Καλημέρα, παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες κάποια βίντεο από κάποιους που Αυτό παρουσιάζονται ως ειδικοί ότι τα κύτταρα δεν έχουν μηχανισμό θανάτου και ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε ουσιαστικά...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα, παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες κάποια βίντεο από κάποιους που Αυτό παρουσιάζονται ως ειδικοί ότι τα κύτταρα δεν έχουν μηχανισμό θανάτου και ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε ουσιαστικά, Θεωρητικά να ζει για πάντα.. πάμε να το Αποδομήσουμε. Στη σύγχρονη Βιολογία, η άποψη ότι ο θάνατος αποτελεί απλώς μια «αστοχία συντονισμού» ή έλλειψη μηχανισμού είναι αναχρονιστική. Η πραγματικότητα είναι ότι ο θάνατος είναι προγραμματισμένος και αποτελεί την ύψιστη μορφή κυτταρικής εξειδίκευσης. 1. Προγραμματισμένος Κυτταρικός Θάνατος (PCD) Κάθε ευκαρυωτικό κύτταρο διαθέτει ένα ενδογενές «πρωτόκολλο αυτοχειρίας» γνωστό ως Απόπτωση. Δεν πρόκειται για παθητική κατάρρευση (όπως η Νέκρωση), αλλά για μια ενεργή, ενεργοβόρα διαδικασία (χρήση ATP) που ελέγχεται από μια οικογένεια πρωτεολυτικών ενζύμων, τις Κασπάσες. Αυτά τα ένζυμα δρουν ως μοριακοί «εκτελεστές», διασπώντας το κύτταρο από μέσα με απόλυτα ελεγχόμενο τρόπο, αποτρέποντας τη διαρροή κυτταροπλασματικού περιεχομένου που θα προκαλούσε φλεγμονώδη απόκριση. 2. Ο Καρκίνος ως Απώλεια της Αποπτωτικής Ικανότητας Η θεωρία ότι η απουσία μηχανισμού θανάτου οδηγεί στην αθανασία καταρρίπτεται από την Ογκολογία. Ο ορισμός της κακοήθους εξαλλαγής είναι η ικανότητα του κυττάρου να διαφεύγει της απόπτωσης (evasion of apoptosis). Όταν ένας κυτταρικός πληθυσμός σταματά να πεθαίνει, συσσωρεύει γονιδιακή αστάθεια. Το αποτέλεσμα δεν είναι η αθανασία του οργανισμού, αλλά ο σχηματισμός νεοπλασμάτων που καταλύουν τη φυσιολογική λειτουργία των οργάνων. Η ικανότητα του κυττάρου να πεθαίνει είναι, επομένως, ο κρισιμότερος μηχανισμός αντικαρκινικής προστασίας. 3. Η Δυναμική της Ομοιόστασης Η ζωή ενός πολυκύτταρου οργανισμού βασίζεται στην Κυτταρική Ομοιόσταση: τη διαρκή και λεπτή ισορροπία μεταξύ κυτταρικού πολλαπλασιασμού (μίτωση) και κυτταρικής απώλειας (απόπτωση). Αν ο «συντονισμός» που αναφέρουν ορισμένοι ήταν η διατήρηση όλων των κυττάρων στη ζωή, ο οργανισμός θα κατέρρεε υπό το βάρος της μεταβολικής υπερφόρτωσης και της συσσώρευσης μεταλλαγμένων κυττάρων. Ο θάνατος επιτρέπει την ανανέωση. 4. Το Όριο Hayflick και η Μοριακή Γήρανση Ακόμα και αν ένα κύτταρο αποφύγει την απόπτωση, έρχεται αντιμέτωπο με τη γήρανση (senescence). Λόγω της σταδιακής βράχυνσης των τελομερών σε κάθε κυτταρική διαίρεση, το DNA καθίσταται ευάλωτο. Η φύση έχει προβλέψει τον κυτταρικό θάνατο ακριβώς για να αποσύρει αυτά τα «κουρασμένα» κύτταρα προτού καταστούν τοξικά για το σύστημα μέσω της έκκρισης προ-φλεγμονωδών παραγόντων (SASP). 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους