«Το Λεωφορείο της Τετάρτης» Άνοιξη, 2003. Λύκειο, επαρχία. Αυτό το λεωφορείο. Κρεμ με γαλάζια ρίγα. Πινακίδα 3495. Δεν ήταν απλά λεωφορείο. Ήταν το σπίτι μας. Τετάρτη, 2 το μεσημέρι. Σχολάσαμε. Ο...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Το Λεωφορείο της Τετάρτης» Άνοιξη, 2003. Λύκειο, επαρχία. Αυτό το λεωφορείο. Κρεμ με γαλάζια ρίγα. Πινακίδα 3495. Δεν ήταν απλά λεωφορείο. Ήταν το σπίτι μας. Τετάρτη, 2 το μεσημέρι. Σχολάσαμε. Ο οδηγός, ο κύριος Θανάσης, μας άφηνε πάντα πέντε λεπτά να βγάλουμε φωτογραφία. «Άντε, βιαστείτε, έχω κι άλλο δρομολόγιο» φώναζε. Μα γελούσε. Ήξερε. Ήξερε πως αυτό το πεντάλεπτο ήταν όλη μας η εφηβεία. Πάνω στην σκάλα: ο Μιχάλης. Ο ψηλός της τάξης. Ο άσχετος στα μαθηματικά, ο πρώτος στο μπάσκετ. Είχε κλέψει την καρέκλα από το καφενείο του πατέρα του. «Για το στήσιμο» έλεγε. Πέρασε Πολυτεχνείο. Τώρα είναι στην Ολλανδία. Μηχανικός. Παντρεύτηκε Ολλανδέζα. Δεν ήρθε ποτέ ξανά στο χωριό. Μα κάθε Χριστούγεννα στέλνει μήνυμα: «Θυμάστε το λεωφορείο;» Κρεμασμένη στην πόρτα: η Έλενα. Κόκκινο μπλουζάκι, τζιν φούστα. Το σακίδιο ροζ — το κορόιδευαμε. Ήταν η πρώτη μαθήτρια. Διάβαζε και στο διάλειμμα. «Θα φύγω» μας έλεγε. «Θα πάω Αθήνα. Νομική». Πήγε. Έγινε δικηγόρος. Γύρισε πριν 3 χρόνια. Άνοιξε γραφείο εδώ. «Βαρέθηκα την Αθήνα» είπε. «Εδώ ξέρω τα ονόματα των ανθρώπων». Παντρεύτηκε τον φούρναρη. Έχει δύο παιδιά. Αγκαλιά με την Έλενα: η Σοφία. Μαύρα ρούχα πάντα. Ακουστικά στο λαιμό. Άκουγε Τρύπες. Έγραφε ποιήματα στα θρανία. Τα σβήναμε. «Θα γίνω συγγραφέας» ψιθύριζε. Δεν έγινε. Έγινε νηπιαγωγός. Διδάσκει τα παιδιά μας τώρα. Της λέω καμιά φορά: «Ακόμα γράφεις;» «Μόνο λίστες για σούπερ μάρκετ» γελάει. Μα τα μάτια της λένε άλλα. Δίπλα τους: εγώ. Ο Δημήτρης. Γαλάζιο πουκάμισο. Το καλό μου. Το φορούσα μόνο Τετάρτες. Για τη φωτογραφία. Ήμουν ο μέτριος. Ούτε πρώτος, ούτε τελευταίος. Ο «καλό παιδί». Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Έγινα λογιστής. Έμεινα εδώ. Παντρεύτηκα την αδερφή της Σοφίας. Και κάθε Τετάρτη, 2 το μεσημέρι, περνάω από το ίδιο σημείο. Το λεωφορείο δεν υπάρχει πια. Ο κύριος Θανάσης πέθανε το '15. Μα εγώ σταματάω. Για πέντε λεπτά. Τι θυμάμαι από το σχολείο; Όχι τα Αρχαία. Όχι την Άλγεβρα. Θυμάμαι τη μυρωδιά. Πετρέλαιο από το λεωφορείο, ιδρώτα από το μπάσκετ, κοκα-κόλα από το κυλικείο. Θυμάμαι τα διαγωνίσματα. Η Σοφία μου έδινε σκονάκι στην Ιστορία. Εγώ της έλυνα τα Μαθηματικά. Ο Μιχάλης αντέγραφε κι από τους δύο. Η Έλενα μας κοίταζε αυστηρά και μετά μας έδινε τις σημειώσεις της. Θυμάμαι την εκδρομή στην Αθήνα. Τρίτη Λυκείου. Κοιμηθήκαμε τέσσερις σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Δεν κοιμηθήκαμε καθόλου. Μιλούσαμε μέχρι τις 5 το πρωί. Για το μέλλον. «Θα μείνουμε φίλοι για πάντα» είπε η Έλενα. «Σιγά μην χαθούμε» είπε ο Μιχάλης. Χαθήκαμε. Θυμάμαι την αποφοίτηση. Κλάματα. Αγκαλιές. «Θα βλεπόμαστε κάθε καλοκαίρι». Βλεπόμαστε στις κηδείες. Στους γάμους. Στο Facebook. Αυτή η φωτογραφία βγήκε Μάιο του 2003. Σε μια βδομάδα δίναμε Πανελλήνιες. Κανείς δεν το ήξερε τότε, αλλά ήταν η τελευταία μας κανονική μέρα. Μετά ήρθε το άγχος. Μετά ήρθαν τα αποτελέσματα. Μετά ήρθε η ζωή. Ο κύριος Θανάσης μας φώναξε: «Τελειώσατε; Πάμε!» Κατεβήκαμε γελώντας. Ο Μιχάλης πήρε την καρέκλα. Την επόμενη μέρα το λεωφορείο είχε άλλους μαθητές. Εμάς δεν μας ξαναπήρε ποτέ. Τώρα είμαστε 38 χρονών. Ο Μιχάλης στην Ολλανδία. Η Έλενα στο γραφείο της. Η Σοφία στο νηπιαγωγείο. Εγώ στο λογιστικό μου. Μα κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτογραφία, είμαι 17. Είναι Τετάρτη. Είναι 2 το μεσημέρι. Σχολάσαμε. Ο ήλιος καίει. Η Έλενα γελάει. Η Σοφία με αγκαλιάζει. Ο Μιχάλης είναι βασιλιάς πάνω στην καρέκλα. Και το μέλλον είναι όλο μπροστά. Και είναι δικό μας. Δεν το ξέραμε τότε, μα ήμασταν ευτυχισμένοι. Όχι γιατί είχαμε λεφτά. Δεν είχαμε. Όχι γιατί είχαμε σχέδια. Τα σχέδια άλλαξαν. Αλλά γιατί είχαμε ο ένας τον άλλον. Και ένα λεωφορείο που μας περίμενε πέντε λεπτά. Αυτή είναι η Ελλάδα του σχολείου. Δεν είναι οι βαθμοί. Δεν είναι τα φροντιστήρια. Είναι τέσσερα παιδιά πάνω σε ένα λεωφορείο του '70. Που νομίζουν πως ο κόσμος θα τους περιμένει για πάντα. Δεν τους περίμενε. Αλλά αυτοί, για πέντε λεπτά, ήταν βασιλιάδες. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους