Η Ισπανία και η κεντροαριστερή της κυβέρνηση, φαίνεται να βαδίζει σε έναν δρόμο που δεν είναι απλώς προβληματικός σε επίπεδο αρχών και λογικής, αλλά και σε επίπεδο που αφορά την ίδια την επιβίωση του...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η Ισπανία και η κεντροαριστερή της κυβέρνηση, φαίνεται να βαδίζει σε έναν δρόμο που δεν είναι απλώς προβληματικός σε επίπεδο αρχών και λογικής, αλλά και σε επίπεδο που αφορά την ίδια την επιβίωση του ισπανικού λαού. Η απόφαση για νομιμοποίηση περίπου 500.000 αλλοδαπών που εισήλθαν παράνομα στη χώρα δεν αποτελεί πράξη “ανθρωπισμού”, όπως παρουσιάζεται, αλλά μια πολιτική επιλογή που ανταμείβει την παρανομία και υπονομεύει το ίδιο το κράτος δικαίου και ενισχύει τις διαλυτικές τάσεις στην τοπική κοινωνία. Ας μιλήσουμε καθαρά: όταν η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων είναι άντρες σε στρατεύσιμη ηλικία, που έφτασαν στην Ευρώπη μέσω επικίνδυνων θαλάσσιων διαδρομών — από τις ακτές του Μαρόκου ή άλλες περιοχές — δεν μιλάμε για μια αυθόρμητη, αθώα μετακίνηση πληθυσμών. Μιλάμε για οργανωμένες ροές, συχνά υποκινούμενες από δίκτυα διακίνησης ανθρώπων, που εκμεταλλεύονται την απελπισία για κέρδος. Και τι μήνυμα στέλνει η Ισπανία; Ότι τελικά “άξιζε τον κόπο”. Η νομιμότητα, όμως, δεν ταυτίζεται με την ηθική. Το γεγονός ότι ένα κράτος μπορεί να μετατρέψει εκ των υστέρων μια παράνομη πράξη σε νόμιμη, δεν σημαίνει ότι αυτή η πράξη καθίσταται αυτομάτως δίκαιη ή σωστή. Αντίθετα, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο: ότι οι νόμοι είναι ευέλικτοι όταν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν είναι μόνο το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης — είναι και η πολιτική της εκ των υστέρων νομιμοποίησης που λειτουργεί ως μαγνήτης για νέες ροές. Όταν κάποιος γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν εισέλθει παράνομα, υπάρχει πιθανότητα να νομιμοποιηθεί στο μέλλον, τότε το ρίσκο μειώνεται δραματικά. Και αυτό ακριβώς τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν απειλούνται μόνο από την ανεξέλεγκτη είσοδο, αλλά και από την απουσία συνεκτικής στρατηγικής διαχείρισης. Όταν η πολιτική περιορίζεται σε επικοινωνιακές κινήσεις και βραχυπρόθεσμα οφέλη, το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή διάβρωση της κοινωνικής συνοχής. Παράλληλα, τέτοιες πολιτικές ενισχύουν τα κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων. Όσο υπάρχει ζήτηση — δηλαδή άνθρωποι που πιστεύουν ότι θα φτάσουν στην Ευρώπη και θα παραμείνουν — τόσο θα υπάρχει και προσφορά από εγκληματικά δίκτυα που τους μεταφέρουν με κίνδυνο της ζωής τους. Η “νομιμοποίηση” δεν λύνει το πρόβλημα· το επιδεινώνει. Είναι επίσης υποκριτικό να εστιάζουμε μόνο στους “παράνομους” αλλοδαπούς, αγνοώντας το γεγονός ότι πολλοί από τους “νόμιμους” βρίσκονται εκεί χάρη σε τέτοιες πολιτικές εκ των υστέρων. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πώς μπαίνουν — αλλά και πώς επιβραβεύονται αφού μπουν. Η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως χώρος χωρίς σαφή όρια και αρχές. Η προστασία των συνόρων δεν είναι ιδεολογική εμμονή — είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για τη διατήρηση της σταθερότητας και της εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος. Τέτοιες πολιτικές είναι αυτές που οδήγησαν σε διάφορες χώρες στη Δυτική κυρίως Ευρώπη να αντιμετωπίζουν τεράστια αύξηση στη βίαιη εγκληματικότητα και τη δημιουργία τεράστιων γκέτο ανομίας όπου η Αστυνομία δεν τολμά καν να εισέλθει. Το παράδειγμα της Ισπανίας είναι ένα δυνατό καμπανάκι και για εμάς σε Ελλάδα και Κύπρο. Οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και αυτές που επικαλούνται την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, αγνοούν, ή επί σκοπού δεν αναφέρονται στις δεκάδες χιλιάδες των αλλοδαπών που ναι μεν έχουν νόμιμο καθεστώς που απόκτησαν με κάποιον τρόπο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Η κυπριακή κοινωνία ούτε τους χρειάζεται, ούτε τους αντέχει. Χρειάζεται επανεξέταση όλων των αδειών παραμονής και παράλληλα η χάραξη νέας πολιτικής στο ζήτημα της νόμιμης μετανάστευσης με όρια, σχέδιο και συγκεκριμένες αυστηρές προϋποθέσεις. Στη φωτογραφία ο Ισπανός πρωθυπουργός Σάντσες με τον γιο του Σόρος, Άλεξ. Τυχαίο; Άγγελος Ιωάννου Επαρχιακός Γραμματέας Λευκωσίας & Υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα ΔΕΚ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους