάζουν με αποσπόρια ανθρώπων που κινούνταν στις παρυφές τού περιβάλλοντος Κώστα Σημίτη. Που δήλωναν ακραιφνείς εκσυγχρονιστές για να βρεθούν τελικά να συνδέονται με ποινικά αδικήματα και τους να τους φάει η μαρμάγκα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν; Ασφαλώς και όχι. Ο κόσμος μεταμορφώνεται. Τα τελευταία χρόνια με αδιανόητη ταχύτητα. Κι όμως, η διεκδίκηση και η άσκηση της εξουσίας στην Ελλάδα επιμένει να ακολουθεί κάποια σταθερά μοτίβα. Καθ’όλη τη Μεταπολίτευση. Και πριν αλλά και μετά τη χρεοκοπία του 2010. Κάθε παράταξη, άπαξ και έρθει στα πράγματα, προσβλέπει και κερδίζει και μια δεύτερη θητεία. Από τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μετέπειτα του Γεωργίου Ράλλη, μεταξύ 1974 και του 1981. Μέχρι του Κυριάκου Μητσοτάκη, που σύντομα θα μπει στον όγδοο χρόνο διακυβέρνησης. Μοναδική εξαίρεση; Η θητεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που έληξε άδοξα όταν ο Αντώνης Σαμαράς, με την Πολιτική του Άνοιξη, της τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια. Άντε και του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος είχε χάσει εντελώς τα αβγά και τα πασχάλια το 2011 και έφτασε -θυμίζω- να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με την υπόσχεση ότι μόλις τη λάμβανε θα παραιτούνταν. Ακόμα και οι Συριζανέλ είχαν -όπως λέμε στα ηλεκτρονικά παιχνίδια- δύο «κανονάκια». Τα έκαψε μέσα σε εννέα μήνες ο Αλέξης Τσίπρας, προσφεύγοντας στις κάλπες τον Σεπτέμβριο του 2015. Οι δεύτερες θητείες είναι γενικώς απογοητευτικές. Επέρχεται ραστώνη, φθορά, σήψη. «Να πέσει ο φαύλος!» κυκλοφόρησαν με πηχυαίους τίτλους οι πάλαι ποτέ ανδρεοπαπανδρεϊκές εφημερίδες την παραμονή των εκλογών τον Ιούνιου του 1989. Ο Κώστας Σημίτης, προβλέποντας ότι θα αποδοκιμαστεί, έδωσε άρον-άρον ένα σκουριασμένο δαχτυλίδι στον Γιώργο Παπανδρέου στις αρχές του 2004. Και ο Κώστας Καραμανλής έκανε ό,τι μπορούσε για να ηττηθεί το 2009 και να πετάξει την καυτή πατάτα της υπερχρεωμένης χώρας στον ΓΑΠ. Κανονικά, η εποχή Κυριάκου Μητσοτάκη θα έπρεπε σιγά-σιγά να ετοιμάζεται για τίτλους τέλους. Να προγραμματίζει ο νυν πρωθυπουργός την επόμενη μέρα του. Να σχεδιάζει τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Διεκδικεί εντούτοις, ο Κυριάκος με αξιώσεις, το μοναδικό στα χρονικά. Μια τρίτη θητεία. Του το επιτρέπει η κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Του το υπαγορεύει η φιλοδοξία του. Προσωπικά με εκπλήσσει το γεγονός πως αντί να συνομιλεί, από καιρό τώρα, με την Ιστορία… Αντί να μας επιφυλάσσει ένα λαμπρό φινάλε, πεντέξι βαθιές ως το κόκκαλο μεταρρυθμίσεις, που θα εγγυώνταν την υστεροφημία του… Επιμένει να κονταρομαχεί με τον Νίκο Ανδρουλάκη ή τον Αλέξη Τσίπρα ή ακόμα, αν το φέρουν έτσι οι καταστάσεις, και με τη Μαρία Καρυστιανού. Εκείνο που ασφαλώς δεν με εκπλήσσει, με απογοητεύει ωστόσο, μου προκαλεί συγκαταβατικά χαμόγελα εναλλάξ με βαθιά χασμουρητά, είναι η ηθικολογία της αντιπολίτευσης. Ο ισχυρισμός ότι μας έχουν κατσικωθεί κάτι λεχρίτες με σκούρα κοστούμια -καπηλευτές μιας ανύπαρκτης αριστείας-, που πρέπει να τους στείλουμε το συντομότερο στον αγύριστο και να εμπιστευτούμε τις τύχες μας στα καλά παιδιά. Ώστε να δούμε επιτέλους φως. «Το είπε στους Δελφούς και η κυρία Κοβέσι!» επιχαίρουν. Δεκαετίες πριν από την Ευρωπαία εισαγγελέα, το είχε βροντοφωνάξει ο Χρήστος Παπουτσάκης. Ο εκδότης του σπουδαίου περιοδικού «Αντί», φυσιογνωμία -μεταξύ των άλλων- και του αντιδικτατορικού αγώνα. Κοτζάμ τεύχος-καταπέλτη για την «Κυβέρνηση Απατεώνων» είχε τυπώσει ο Παπουτσάκης σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Αναφερόταν στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Τα μισά από τα στοιχεία που παρέθετε να αλήθευαν, θα αρκούσαν λογικά ώστε το Πασόκ να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Και όμως. Ηττήθηκε μεν σε τρεις αλλεπάλληλες εκλογές πλην άντεξε και ανέκαμψε. Όσο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, αθωώθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο, χωρίς καν να πατήσει το πόδι του. Και το 1993 ξαναέγινε θριαμβευτικά πρωθυπουργός. Δίδαγμα; Μην αυτοσυστήνεστε, φίλες και φίλοι της αντιπολίτευσης, ως άσπιλοι, ως καλά παιδιά. Καλά παιδιά στην πολιτική δεν υπάρχουν, αντίκειται στην περιγραφή του επαγγέλματος, το γνωρίζουν πολύ καλά οι πολίτες. Μην διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας για τα ρουσφέτια – και τα δικά σας κόμματα διέπρεψαν στο σπορ όποτε κυβέρνησαν, είναι πελατειακή η δομή της ελληνικής κοινωνίας εδώ και δύο αιώνες - πώς θα το αλλάξετε αν δεν το παραδεχθείτε; Μην καταδέχεστε να αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της ρητορικής σας τα σκάνδαλα. Διότι κινδυνεύετε να κυλήσετε ανεπαισθήτως στη σκανδαλολογία. Για να σε εμπιστευτεί το εκλογικό σώμα, πρέπει να καταθέσεις μια εναλλακτική πρόταση για τη χώρα. Ένα όραμα όπως το έλεγαν κάποτε - ο Σημίτης το ονόμαζε σχέδιο. Μες στην οποία εναλλακτική, να βρίσκει τη θέση του το προσωπικό όνειρό του καθενός. Πειστική πρόταση; Σε αδρές γραμμές. Μαξιμαλιστική; Οι υπερβολές γενικώς συγχωρούνται. Ελκυστική; Κυρίως αυτό. Έτσι έκανε ο Αλέξης Τσίπρας το 2015. Έτσι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019. Εάν δεν επαγγέλονταν μια «άλλη Ελλάδα», εάν είχαν αρκεστεί στον καταγγελτισμό, δεν θα είχαν γίνει ποτέ πρωθυπουργοί. Το «ηθικό πλεονέκτημα» μοιάζει με φύλλο συκής. Το παίρνει το πρώτο αεράκι και μένει τσίτσιδος όποιος το επικαλείται. Καλά παιδιά; Εγώ μόνο μωρές παρθένες ξέρω.- 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους