Με αφορμή ένα περιστατικό , που αφορά τις συνεδρίες με μια γυναίκα γύρω στα 70 που έχει βγει με σύνταξη. Η συγκεκριμένη κυρία, το έχει ως παράπονο το ότι τα παιδιά της είναι υπερπροστατευτικά προς...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή ένα περιστατικό , που αφορά τις συνεδρίες με μια γυναίκα γύρω στα 70 που έχει βγει με σύνταξη. Η συγκεκριμένη κυρία, το έχει ως παράπονο το ότι τα παιδιά της είναι υπερπροστατευτικά προς αυτήν, λόγω κάποιον θεμάτων υγείας που έχει. Ανησυχούν για την υγεία της και προσπαθούν να της προσφέρουν όσα μπορούν για να έχει την ποιότητα ζωής που θέλει, αλλά και για να μην στερηθεί τίποτα. Καθώς μου τα περίγραφε, στο μυαλό μου ήρθε η σκέψη πως τα ίδια "παράπονα" θα μπορούσαν να τα είχαν τα παιδιά της, που ως μητέρα θα τα μεγάλωνε με ανάλογο τρόπο, όπως και κάθε γονιός... Προσφέροντας και προστατεύοντας τους άλλους. Πέρασαν από το μυαλό μου τα όσα μου είχε αναφέρει μέχρι εκείνη την στιγμή, με ποιο τρόπο, για ποιους λόγους, πρόσφερε και έπραξε τα όσα έπραξε για τα παιδιά της... Και δεν είχε καμία διαφορά από το τι κάνουν τα παιδιά της τώρα, από το τι της προσφέρουν. Και ήρθε σαν επιβεβαίωση η άποψη πως η συμπεριφορά των παιδιών μας είναι ο αντικατοπτρισμός της δικής μας προς αυτά. Και ενώ τόλμησα να της αναφέρω, πως είναι ίσως ο τρόπος τους να ανταποδώσουν τα όσα πρόσφερε αυτή σε αυτά, γεμάτη περηφάνεια, και είναι προς τιμή της, μου είπε πως "δεν τους πρόσφερα για να μου δώσουν πίσω". Τότε της ανέλυσα λίγο περισσότερο το σκεπτικό μου, πως τα παιδιά της δεν προσπαθούν να ξεπληρώσουν κάποιο χρέος προς αυτή, μιας και η ίδια δεν τους είχε φορτώσει αυτό το χρέος μεγαλώνοντας τα, μα θέλουν να προσφέρουν στην μητέρα τους ως ευχαριστώ, αυτή την μικρή συγκριτικά βοήθεια που της προσφέρουν. Πως θέλουν να της πουν ευχαριστώ για τον τρόπο που τα μεγάλωσε, να της δείξουν πως ως μητέρα δεν χρειάζεται να προσφέρει πολλά πλέον, και πως ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί και να απολαύσει τους καρπούς των κόπων μιας ζωής... Πως αν μπορούσε να δει όλα αυτά που της προσφέρουν ως ευχαριστήριο δώρο, και όχι ως αποπληρωμή χρέους, θα μπορούσε ίσως να το δεχθεί πιο εύκολα. Πως τα παιδιά της το κάνουν με ευχαρίστηση , και όχι με βάρος στην συνείδηση. Και τότε το πρόσωπο της ηρέμησε... Η περηφάνεια της μετατράπηκε σε ένα ντροπαλό χαμόγελο, που χαιρόταν από την μια , και από την άλλη αρνιόταν να επιτρέψει του εαυτού της να το δεχθεί... Και τότε μου λέει με ένα σχεδόν ανακουφιστικό για αυτήν ύφος... "Αυτός είναι μάλλον ο κύκλος της ζωής τότε"... Και η περηφάνεια της επεστρεψε, συνειδητοποιώντας τους πραγματικούς λόγους των όσων συμβαίνουν την δεδομένη στιγμή, μα και για την ανακούφιση που ένιωσε ταυτόχρονα πως τον ρόλο της ως μητέρα τον έφερε εις πέρας με άριστα.. "Πάω να ξεκουραστώ, και να αφήσω τα παιδιά μου να ευχαριστηθούν πως μου προσφέρουν" είπε φευγοντας, χαμογελώντας με ένα ύφος που υποδήλωνε πως "μπορώ, αλλά δεν θα τους χαλάσω χατηρι".... 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους