Ίσως, ποιός ξέρει... Όταν πατήσω τα ογδόντα μου, να ειμαι επικίνδυνα ζωντανή, χωρίς ημερομηνία λήξης στο κούτελο. Μια από εκείνες που δεν ζητούν άδεια ούτε για να ανασάνουν, πόσο μάλλον για το τι θα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ίσως, ποιός ξέρει... Όταν πατήσω τα ογδόντα μου, να ειμαι επικίνδυνα ζωντανή, χωρίς ημερομηνία λήξης στο κούτελο. Μια από εκείνες που δεν ζητούν άδεια ούτε για να ανασάνουν, πόσο μάλλον για το τι θα φορέσουν. Σαν φτάσω εκεί, θα βουτήξω στα χρώματα. Το κραγιόν μου θα είναι πιο κόκκινο κι από τα νεύρα όσων με κρίνουν. Θα μακιγιάρομαι κάθε πρωί λες και βγαίνω ραντεβού με τη ζωή και θα αψηφώ τον κόσμο με στυλ. Κι αν η ζωή επιμένει να μου ρίχνει σφαλιάρες, θα της απαντάω με χαμόγελο και με μια κούπα παγωμένη μπύρα στο χέρι: Στην υγειά της. Σίγουρα τα χέρια μου θα είναι βαριά από τον χρόνο και όσα θα έχω περάσει. Ας φαίνονται, δεν είναι ελάττωμα, είναι το μετάλλιο μου. Απόδειξη ότι άντεξα, ότι έζησα, ότι δεν κρύφτηκα. Όσοι επιβιώσουν, οφείλουν να το δείχνουν, χωρίς συγγνώμη, χωρίς ντροπή. Θα φοράω μοντέρνα ρούχα και θα γελάω, χωρίς να μετρώ ρυτίδες. Και για τον χώρο που θα πιάνω; Ούτε μισή ενοχή. Τον κέρδισα. Τον βήχα μου θα τον γιατρεύω με μέλι, πρόπολη... και μια γενναία δόση θάρρους που ίσως να φαίνεται σαν ασέβεια. Θα χορεύω όποτε γουστάρω, με ρυθμό, χωρίς ρυθμό, με μουσική, χωρίς μουσική, με κοινό ή ακόμα και μόνη μου στο σπίτι χαράματα. Δεν θα χρειάζομαι έγκριση. Θα φοράω σκουλαρίκια-πολυελαίους, πολλά δαχτυλίδια και βραχιόλια που θα κάνουν φασαρία με κάθε μου κίνηση. Για όσους νομίζουν ότι οι γυναίκες έχουν ημερομηνία λήξης ας ακούγομαι πριν με δουν. Ίσως να ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη μου: «Γριά.» «Ανίδεη.» «Προκλητική.» Και θα έχουν δίκιο. Στα ογδόντα μου, όμως, θα είμαι σε απόλυτη ειρήνη με τον εαυτό μου. Δεν θα έχω να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Θα ζήσω έντονα όσα χρόνια μου απομένουν και αυτό, για πολλούς, θα είναι προκλητικό. Γιατί η τόλμη δεν είναι να γερνάς σιωπηλά και ήσυχα στη γωνίτσα σου. Η τόλμη είναι να επιβιώνεις και να επιλέγεις, κάθε μέρα, να ζήσεις φωναχτά. Είναι γελοίο να φτάνεις ως εκεί και να προσποιείσαι ευγνωμοσύνη χωρίς θάρρος. Να λες «ευχαριστώ» και να μαζεύεσαι. Γιατί το να γερνάς είναι προνόμιο. Και κάποιοι… απλά δεν θα φτάσουν ως εκεί. Κατερίνα Γεωργίου 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους