Στα μέσα της σεζόν 1998-1999 η Χιμπέρνιαν μάχονταν για την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία της Σκωτίας, μετά τον πικρό της υποβιβασμό. Ο Άλεξ ΜακΛις έψαχνε ένα μεγάλο όνομα για να ‘’ζεστάνει’’ τον...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Στα μέσα της σεζόν 1998-1999 η Χιμπέρνιαν μάχονταν για την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία της Σκωτίας, μετά τον πικρό της υποβιβασμό. Ο Άλεξ ΜακΛις έψαχνε ένα μεγάλο όνομα για να ‘’ζεστάνει’’ τον κόσμο της ομάδας και φυσικά για να ενισχύσει ποιοτικά την ομάδα. Ένας γνωστός του ατζέντης του μετέφερε την πληροφορία ότι κυκλοφορεί ελεύθερος ο Φρανκ Σοζέ, ένας ποδοσφαιριστής που 6 χρόνια νωρίτερα είχε κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ ως βασικός της Μαρσέιγ απέναντι στη Μίλαν, είχε σχεδόν 400 συμμετοχές στο γαλλικό πρωτάθλημα και είχε 39 συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας (είχε βάλει δύο γκολ και στον τελικό του 1988 μεταξύ Γαλλίας Κ21 και της Ελλάδας). Τι κι αν πλησίαζε στο τέλος της καριέρας του, στα 34 του, δεν βρίσκεις κάθε ημέρα την ευκαιρία να φέρεις έναν τέτοιον ποδοσφαιριστή στη Σκωτία, πόσο μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Ο ΜακΛις μίλησε μαζί του, του εξήγησε πόσο τον πίστευε και συζήτησαν με λεπτομέρειες για όλη την καριέρα του, με τον Γάλλο να εντυπωσιάζεται με τις γνώσεις που είχε ο Σκωτσέζος προπονητής για εκείνον. Σε κλίμα ευφορίας, η Χιμπέρνιαν είχε βρει μόλις το σημείο αναφοράς της και ο Σοζέ ένα νέο κίνητρο που θα τον κρατούσε ποδοσφαιρικά ‘’ζωντανό’’. Η άνοδος ήρθε πολύ εύκολα και η Χιμπέρνιαν επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία. Ο Σοζέ έγινε αμέσως ο ηγέτης και αρχηγός της ομάδας. Η ποιότητά του αδιαμφισβήτητη. Υπήρξε παρτενέρ του Ντιντιέ Ντεσάν στη Μαρσέιγ, τον προπόνησε ο Βενγκέρ στη Μονακό, έπαιξε στη Σέριε Α για την Αταλάντα και επί χρόνια ήταν μέσα στους καλύτερους χαφ της Ευρώπης, με χαρακτηριστικό του και μεγαλύτερη του δύναμη τα σουτ εκτός περιοχής και τα απ’ ευθείας φάουλ. Με ευκολία αντιμετώπιζε το σκληρό ποδόσφαιρο των Σκωτσέζων, καθώς ήταν πολύ δυναμικός και όσον αφορά τη φινέτσα και τη τεχνική δεν είχε αντίπαλο, ξεσηκώνοντας τις κερκίδες με τακουνάκια κι άλλες περίτεχνες ενέργειες, κερδίζοντας έτσι το παρατσούκλι ‘’Λε Γκοντ’’, δηλαδή ‘’ο θεός’’! Όσο περνούσαν τα χρόνια και το κορμί του βάραινε γυρνούσε όλο και πιο πίσω στο γήπεδο. Έπαιξε και ως λίμπερο σε σχηματισμό με πέντε αμυντικούς, ένας ρόλος που του ταίριαζε ιδανικά, αφού δεν φαινόταν η αδυναμία του στη ταχύτητα και μπορούσε να ελέγχει το ρυθμό κρατώντας μπάλα με ευκολία και μοιράζοντας τη με τις εκπληκτικές του πάσες. Η Χιμπέρνιαν απέδωσε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, με καλύτερη της σεζόν να είναι η 2000-2001, όπου και τερμάτισε στη τρίτη θέση, πίσω από Σέλτικ και Ρέιντζερς. Παράλληλα, έφτασε στον τελικό του κυπέλλου, όπου βέβαια έχασε με ευκολία από τη Σέλτικ του ασταμάτητου Χένρικ Λάρσον. Ίσως το χάιλαϊτ της σεζόν ήταν ο θρίαμβος με 6-2 επί της μισητής αντιπάλου, Χαρτς. Με άξιους συμπαραστάτες τον ‘’μάγο’’ από Τριντιντάν, Ράσελ Λάταπι και τον Φινλανδό σκόρερ, Μίξου Παατελάινεν που έκανε χατ-τρικ, έφτασαν σε μία αξέχαστη, μέχρι και σήμερα, νίκη. Την επόμενη σεζόν ήρθαν αντιμέτωποι με την ΑΕΚ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η ‘’Ένωση’’ κέρδισε με 2-0 στον αγώνα της Αθήνας, η Χιμπέρνιαν έστειλε τον αγώνα στη παράταση αλλά ο Βασίλης Τσιάρτας με δύο γκολ έσωσε την ομάδα του από το ‘’κάζο’’. Στην εξέλιξη αυτής της σεζόν ο Σοζέ έγινε και προπονητής της ομάδας, μετά την αποχώρηση του ΜακΛις, χωρίς όμως επιτυχία. Ένας από τους βασικότερους λόγους που έχει μείνει αξέχαστος στους οπαδούς της Χιμπέρνιαν είναι πως δεν έχασε ποτέ από την Χαρτς! Σε 8 αγώνες απέναντι τους είχε 4 νίκες, 4 ισοπαλίες και 2 γκολ. Το ένα του γκολ μάλιστα είναι απόδειξη της αυταπάρνησης του. Πηδώντας για κεφαλιά έδωσε τέτοια τροχιά στη μπάλα που ‘’κρέμασε’’ τον Φινλανδό Άντι Νιέμι αλλά στη συνέχεια συγκρούστηκε με τον αντίπαλο αμυντικό με αποτέλεσμα να χάσει 4 μπροστινά δόντια! Συνέχισε κανονικά τον αγώνα, παρά τον τραυματισμό του, κερδίζοντας τον σεβασμό της κερκίδας. Οι επιδόσεις του στα ντέρμπι δημιούργησαν τη φράση: ‘’Δεν θα κερδίσετε ποτέ τον Σοζέ’’, ως πικάρισμα στους αντιπάλους. Συνολικά είχε 84 συμμετοχές και 15 γκολ με τους ‘’Χιμπς’’ από το 1999 μέχρι το 2002 που τελείωσε την καριέρα του. Η μεταγραφή του στη Σκωτία αποδείχθηκε μία από τις καλύτερες επιλογές της ποδοσφαιρικής του ζωής. Είχε περάσει δύσκολες στιγμές, όπως ο αποκλεισμός από τη Βουλγαρία στα προκριματικά του Μουντιάλ της Αμερικής ή το ''σκάνδαλο Ταπί'' που διέλυσε τη Μαρσέιγ. Μπορεί στο Εδιμβούργο να έλειπε η ‘’λάμψη’’ που συνόδευε τα προηγούμενα του χρόνια στα σπουδαία κλαμπ που αγωνίστηκε αλλά θυμήθηκε πως είναι να είσαι ηγέτης σε μία ομάδα και να ζεις τη κάθε μέρα με πάθος, σε ένα περιβάλλον που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους