Στις 26 Απριλίου του 1930 στην ιταλοκρατούμενη πόλη του Ζαντάρ, ιδρύθηκε η ομώνυμη ομάδα. Έξι δεκαετίες αργότερα στα γενέθλια της, το καύχημα της πόλης θα έφερνε το τρόπαιο του πρωταθλητή στο μέρος...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Στις 26 Απριλίου του 1930 στην ιταλοκρατούμενη πόλη του Ζαντάρ, ιδρύθηκε η ομώνυμη ομάδα. Έξι δεκαετίες αργότερα στα γενέθλια της, το καύχημα της πόλης θα έφερνε το τρόπαιο του πρωταθλητή στο μέρος που "ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και η Ζαντάρ το μπάσκετ"... Η αγωνιστική σεζόν 1985-86 έχει μείνει στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος ως μία από τις πιο απρόβλεπτες αλλά συνάμα επηρέασε το μπάσκετ των Πλάβι και την εθνική ομάδα για τα λίγα χρόνια που η χώρα έμεινε ενωμένη. Η διαδοχή στη Γιουγκοσλαβία είχε ξεκινήσει σταδιακά από το 1983 και το 1985 στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς είχε σχεδόν ολοκληρώσει τη μετάβαση από τη δική του χρυσή γενιά σε αυτήν των νέων αστεριών. Αυτός που φυσικά ξεχώριζε, ήταν ο Ντράζεν Πέτροβιτς ενώ στο ρόστερ μαζί του βρισκόντουσαν και τέσσερις συμπαίχτες του από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Τσιμπόνα, ο Σβεν Ούσιτς, ο Μίχοβιλ Νάκιτς, ο Άντρο Κνέγκο και ο Ζόραν Τσούτουρα. Όμως η παρουσία του "Μότσαρτ" δεν απέτρεψε την ήττα από την παλιά φρουρά της Τσεχοσλοβακίας στα προημιτελικά και την έβδομη θέση στην τελική κατάταξη. Αν και το αποτέλεσμα ήταν καθόλα αρνητικό, η KSJ έδειξε εμπιστοσύνη στον Κρέζο και έριξε το βάρος στην ανάπτυξη και την ανάδειξη των νεαρών παιχτών. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως οποιαδήποτε ενέργεια της Ομοσπονδίας βασιζόταν πάντα στις εισηγήσεις της "Αγίας Τετράδας" και με γνώμονα το συμφέρον της εθνικής ομάδας και ολόκληρου του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ. Οι ελπίδες βασίζονταν στα νέα παιδιά και αυτά δεν τις διέψευσαν, τον Αύγουστο του '85 στη Βουλγαρία και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων οι 17χρονοι Πλάβι κατέκτησαν με άνεση το χρυσό μετάλλιο κερδίζοντας στον τελικό με 36 πόντους του Ραντένκο Ντόμπρας την ομάδα της Ισπανίας. Με πρώτο σκόρερ τον Νεμπόϊσα Ίλιτς και συμπαραστάτες μεταξύ άλλων τον Τόνι Κούκοτς και τον Βλάντε Ντίβατς, οι νεαροί έδειξαν πως είχαν όλο το μέλλον μπροστά τους και πως οι σύλλογοι στο εθνικό πρωτάθλημα έπρεπε να τους δώσουν μία ευκαιρία. Έτσι λοιπόν, τον Σεπτέμβριο του 1985 οι δώδεκα μονομάχοι ρίχτηκαν στην κούρσα του πρωταθλήματος που είχε εξαρχής ένα ξεκάθαρο φαβορί. Αυτό δεν ήταν άλλο από την Τσιμπόνα των αδερφών Πέτροβιτς ακόμα και αν ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς που είχε αντικαταστήσει τον Νόβοσελ, δεν μπορούσε να υπολογίζει στην παρουσία του Αλεξάντερ και του αρχηγού Άντρο Κνέγκο που έπρεπε να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Αντί αυτών οι πρωταθλητές Ευρώπης είδαν στο Ζάγκρεμπ τον έμπειρο Νταμίρ Παβλίσεβιτς και τον ταλαντούχο Ντάνκο Τσβετιτσιάνιν, τον οποίο η Παρτιζάν προ μεγάλης εκπλήξεως είχε αφήσει ελεύθερο, ο ίδιος ο Ντάνκο είπε αργότερα πως η δική του πίεση για να βρίσκεται κοντά στην οικογένειά του στο Ζάγκρεμπ, έφερε αυτό το αποτέλεσμα. Οι υπόλοιποι διεκδικητές του τίτλου; Ο Ερυθρός Αστέρας του Ράνκο Ζεράβιτσα σχεδόν πλήρης, (μόνο o Ζουφέρ Αβντίγια έλειπε λόγω του στρατού) η Ζαντάρ που καθοδηγούσε ο Βλάντε Τζούροβιτς χωρίς όμως τον καλύτερο σκόρερ της μέχρι τότε, τον Ιβάν Σούναρα που ήταν τραυματίας και για αυτό αποκτήθηκε ο Μίλαν Μλάτζαν από την ΙΜΤ. Όσο για την Παρτιζάν; Ο Μπόμπαν Πέτροβιτς και ο Πέσιτς είχαν φύγει για άλλες πολιτείες κάνοντας χώρο για το νέο αίμα που περίμενε υπομονετικά, τον Γκρμπόβιτς και τον Σάβοβιτς αλλά και έναν παλιό "εχθρό" τον άρτι αφιχθέντα από την Ολύμπια Λιουμπλιάνα, Πίτερ Βίλφαν. Ο Σλοβένος ήταν μεγάλος παίχτης και γρήγορα κατάφερε να κερδίσει το απαιτητικό κοινό της Παρτιζάν, ακόμα και τους "Grobari". Η χρονιά λοιπόν ξεκίνησε και γρήγορα έγινε αντιληπτό πως θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μόλις την πέμπτη αγωνιστική, ο Ντράζεν πέτυχε το αμφιλεγόμενο ρεκόρ των 112 πόντων εναντίων των εφήβων της Ολύμπια αλλά ήταν φανερό πως ο παίχτης ήταν σε δαιμονιώδη φόρμα σχεδόν ολόκληρη τη σεζόν και οδηγούσε την Τσιμπόνα από νίκη σε νίκη. Οι "Λύκοι του Τούσκανατς" έκλεισαν αήττητοι τον πρώτο γύρο και τερμάτισαν στην κορυφή της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος με μόλις μία αδιάφορη ήττα από τη Σιμπένκα. Ο Ντράζεν έβαλε 52 μέσα στο παλιό του σπίτι και ο Πρέντραγκ Σάριτς απάντησε με 36 που ήταν αρκετοί για τη νίκη με 102-100. Ακόμα και έτσι η Τσιμπόνα κατάφερε κάτι που μόνο ο Ερυθρός Αστέρας το 1949 και η Ζαντάρ το 1975 είχαν πετύχει, δηλαδή να χάσουν μόνο έναν αγώνα ενώ η ομάδα του Παβλίσεβιτς κατέρριψε το ρεκόρ της Παρτιζάν από το 1978 αφού σημείωνε 111 πόντους ανά αγώνα με πρώτο βιολί τον Ντράζεν των 43 πόντων μέσο όρο, ήταν η αποθέωση του επιθετικού παιχνιδιού. Πίσω της τερμάτισε με 15 νίκες και 7 ήττες η Ζαντάρ ενώ στην τρίτη θέση βρέθηκε η μεγάλη έκπληξη, η Μπούντουτσνοστ με τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς στον ρόλο του εκτελεστή και αιχμή του δόρατος στον αιφνιδιασμό εναν 20χρονο με πεταχτά αφτιά που έτρεχε το γήπεδο σαν ζαρκάδι και τον έλεγαν Ζάρκο Πάσπαλι. Οι Μαυροβούνιοι κέρδισαν -με την εξαίρεση της Τσιμπόνα- τους πάντες στο "Μοράτσα" και με ακόμα τρεις νίκες εκτός έδρας και 13 στο σύνολο τερμάτισαν στην καλύτερη θέση της ιστορίας τους. Όλα τα σημάδια έδειχναν πως η Τσιμπόνα δεν θα είχε αντίπαλο στα πλέι οφ για μια άνετη κατάκτηση του πρωταθλήματος και αν υπήρχαν πιθανοί αμφισβητίες δεν τολμούσαν να υποστηρίξουν την άποψη τους. Ειδικά μετά την πορεία στην Ευρώπη που κατέληξε στον τελικό της Βουδαπέστης αν και εκεί χρειάστηκε η μπουνιά του Σαμπόνις στον Νάκιτς και η αποβολή του Άρβιντας για να επικρατήσει ο Ντράζεν και η παρέα του, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί πως οι κυρίαρχοι της Ευρώπης δεν θα έκαναν το ίδιο και στη Γιουγκοσλαβία. Όταν ξεκίνησαν τα πλέι οφ η Τσιμπόνα πέρασε το εμπόδιο του Ερυθρού Αστέρα στα προημιτελικά σε τρεις αγώνες όπου ακόμα και στην ήττα της πέτυχε πάνω από 100 πόντους ενώ το ίδιο συνέβη και στα ημιτελικά με την Παρτιζάν, η σειρά κρίθηκε και πάλι σε τρία ματς με το δεύτερο στο Βελιγράδι να αποτελεί χάρμα οφθαλμών για τους λάτρεις της επίθεσης αφού οι δύο ομάδες πέτυχαν συνολικά 247 πόντους (νίκη της Παρτιζάν με 124-123). Αντίθετα με την Τσιμπόνα, η Ζαντάρ έφτασε πιο άνετα στους τελικούς "σκουπίζοντας" με δύο νίκες τη Μπόσνα στους οχτώ και τη Γιουγκοπλάστικα στην τετράδα. Παρόλα αυτά φαβορί υπήρχε και ήταν οι παίχτες του Παβλίσεβιτς, ο Τζούροβιτς και οι δικοί του ίσως έπαιρναν έναν αγώνα στην έδρα τους, αυτή ήταν η επικρατούσα άποψη. Ο Τζούρο ήξερε πως αν ήθελε να έχει πιθανότητες έπρεπε να περιορίσει τον επιθετικό πλουραλισμό των αντιπάλων του, ο Ντράζεν έτσι και αλλιώς θα έβαζε τους πόντους του. Έπρεπε να πάει τα παιχνίδια σε χαμηλό σκορ και τα κατάφερε από τον πρώτο κιόλας στο Ζάγκρεμπ που μπορεί η Ζαντάρ να έχασε αλλά η Τσιμπόνα σκόραρε 84 πόντους, 32 λιγότερους από τους 116 τον μέσο όρο της στα πλέι οφ. Στον δεύτερο τελικό του "Jazine" οι πρωταθλητές παρατάχθηκαν χωρίς τον Πέτροβιτς. Ακόμα και σήμερα κανείς δεν ξέρει τον λόγο για την απουσία του ηγέτη της, η επίσημη δικαιολογία ανέφερε πρόβλημα τραυματισμού. Οι φήμες αργότερα έκαναν λόγο για προστασία του Ντράζεν από τον προπονητή του για να είναι έτοιμος στο τρίτο ματς αλλά υπήρξε και μια άλλη φήμη που κυκλοφόρησε και έλεγε πως η Τσιμπόνα ήθελε να χάσει ώστε έτσι ο τρίτος τελικός να γίνει στην έδρα της και να πανηγυρίσει μαζί με τους οπαδούς της τον τίτλο. Φυσικά όλα αυτά δεν ενδιέφεραν τον Τζούροβιτς και τους παίχτες της Ζαντάρ που έπαιξαν πολύ καλά σε άμυνα και επίθεση παίρνοντας τη νίκη και ισοφαρίζοντας σε 1-1 τη σειρά. Τα πάντα θα κρίνονταν στον τρίτο τελικό του Ζάγκρεμπ. Στις 26 Απριλίου του 1986, ημέρα των 56ων γενεθλίων της ομάδας από τη Ζάρα, το "Dom Sportova" ήταν κατάμεστο από Γιουγκοσλάβους οπαδούς της Τσιμπόνα σχεδόν στο σύνολο τους και λιγοστούς της Ζαντάρ. Όλοι ήλπιζαν πως στο τέλος αυτοί θα χειροκροτούσαν εκστασιασμένοι τους δικούς του πρωταθλητές, τον Ντράζεν, τον Νάκιτς και τον Τσβετιτσιάνιν ή τον Πόποβιτς, τον Όμπαντ και τον Βράνκοβιτς. Ο αγώνας όπως ήταν λογικό είχε νεύρα και σκληρές μάχες. Ο Ντράζεν χρεώθηκε με τεχνική ποινή στο πρώτο μέρος γιατί έσπρωξε τον διαιτητή ενώ ο Αράποβιτς αποβλήθηκε όταν χτύπησε τον Πάλιτς. Ο Πέτροβιτς ήταν εκνευρισμένος και η Τσιμπόνα βρήκε τη λύση στο πρόσωπο του Τσβετιτσιάνιν που σκόραρε τους 22 από τους 42 της ομάδας του ενώ από την άλλη πλευρά ο Πόποβιτς ήταν εξαφανισμένος, μένοντας απόντος αλλά ευτυχώς για τον Τζούροβιτς ο Στόγιαν και ο Πετράνοβιτς σήκωσαν το επιθετικό βάρος και η Ζαντάρ παρέμεινε κοντά στο σκορ στο ημίχρονο που έληξε με 42-37 για τους γηπεδούχους. Ήταν όμως απαραίτητο να μπει στον αγώνα ο Πόποβιτς για να μπορέσει η Ζαντάρ να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, χωρίς τους πόντους του δεν θα ήταν εύκολο. Δεν γνωρίζω τι του είπε ο Τζούροβιτς στα αποδυτήρια αλλά στην επανάληψη ένας άλλος Πόποβιτς πάτησε το παρκέ του "Dom Sportova". Ο Πέταρ άρχισε να βομβαρδίζει το καλάθι της Τσιμπόνα αλλά στο ίδιο μοτίβο συνέχισε ο Τσβετιτσιάνιν και ο Ντράζεν που βρήκε τον εαυτό του. Λίγο πριν το τέλος η Τσιμπόνα ξέφυγε με 11 πόντους αλλά η Ζαντάρ σκλήρυνε την άμυνα και ισοφάρισε σε 85-85 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη, χάνοντας και την ευκαιρία να νικήσει αστοχώντας στην τελευταία επίθεση. Παράταση. Στο έξτρα πεντάλεπτο ο Πέτροβιτς αποβλήθηκε με πέμπτο φάουλ αλλά ούτε εκεί αναδείχθηκε νικητής, άλλα πέντε λεπτά αγωνίας. Εκεί ανέλαβε δράση ο Πόποβιτς που έχοντας ξυπνήσει για τα καλά, πέτυχε δύο τρίποντα που "σκότωσαν" την Τσιμπόνα, ο Πέταρ σκόραρε 37 πόντους με έξι τρίποντα στα 30 λεπτά του δευτέρου μέρους και των δύο παρατάσεων. Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ μέχρι τότε, είχε ολοκληρωθεί με θύτη τη Ζαντάρ και θύμα την Τσιμπόνα, τελικό σκορ 110-111, η ομάδα από τη Ζάρα πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας. Η Ζάρα πανηγύριζε, το Ζάγκρεμπ έκλαιγε αλλά την ίδια ώρα στα αποδυτήρια ο Ντράζεν και οι συμπαίχτες του έβαζαν στόχο την επόμενη χρονιά. Κανείς τους δεν μπορούσε να φανταστεί πως η ιστορία θα επαναλαμβανόταν με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Ερυθρό Αστέρα και έναν νεαρό με το νούμερο 7 στην ερυθρόλευκη φανέλα του που τότε ήταν γνωστός ως Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς... Antreas Tsemperlidis 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους