Το Παράθυρο Απέναντι Τον λένε Στέφανο. 34. Θεσσαλονίκη. Δεύτερος όροφος, Τούμπα. Κάθε βράδυ, 10:15 ακριβώς, ανοίγει το λάπτοπ. Delivery, Netflix, σκρολ. Το κινητό δίπλα γεμίζει με ειδοποιήσεις. Ομάδα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Το Παράθυρο Απέναντι Τον λένε Στέφανο. 34. Θεσσαλονίκη. Δεύτερος όροφος, Τούμπα. Κάθε βράδυ, 10:15 ακριβώς, ανοίγει το λάπτοπ. Delivery, Netflix, σκρολ. Το κινητό δίπλα γεμίζει με ειδοποιήσεις. Ομάδα στο viber «Παιδιά για μπύρες;». Δεν απαντάει ποτέ. Όχι απόψε. Έχει δουλειά αύριο. Έχει πάντα δουλειά αύριο. Το διαμέρισμα είναι 45 τετραγωνικά. Καθαρό. Τακτοποιημένο. Άδειο. Η καφετιέρα δουλεύει μόνη της το πρωί. Έχει προγραμματιστεί από το app. Ένας καφές. Μία κούπα. Τη δική του. Απέναντι, στο τρίτο όροφο, μένει μια κοπέλα. Την βλέπει κάθε βράδυ. Ποτίζει τα φυτά στο μπαλκόνι. Μιλάει στο τηλέφωνο, γελάει. Κάποιες φορές έχει κόσμο. Ακούγονται ποτήρια. Μουσική. Γέλια. Μετά φεύγουν. Κλείνει τα φώτα. Κι αυτή μόνη. Ο Στέφανος δουλεύει remote. Customer support για μια εταιρεία στην Ολλανδία. Οκτώ ώρες ακουστικά. «Καλημέρα, πώς μπορώ να βοηθήσω;». «Ευχαριστώ για την υπομονή σας». Τριάντα κλήσεις τη μέρα. Μηδέν πρόσωπα. Οι φίλοι του από το πανεπιστήμιο έχουν σκορπίσει. Ο Μιχάλης Βερολίνο. Η Μαρία Λονδίνο. Ο Κώστας παντρεύτηκε, έχει παιδί, μένει Καλαμαριά. «Να βρεθούμε». Το λένε κάθε μήνα. Δεν βρίσκεται ποτέ. Όλο κάτι τυχαίνει. Τα Σαββατοκύριακα κατεβαίνει κέντρο. Κάθεται μόνος σε καφέ στην Αγίας Σοφίας. Παραγγέλνει freddo. Βγάζει το κινητό. Σκρολάρει. Γύρω του παρέες γελάνε. Ζευγάρια κρατιούνται χέρι χέρι. Οικογένειες. Αυτός βγάζει φωτογραφία τον καφέ. Την ανεβάζει story. «Saturday mood». Σε δέκα λεπτά 18 likes. Καρδούλες. Φωτιά. Κανείς δεν στέλνει «πού είσαι να έρθω». Η μάνα του παίρνει τηλέφωνο κάθε Κυριακή. «Έφαγες; Βγήκες καθόλου; Θα έρθεις το Πάσχα;». Λέει ψέματα. «Ναι, βγήκα με τα παιδιά». «Ναι, έφαγα». Τρώει delivery. Το κουτί μένει στον νεροχύτη μέχρι Τετάρτη. Χθες βράδυ, 2:30, δεν κοιμόταν. Άνοιξε το παράθυρο. Η πόλη από κάτω βούιζε. Μηχανάκια. Κόρνες. Κάποιος μάλωνε στο δρόμο. Από απέναντι, το φως στο τρίτο όροφο ήταν ακόμα αναμμένο. Η κοπέλα καθόταν στο μπαλκόνι. Μόνη. Κοιτούσε το κινητό. Μετά σήκωσε το κεφάλι. Κοίταξε απέναντι. Για ένα δευτερόλεπτο τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ο Στέφανος πάγωσε. Ήθελε να χαιρετήσει. Να φωνάξει «γεια». Δεν το έκανε. Έκλεισε το παράθυρο. Άνοιξε το λάπτοπ. Η σύγχρονη μοναξιά στην Ελλάδα δεν είναι να είσαι μόνος σε ένα χωριό. Είναι να είσαι μόνος σε μια πολυκατοικία με 40 διαμερίσματα. Είναι να έχεις 800 φίλους στο Instagram και να μην έχεις με ποιον να πιεις μια μπύρα την Τρίτη το βράδυ. Είναι να παραγγέλνεις φαγητό για έναν και το app να σε ρωτάει «μήπως θέλετε και αναψυκτικό για παρέα;». Είναι να λες «τα λέμε» και να ξέρεις ότι δεν θα τα πείτε. Είναι το παράθυρο απέναντι. Αναμμένο. Όπως το δικό σου. Δύο φώτα μέσα στη νύχτα που δεν μιλάνε ποτέ. Ο παππούς του Στέφανου είχε κανάτα στο καφενείο. Τέσσερις κούπες. Τέσσερις φίλους. Ο Στέφανος έχει συνδρομή στο Spotify Family. Πληρώνει για έξι άτομα. Την χρησιμοποιεί μόνος. Κι αν τον ρωτήσεις «είσαι καλά;» θα πει «μια χαρά». Γιατί στη σύγχρονη Ελλάδα, η μοναξιά ντρέπεται να πει το όνομά της. Φοράει ακουστικά. Κάνει σκρολ. Και λέει «μια χαρά». 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους