Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει σκληρό λόγο και πολλούς μπορεί να τους ενοχλήσει. Αυτό δε μας ενοχλεί καθόλου. Το φουτμπώλ το φτιάξαμε για να λέμε τα πράγματα όπως ακριβώς τα βλέπουμε και τα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει σκληρό λόγο και πολλούς μπορεί να τους ενοχλήσει. Αυτό δε μας ενοχλεί καθόλου. Το φουτμπώλ το φτιάξαμε για να λέμε τα πράγματα όπως ακριβώς τα βλέπουμε και τα καταλαβαίνουμε και οι συνοδοιπόροι που ψάχνουμε είναι όσοι δεν έχουν μάθει να βολεύουν τη σκέψη τους για το ποδόσφαιρο. Ο τελικός του Κυπέλλου Ποδοσφαίρου είναι σε κάθε χώρα η μεγαλύτερη εθνική ποδοσφαιρική γιορτή. Το πρωτάθλημα είναι παντού μεγαλύτερος θεσμός, ωστόσο το Κύπελλο, που διοργανώνεται από την εθνική ομοσπονδία και συνήθως στον τελικό του παρευρίσκεται και η πολιτική ηγεσία, είναι ένας ξεχωριστός θεσμός, με τη συμμετοχή πολύ περισσότερων συλλόγων, σε αρκετές παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις μάλιστα έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία και από το πρωτάθλημα, γι'αυτό και αντιμετωπίζεται με έναν ιδιαίτερο σεβασμό. Αυτά που συνέβησαν σήμερα στο Βόλο και είτε είδαμε στις οθόνες μας, είτε πληροφορηθήκαμε από μέσα ενημέρωσης, είτε παρακολουθήσαμε μέσα σε διαλόγους σχετικούς με το "σημαντικό" γεγονός, είναι αντικατοπτρισμός όχι μόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας και μόνο μία λέξη μπορεί να τα χαρακτηρίσει: σαπίλα! Επειδή είναι πολλά και επειδή είναι εξαιρετικά τρομερό το πώς όλα κρύβονται κάτω από ένα χαλί για να μιλήσουμε για γιορτές και για "τελικάρες", υπάρχει η ανάγκη να γραφτούν όλα. Όσα συνέβησαν μέσα κι έξω από το Πανθεσσαλικό Στάδιο το Σάββατο 25 Απριλίου 2026 μαρτυρούν ότι τίποτα μα τίποτα δεν έχει οποιαδήποτε αξία σε αυτή τη χώρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μόνο πραγματικά θετικό περιστατικό γύρω από τον τελικό, το ανέβασμα στα κάγκελα της μητέρας του ποδοσφαιριστή του ΟΦΗ και σκόρερ του 2ου γκολ, Thiago Nuss, δεν προέρχεται από την ελληνική ποδοσφαιρική κουλτούρα, αλλά από ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει μέσα στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Η μιζέρια και η κακομοιριά του ελληνικού ποδοσφαίρου ξεκινάει από το ίδιο το στάδιο που διεξήχθη ο τελικός. Ένα στάδιο με στίβο, με πολύ μικρή χωρητικότητα, που γίνεται ακόμα μικρότερη για να απομακρυνθούν οι οπαδοί λες και είναι πεντάχρονα και δε μπορεί να υπάρχει μια συνεννόηση μεταξύ όλων των φορέων (ΕΠΟ, ΠΑΕ, σύνδεσμοι, αστυνομία και άλλοι κρατικοί φορείς) για την ομαλή διεξαγωγή, το μόνο που δε θυμίζει είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο. Κάτι τέτοια γήπεδα υπάρχουν ακόμα σε χώρες της Αφρικής, με υπερδεκαετείς δικτατορίες, που τα κάνουν έτσι να μοιάζουν μεγάλα και να οραματίζονται τα μεγαλεία των δικτατόρων τους, τέτοια που έφτιαχνε και η χούντα στην Ελλάδα με "κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο". Έξω από το γήπεδο, μια αστυνομία, μονίμως εκτός θέματος όσο αφορά το ποδόσφαιρο και σε διατεταγμένη αποστολή όσο αφορά την άσκηση βίας, την παράβαση καθήκοντος, την αντιμετώπιση του πολίτη ως εχθρού και παράσιτου σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι πρέπει να ζει για να απολαμβάνει, έκανε χρήση χημικών, δακρυγόνων, σπρέι πιπεριού και ό,τι άλλο μπορεί να κουβαλάνε, νόμιμα και παράνομα, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο το μοναδικό τρόπο που έχει το ελληνικό κράτος να επικοινωνεί με τους πολίτες του και ιδιαίτερα με τους οπαδούς, τους οποίους προσπαθεί να σπρώξει στο κοινωνικό περιθώριο (και όχι μόνο αυτούς). Στην είσοδο των ομάδων, ένα μίζερο φολκλόρ παράδοσης, χωρίς καμία σχέση με την ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας (την ποια;), τη σημασία του θεσμού, με μουσικοχορευτικά σύνολα να κάνουν πάλκο το χώρο πίσω από τις εστίες, αποτραβηγμένα το καθένα στο κάθε πέταλο μπροστά από τους οπαδούς της ομάδας, για την πρόσκαιρη τέρψη ενός ανύπαρκτου μουσειακού μεγαλείου. Κανένα τραγούδι φτιαγμένο από τους οπαδούς των ομάδων, μία εκδήλωση λες και υποδεχόμαστε "τον νομάρχη στην προκυμαία" που έγραφε και ο Καρυωτάκης. Και πάμε στην ομάδα που έπαιζε τα ρέστα της, τον ΠΑΟΚ, που γιόρτασε πριν 5 μέρες τα 100 του χρόνια. Ένας οργανισμός πλήρως εναρμονισμένος με το μαρασμό μιας χώρας και τον ακόμα μεγαλύτερο μαρασμό μιας πόλης, της Θεσσαλονίκης, που δεν της έχει μείνει τίποτα πλέον για να μπορεί να νιώθει περήφανη, μόνο μια αφήγηση εσωτερικής κατανάλωσης που την κρατάει καθηλωμένη σε ένα φτωχό πλην τίμιο παρελθόν τη στιγμή που ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίζει την πορεία του. Μια πόλη που στενάζει από τη φτώχεια που ξεχειλίζει στους δρόμους της, από την απουσία οποιασδήποτε αισθητικής στις γιορτές της, από την αποθέωση της κατάχρησης πόρων όταν πρόκειται για αναπτυξιακά έργα και ένα γύφτικο πανηγύρι με φουσκωτές πλαστικές κούκλες έξω από το έκτρωμα της ΔΕΘ να γιορτάζει τα 100 χρόνια του σημαντικότερου ποδοσφαιρικού συλλόγου της (ή ενός ανάμεσα στους σημαντικότερους, να μην αρχίσουμε τα επαρχιώτικα καβγαδάκια τώρα). Μία ΠΑΕ που η συμβολή της σε αυτή τη μεγάλη επέτειο ήταν να μαζέψει καθηγητές και δημοσιογράφους που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους την παραχάραξη της Ιστορίας, οι οποίοι δε μας είπαν τίποτα για τον κόσμο αυτής της πόλης, τον αιμοδότη του συλλόγου (και των υπόλοιπων, εντάξει να είμαστε) και σήκωσε καμιά δεκαριά drones που έγραφαν τις ημερομηνίες της ίδρυσης πάνω από το γερασμένο, ετοιμόροπο και σχεδόν ακατάλληλο γήπεδο που είναι ανύκουστο να παίζει εκεί ομάδα που έχει στόχο την ευρωπαϊκή διάκριση. Μία ΠΑΕ που όλη η ιστορία που προσφέρει στο λαό της είναι οι βάρκες των προσφύγων, ο Κούδας και τα πρωταθλήματα του Ιβάν, λες και ο ΠΑΟΚ ιδρύθηκε το 1926 από πρόσφυγες παππούδες, κάποια στιγμή έπαιξε σ'αυτόν ο Κούδας και μετά ο Σαββίδης πήρε το πρωτάθλημα. Πλήρης άρνηση της ιστορικής πορείας ενός συλλόγου που ιδρύθηκε από Κωνσταντινουπολίτες της ελίτ (να μην το έλεγε και το όνομα δηλαδή), που στήριξε τις πιο μαύρες σελίδες της προσφυγικής ένταξης (βλ. Κάμπελ) αλλά τελικά κερδήθηκε και έγινε κτήμα ενός λαού που θέλησε να έχει τη δική του φωνή, πάνω στο μαύρο του πένθους του και το λευκό της ελπίδας του σε μια πόλη που για δεκαετίες συνέχισε να είναι ξένος (σε αντίθεση με τους αστούς Κωνσταντινουπολίτες ιδρυτές του συλλόγου). Μια ΠΑΕ που ταΐζει μυθολογία έναν κόσμο γιατί δεν έχει να του δώσει ποδόσφαιρο, που τον αντιμετωπίζει ως φτωχό συγγενή στη μεγάλη γιορτή, βάζοντας τον να τρέχει για μια φανέλα που υποτίθεται έφτιαξε γι'αυτόν, χρησιμοποιώντας τον ως όχημα για εμπορικό hype και χωρίς να σέβεται καθόλου το γεγονός ότι η παρούσα διοίκηση και ιδιοκτησία αν δεν ήταν όλες αυτές οι γενιές που έζησαν και μάτωσαν για να υπάρχει ο ΠΑΟΚ το καλύτερο που θα έβρισκαν στη Θεσσαλονίκη θα ήταν ο Απόλλωνας Καλαμαριάς. Και μετά ένας κόσμος που δεν κάνει ποτέ την αυτοκριτική του, που έχει θυσιάσει τα πάντα για τον ΠΑΟΚ, αλλά μέσα στη μικρότητα όλων των υπόλοιπων δεν κοιτάει πώς θα ανεβάσει ένα σκαλί τη δική του ευθύνη απέναντι στην ομάδα και τη ζωή του και αρκείται στις μυθολογίες με τις βάρκες των προσφύγων (που το τελευταίο που σκέφτονταν ήταν να φτιάξουν τον ΠΑΟΚ) και στην αυτοπεποίθηση ότι άλλος τέτοιος λαός δεν υπάρχει στον κόσμο, λες και δεν υπάρχει ίντερνετ για να δούμε κάθε πέταλο σ'όλη τη γη και να θαυμάσουμε τον ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΟΠΑΔΟ που σε ένα τσιμέντο κλαίει, ματώνει, γουρλώνει τα μάτια για την ομάδα του, όπως ακριβώς και το παλικάρι εκείνο μια βραδιά στο White Heart Lane. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί αν δεν υπήρχαν οι μυθολογίες ο βασιλιάς θα ήταν γυμνός. Γιατί με μια ομάδα που ήταν ασύνδετη, που δεν έπαιξε κανένα ποδόσφαιρο που να δείχνει ότι έχει κάποιο σχέδιο, κάποια λογική, είχε στον πάγκο της έναν προπονητή με εμφανή τα συμπτώματα του burn out, αφού τα έχει κάνει και τα έχει δοκιμάσει όλα, που έφτασε να κάνει ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που τον κατηγορούν οι επικριτές του (βλ. αλλαγές στο '60, χρήση των νεαρών ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες, αλλαγή σχηματισμού) για να ακούει και πάλι ότι ο τίτλος χάθηκε από τις εμμονές του. Κι από την άλλη μεριά, ο ΟΦΗ, η μικρή επαρχιακή ομάδα, να γιορτάζεται ως θριαμβευτής αυτής της ποδοσφαιρικής νύχτας. Ένας ΟΦΗ που από τη στιγμή που πήρε προβάδισμα στο σκορ έκανε περίπου μισή ώρα καθυστέρηση με κράμπες, που κάποια στιγμή μεταξύ του 60ου και 80ου λεπτού σε κάθε φάση κάποιος έπεφτε κάτω για κάνα 5λεπτο, επιπροσθέτως με έναν επόπτη (αν έχουμε το θεό μας δηλαδή) που ήταν σε τόσο καλή φυσική κατάσταση που αποσύρθηκε με κράμπα μετά από μερικά 50ρια στην άκρη του θεσσαλικού χλοοτάπητα. Οι καθυστερήσεις είναι κομμάτι του ποδοσφαίρου και η μικρή ομάδα που κερδίζει πρέπει να τις κάνει, όπως μπορείς να κάνεις και σκληρά φάουλ, όπως μπορείς να πάρεις και κάρτες και να σταματήσεις το ρυθμό, αλλά να ξαπλώσεις στο χορτάρι και να περιμένεις να τελειώσει το παιχνίδι, είναι ύβρις προς το σπορ, βασικά είναι για αυτούς που δεν αγαπούν το ποδόσφαιρο. Και στο περιθώριο, πέρα από τη μητέρα του Nuss, ένα μεγάλο πανό με σύνθημα της Αμερικανικής Συνομοσπονδίας, του κράτους των δουλοκτητών, που πήρε τα όπλα για να υπερασπιστεί το δικαίωμα να έχει σκλάβους, λίγο πιο κάτω από μια αντίστοιχη σημαία της Confederation, που δε σχολιάστηκε από κανέναν που ζούσε αυτή τη μεγάλη γιορτή, τοποθετώντας σε κορυφαίο βάθρο τον επαρχιωτισμό μας. Τέλος, μέσα σε όλα αυτά, τα ΜΜΕ που αξίζουν σε μια τέτοια κατάσταση, να θριαμβολογούν για τον ιστορικό αυτό θρίαμβο, που ήρθε μετά από περίπου 3 ώρες βασανισμού της ελληνικής γλώσσας και επίδειξης απόλυτης ασχετοσύνης με τα ίδια τα ποδοσφαιρικά γεγονότα (βλ. "ο ΠΑΟΚ ήλεγχε πλήρως το παιχνίδι μέχρι την ισοφάριση"). Στο προσεχές Μουντιάλ θα αγωνιστούν 48 χώρες, μεταξύ των οποίων το Ουζμπεκιστάν, το Πράσινο Ακρωτήρι και το Κουρασάο, από την Ευρώπη θα είναι η Βοσνία, η Σκωτία, η Νορβηγία και η Τουρκία. Η Ελλάδα δε θα είναι εκεί. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους