ΤΟ 2061 μ.Χ. Στις φωτογραφίες (που έχει βγει τον περασμένο Νοέμβριο του 2025) βρίσκομαι μαζί με τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Είναι γεννημένοι...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ 2061 μ.Χ. Στις φωτογραφίες (που έχει βγει τον περασμένο Νοέμβριο του 2025) βρίσκομαι μαζί με τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Είναι γεννημένοι όλοι τον 21ο αιώνα, οι περισσότεροι μάλιστα έχουν γεννηθεί στα χρόνια 2004 και 2005. Άρα θα βρεθούν στην ηλικία που είμαι εγώ σήμερα το 2061 μ.Χ. Τα παιδιά αυτά από αύριο, Δευτέρα 27 Απριλίου του 2026, ξεκινούν τις παραστάσεις του έργου μου HIV - ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΑΙΜΑΤΩΜΕΝΟ στο Θέατρο Σοφούλη της Θεσσαλονίκης. Σε ένα έργο που είναι μονόλογος μα στην σκηνή θα βρεθούν εφτά ηθοποιοί (Βασιλική Ακριτίδου, Φίλιππος Γκόλιας, Μαριφύλλη Δόση, Χαρά Ζένιου, Μαριαλένα Λιμενοπούλου, Στέφανος Μάνου, Ευαγγελία Πράπα). Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Άκις Παπάς (είναι στην αριστερή άκρη και των δύο φωτογραφιών). Βοηθός σκηνοθέτη ανέλαβε η Σύλια Κοντογιάννη, τους φωτισμούς ο Ανέστης Ατακτίδης, τη μουσική το συγκρότημα Σαπουνόφουσκες και το art direction η Λαμπρινή Σύψα. Και ετούτη η ομάδα των παιδιών θα προσπαθήσει να φέρει στην σκηνή την Ιστορία της Επίφανι Γκουντμαν: Ένα μικρό κορίτσι από τη Νιγηρία που απήχθη, έπεσε θύμα trafficking και βρέθηκε σεξουαλική σκλάβα στις πιάτσες της Ευρώπης. Η Επίφανι αυτοκτόνησε στην Αθήνα το 2013, δέκα μέρες μετά τη διαπόμπευσή της από τις αρχές και τον τύπο, όταν τα προσωπικά της στοιχεία δημοσιοποιήθηκαν για να «ενημερωθούν οι πελάτες της πως έχει AIDS». Η Επίφανι Γκούντμαν είναι φανταστικό πρόσωπο. Η ιστορία της όμως είναι αληθινή - και εκκινεί από τα τρομερά γεγονότα της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών του 2012. Μα είναι το έγκλημα όλων των κοινωνιών της Δύσης που αναδιέταξαν το μέλλον τους πάνω στη ρημαγμένη σάρκα των σκλαβωμένων γυναικών. Φυσικά θα είμαι μαζί τους στη Θεσσαλονίκη στις δύο πρώτες παραστάσεις τους, στις 27 και στις 29 του Απριλίου του 2026. Για να μιλήσουμε μετά την παράσταση σε μια συζήτηση με θέμα: "Πόσο κοντά μας ζει και πεθαίνει η Επίφανι Γκούντμαν;" Θέλω να πω και κάτι ακόμη: Όταν αντάμωσα με τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Νομικής μού εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους για την παραχώρηση του έργου στην ομάδα τους. Τους απάντησα πως αν κάποιος έχει λόγο να είναι ευγνώμων είμαι εγώ. Και για να μην νομίσουν πως το λέω από ευγενική αβρότητα, τους είπα: "Είμαι πενήντα έξι χρόνων - κι εσείς είστε τριανταπέντε χρόνια νεότεροί μου. Το 2061 μ.Χ. εσείς θα έχετε την ηλικία που έχω εγω σήμερα - και φυσικά εγώ θα βρίσκομαι στην αιώνια ανυπαρξία. Και τότε κληθείτε να δώσετε τον μείζονα αγώνα της διατήρισης των ανθρώπινων αξιών στην μετανθρωπική εποχή. Θα κληθείτε να αντισταθείτε σε Ολοκαυτώματα και θανατοπολιτικές που σήμερα δεν μπορούμε να φανταστούμε. Αν είστε παρόντες σε αυτόν τον αγώνα από την μεριά της ανθρωπινότητας, κάτι από εμένα θα συνεχίζει μαζί σας. Και αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο που μπορεί να μου προσφέρει κανείς..." Φυσικά αυτό που τους είπα, το πίστευα και το πιστεύω μέχρι κεραίας. Εγώ οφείλω ευγνωμοσύνη στα παιδιά. Για αυτούς γράφω. Σκέφτομαι -προσπαθώ να σκεφτώ- τον κόσμο στα 2061 μΧ. Η μεταθρωπική περίοδος θα καλπάζει. Η Υπερνοημοσύνη θα διαχειρίζεται στον κόσμο για λογαριασμό των ανθρώπινων (ή και των υβριδικών) ελίτ - και θα είναι σε θέση να καταστείλει την κάθε αντίσταση σε τούτη την διαχείρηση. Τότε θα αποφασίσει τις "Μεγάλες Εκκαθαρίσεις": τον αφανισμό των "περίσσιων ανθρώπων". Ποιος θα σταθεί απέναντι σε ετούτη την πανίσχυρη υπερ-κυριαρχία; Σε ποιο οδόφραγμα; Ελπίζω σε ένα απρόσμενο οδόφραγμα, μαζί με άλλους, να είναι κ αυτά τα παιδιά της Θ.Ο.Ν - για να υπερασπιστούν τους αιώνες του ανθρώπινου πολιτισμου. Γιατί αν είναι αυτοί, ίσως μαζί τους να είμαι κι εγώ... Θανάσης Τριαρίδης, 26-4-2026 ~ Όταν το 2018 έγραψα το έργο HIV (με κεντρικό άξονα το trafficking γενικότερα αλλά και την υπόθεση της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών στην Αθήνα το 2012) δεχόμουν με επιμονή την ίδια (όχι καλοπροαίρετη) ερώτηση: «Και πού ξέρεις πως ήταν παράνομη η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών; Αφού η Κυβέρνηση και όλοι οι κρατικοί φορείς την θεωρούν νόμιμη... Αν ήταν παράνομη, δεν θα κινούνταν ο αρμόδιος εισαγγελέας; Και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομμένων γιατί κήρυξε τον εαυτό της αναρμόδιο; Ποιος είσαι εσύ που θα κάνεις θεατρικό έργο κόντρα στην Ελληνική Πολιτεία;» Απαντούσα και έλεγα τα ακόλουθα: «Στην Ελλάδα η δημοκρατία έχει σκοτεινές καταπακτές, οι θεσμοί υπολειτουργούν και συχνά κονιορτοποιούνται – και τα ανθρώπινα δικαιώματα συνεχώς παραβιάζονται. Και θα ήταν ολέθριο οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες, εφόσον δεν είναι κυβερνητικές παρκετέζες και τζουτζεδες της εξουσίας, να σιωπήσουν. Κι αν περάσει έτσι αυτό, θα στρωθεί ο δρόμος για το επόμενο....» Έτσι έγραψα το ΗΙV. Φυσικά όλα κινήθηκαν σύμφωνα με τις γνωστές συνήθειες. Εγώ (ξανα)κατηγορήθηκα πως κάνω «διδακτικό» και «στρατευμένο» θέατρο. Ξανααποκλείστηκα από μέρη (που είμαι έτσι κι αλλιώς αποκλεισμένος) Και το HIV μέχρι το 2025 δεν ανέβηκε ποτέ στην Ελλάδα με μία ελληνική παραγωγή – ανέβηκε μόνο στο Βερολίνο τον Μάιο του 2019 και μονάχα ως μία γερμανική παράσταση ταξίδεψε στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Στις 23-1-2024, δώδεκα χρόνια μετά το έγκλημα σε βάρος, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων με αφορμή τον δημόσιο εξευτελισμό και τη διαπόμπευση των ανυπεράσπιστων οροθετικών γυναικών το 2012. Και υποχρέωσε την Ελλάδα να πληρώσει πρόστιμο σε όσες από τις γυναίκες βρίσκονται ακόμη στην ζωή. Σήμερα που το Ελληνικό Κράτος σκοτώνει ανθρώπους στην θάλασσα με τις επαναπροωθήσεις τα ίδια καθάρματα του παρακράτους, οι ίδιοι τζουτζέδες της εξουσίας, οι ίδιες παρκετέζες της κυβερνητικής προπαγάνδας διδάσκουν την σιωπή και λοιδωρούν όσους μιλούνε για τους φόνους. Το παροντικό έγκλημα κουκουλώνεται – θαμπώνει, αμφισβητείται, διαγράφεται από την ζωή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι δολοφονημένοι δεν είναι δολοφονημένοι: Στα επόμενα χρόνια οι καταδίκες της Ελλάδας από τα διεθνή δικαστήρια θα πέφτουν σαν το χαλάζι. Αυτά ως μία συμβολή στην συζήτηση περί του εάν κάνω στρατευμένη τέχνη – και τι υπηρετεί η τέχνη γενικότερα. Αλλά και στη συζήτηση για το πού στέκεται ο καθένας μας, με ποιους και πώς. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους