Πούντο, πούντο το πτυχίο, Νάτο, νάτο δεν θα το βρεις…… Κατ΄αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Τα πτυχία και τα πανεπιστήμια δεν σε κάνουν άνθρωπο με την Human-ιστική έννοια του όρου. Στις...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Πούντο, πούντο το πτυχίο, Νάτο, νάτο δεν θα το βρεις…… Κατ΄αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Τα πτυχία και τα πανεπιστήμια δεν σε κάνουν άνθρωπο με την Human-ιστική έννοια του όρου. Στις μέρες μας και με το εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί δεν σε κάνει ούτε καν μορφωμένο. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε γράψει: « Η μόρφωση και το ήθος δεν είναι συνώνυμα. Μπορεί κάλλιστα κάποιος να είναι σπουδαίος επιστήμονας και συγχρόνως μεγάλο κάθαρμα»! Πράγματι πχ ο Josef Mengele ο επονομαζόμενος και «Άγγελος του Θανάτου», ήταν σπουδαίος γιατρός αλλά, με τα διεστραμμένα ιατρικά του πειράματα, ευθύνεται για τον θάνατο 40 χιλιάδων αθώων στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Να δούμε όμως τα καραγκιοζιλίκια που συμβαίνουν στο Ελληνικό κοινοβούλιο με τα πτυχία μαϊμού των βουλευτών μας. Οι Λατίνοι έλεγαν: "corruptio optimi pessima est" δηλαδή "η διαφθορά του καλύτερου είναι η χειρότερη". Σε ελεύθερη μετάφραση αυτή η φράση εκφράζει την ιδέα ότι όταν κάτι που είναι από τη φύση του καλό ή άριστο διαφθείρεται, η διαφθορά του είναι ιδιαίτερα επιβλαβής ή κακή. Όταν δηλαδή οι ίδιοι οι βουλευτές μας, οι ταγοί της κοινωνίας οι «άριστοι» αποδειχτούν απατεώνες τότε αυτή η απάτη είναι ιδιαίτερα σοβαρή για την κοινωνία. Επομένως καλά έκανε το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο άμεσα, καθαρά, ονομαστικά, χωρίς μισόλογα και ξεκαθάρισε την ύπαρξη του πτυχίου του Δημήτρη Μαρκόπουλο. Γιατί όταν η κοινωνία βρωμάει από υπαινιγμούς, από πρόχειρες διαρροές, από ημιμαθείς δημοσιογράφους και από την πολιτική ευτέλεια που μετατρέπει κάθε βιογραφικό σε πεδίο συμμοριακής χρήσης, το κάθε ίδρυμα οφείλει να πει το αυτονόητο. Ναι, αυτός είναι πτυχιούχος, από τότε, του συγκεκριμένου προγράμματος. Φυσικά ο κύριος Μαρκόπουλος πήρε πτυχίο στα 37 του και συγχρόνως ψήφησε τον νόμο περί διαγραφής φοιτητών! Το ΕΑΠ, λοιπόν, έπραξε θεσμικά. Το πρόβλημα δεν είναι όμως ότι μίλησε. Το πρόβλημα είναι ότι αναγκάστηκε να μιλήσει. Το πρόβλημα είναι ότι ζούμε πια σε τέτοιο καθεστώς γενικευμένης δυσπιστίας, ώστε τα πανεπιστήμια να αναγκάζονται να λειτουργούν ως γραφεία επειγόντων πολιτικών πιστοποιήσεων. Και αυτό δεν προσβάλλει μόνο την πολιτική. Προσβάλλει και το ίδιο το πανεπιστήμιο. Από εκεί και πέρα, όμως, ας μη συμπεριφερόμαστε σαν να μη βλέπουμε τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο ούτε ένα συγκεκριμένο πτυχίο. Το ζήτημα είναι ότι τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία “ευέλικτης” ανώτατης εκπαίδευσης, στην οποία το πανεπιστήμιο λανσάρεται όλο και περισσότερο ως υπηρεσία ευκολίας, ως προϊόν συμβατό με το πρόγραμμα του πελάτη, ως τίτλος που πρέπει να χωρά στη ζωή, στην εργασία, στο κινητό, στο λάπτοπ, στο σαββατοκύριακο και, τελικά, στην ίδια τη λογική της ελάχιστης ή και καθόλου προσπάθειας. Φυσικά δεν βάζουμε όλα τα εξ αποστάσεως πρόγραμμα στο ίδιο τσουβάλι. Λέω όμως ότι μέσα σε αυτό το τρυπάκι έχει εγκατασταθεί μια επικίνδυνη αυταπάτη. Ότι η γνώση μπορεί να αποκτηθεί χωρίς κόπο, χωρίς έλεγχο, χωρίς ακαδημαϊκή ασκητική, σχεδόν χωρίς παρουσία, σαν να παραγγέλνεις πιστοποίηση από την Walt ή την e-food και όχι σαν να διαμορφώνεις τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης σου. Το πρόβλημα λοιπόν είναι γνωστό και γι αυτό το υπουργείο Παιδείας έχει προσπαθήσει να βάλει ένα πλαίσιο για την οργάνωση των εξ αποστάσεως προγραμμάτων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών. Και εκεί ακριβώς αρχίζει το μεγάλο θέατρο της υποκρισίας. Όλοι ξέρουν, και σχεδόν κανείς δεν το λέει καθαρά. Σε πάρα πολλά διαδικτυακά μαθήματα η «παρακολούθηση» είναι μια μυθολογία. Ανοίγουν κάμερες, κλείνουν κάμερες, μπαίνουν για λίγο, βγαίνουν για πολύ, αφήνουν μια οθόνη να παριστάνει την παρουσία, και κάπου ανάμεσα βαφτίζεται εκπαιδευτική συμμετοχή αυτό που συχνά είναι απλή ψηφιακή παρουσία. Ύστερα έρχονται οι εργασίες, όπου η λογοκλοπή έχει περάσει από την παλιά, άγαρμπη αντιγραφή στη νέα, κομψά αόρατη ανάθεση, στο contract cheating, στις πλατφόρμες, στους «βοηθούς», στους αόρατους γραφιάδες, στους πρόθυμους επαγγελματίες της ακαδημαϊκής αντιπροσώπευσης. Φυσικά αυτό το φρούτο δεν είναι μόνο Ελληνικό. Οι Άγγλοι και οι Αυστραλού είναι οι πρώτοι διδάξαντες! Το ακόμη πιο κωμικό, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, είναι ότι το ίδιο το σύστημα ξέρει πως το πρόβλημα υπάρχει, αλλά συχνά παριστάνει ότι το αντιμετωπίζει μόνο με κανονισμούς, επιτροπές και ωραίες λέξεις. Θεσμικά, λοιπόν, η επίγνωση υπάρχει. Και ακριβώς γι’ αυτό η συζήτηση πρέπει να γίνει πιο σκληρή. Όταν ένα ίδρυμα ορθώς περιγράφει τον κίνδυνο, το ερώτημα δεν είναι αν έχει κανονισμό, αλλά αν έχει πραγματική δυνατότητα (ή διάθεση) επιτήρησης, επαλήθευσης ταυτότητας, ουσιαστικής προφορικής δοκιμασίας και ακαδημαϊκού ελέγχου της επιστημονικής επάρκειας του κατόχου του Πτυχίου. Άλλο να γράφεις ότι η λογοκλοπή απαγορεύεται, και άλλο να μπορείς πράγματι να διακρίνεις πότε η εργασία την οποία βαθμολογείς γράφτηκε από τον φοιτητή και πότε από κάποιον τρίτο, κάποιο λογισμικό ή κάποιο μικρό παράλληλο παρα-πανεπιστήμιο υπηρεσιών. Και φτάνουμε στο σημείο της μεγάλης υποτίμησης του ίδιου του πτυχίου. Γιατί δεν είναι μόνο ότι πολλαπλασιάζονται προγράμματα. Είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις πολλαπλασιάζονται μαζί τους και οι υψηλές βαθμολογίες, οι αριστείες της πλάκας , τα εννιάρια και τα δεκάρια που μοιράζονται με μια ελαφρότητα η οποία θα προκαλούσε γέλιο ή οργή σε όσους πέρασαν από πανεπιστήμια άλλων δεκαετιών, όταν το οκτώ κερδιζόταν με πραγματικό μόχθο, επιμονή, διάβασμα στην βιβλιοθήκη, ξενύχτια, προφορική εξέταση, αυστηρότητα και είχες και ένα Μάλλιο ή ένα Νεγρεπόντη η ένα Βασιλειάδη να σου “ ψειρίζουν ” και το και…. Φυσικά θα ήταν άδικο να βάλουμε όλα τα Πανεπιστήμια και όλα τα τμήματα στο ίδιο τσουβάλι. Όμως είναι φανερό ότι, καθώς η ανώτατη εκπαίδευση μαζικοποιείται, ψηφιοποιείται και ενίοτε εμπορευματοποιείται, ένα μέρος της αξιολόγησης χαλαρώνει όχι επειδή οι φοιτητές έγιναν ξαφνικά ιδιοφυΐες, αλλά επειδή το σύστημα δυσκολεύεται να υπερασπιστεί το κύρος των κριτηρίων του απέναντι στην πίεση της μαζικοποίησης , της πελατειακής σχέσης και της διοικητικής διεκπεραίωσης. Η ίδια η διεθνής συζήτηση για τη γενετική ΑΙ κινείται ακριβώς εκεί: όχι στο αν υπάρχει κίνδυνος, αλλά στο ότι τα παλιά σχήματα αξιολόγησης δεν αρκούν πλέον για να εγγυηθούν ποιος πραγματικά παρήγαγε το έργο. Οι fast track διαδικασίες πάντα δρούσαν σε βάρος της ποιότητας. Γι’ αυτό το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν είναι αν ένα ο κάθε Μαρκόπουλος έχει ή δεν έχει πτυχίο. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι είδους πανεπιστημιακή εκπαίδευση οικοδομούμε; Θέλουμε ιδρύματα που να παρέχουν δεύτερες ευκαιρίες, ανοιχτή πρόσβαση και σοβαρή εξ αποστάσεως εκπαίδευση; Θέλουμε. Αλλά αυτό απαιτεί πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα, περισσότερες προφορικές εξετάσεις, περισσότερη ταυτοπροσωπία, περισσότερους ελέγχους πρωτοτυπίας εργασιών, περισσότερη επιτήρηση εκεί που χρειάζεται, λιγότερη αφέλεια απέναντι στη βιομηχανία της ανάθεσης και της ψηφιακής αντιγραφής. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια εποχή όπου το πανεπιστήμιο θα μοιράζει τίτλους και η κοινωνία θα μοιράζει δυσπιστία. Και τότε δεν θα έχει ξευτελιστεί μόνο το επίπεδο ορισμένων Πανεπιστημίων. Θα έχει εξευτελιστεί η ίδια η έννοια του κόπου ως προϋπόθεσης κατάκτησης της γνώσης. By VagT. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους