🔎Ψάχνοντας πριν λίγο καιρό κάποια αρχεία στον υπολογιστή μου έπεσα πάνω σε μερικές φωτογραφίες από μια επίσκεψή μου προ δεκαπενταετίας στο μεσαιωνικό κάστρο των Φύλλων, πολύ κοντά στη Χαλκίδα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

🔎Ψάχνοντας πριν λίγο καιρό κάποια αρχεία στον υπολογιστή μου έπεσα πάνω σε μερικές φωτογραφίες από μια επίσκεψή μου προ δεκαπενταετίας στο μεσαιωνικό κάστρο των Φύλλων, πολύ κοντά στη Χαλκίδα. Αυτόματα μου ήρθε η φαεινή ιδέα να σας διηγηθώ την ιστορία ενός από τους πιο θρυλικούς ιππότες της Εύβοιας, την εποχή που το νησί βρισκόταν υπό την κυριαρχία των «Φράγκων» που όμως ήταν Ιταλοί. Ανέτρεξα, λοιπόν, στο κλασικό έργο του Ουίλιαμ Μίλερ, Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, και σας μεταφέρω μια ιστορία γεμάτη έρωτα, ίντριγκες και φιλοδοξίες… (προσοχή: είναι λίγο μεγάλη!) 🟢«Γύρω στο 1270 ζούσε στην Εύβοια ένας ιππότης από την Κάρυστο ονομαζόμενος Λικάριος, που οι πρόγονοί του είχαν έρθει στην Ελλάδα από την Βιτσέντσα, όπως φαίνεται, αμέσως μετά την εγκατάσταση των Λομβαρδών στο νησί. Ένας φτωχός τυχοδιώκτης με μεγάλη όμως φιλοδοξία, ο Λικάριος υπηρετούσε ως ιππότης στην αυλή του Γιβέρτου Β’ ντα Βερόνα, ενός εκ των τριτημόριων (ηγεμόνων) της Εύβοιας. Στο μέγαρο του Γιβέρτου ζούσε και η αδελφή του δεσποσύνη Φελίζα, χήρα του τριτημόριου των Ωρεών, Ναρτζότο νταλε Κάρτσερι, που ο Γιβέρτος ήταν κηδεμόνας του ανήλικου γιου της. Η Φελίζα ήταν ακόμα χαριτωμένη και ο Λικάριος φιλόδοξος. Πήρε θάρρος και της εξομολογήθηκε τον έρωτά του, εκείνη ανταποκρίθηκε και το ζευγάρι παντρεύτηκε κρυφά. Η αντίδραση των συγγενών της Φελίζας υπήρξε σφοδρή, καθώς θεωρούσαν τον γάμο προσβλητικό λόγω της κατώτερης κοινωνικής του θέσης. Οι προσπάθειες του Λικάριου να κατευνάσει την οργή τους απέβησαν άκαρπες και το νιόπαντρο ζευγάρι αναγκάστηκε να καταφύγει στο απομονωμένο κάστρο των Ανεμοπυλών κοντά στην Κάρυστο, για να προστατευτεί. 🟢Από εκεί ο Λικάριος, έχοντας στην υπηρεσία του και άλλους τυχοδιώκτες, εγκαινίασε μια βασιλεία τρόμου με τις συχνές του επιδρομές στους κοντινούς αγρούς και στα κοντινά χωριά, έτσι που οι χωρικοί κατέφευγαν στα τείχη της πλησιέστερης πόλης μη μπορώντας να κάνουν συγκομιδή χωρίς να έχουν τοποθετήσει πρώτα φρουρούς για να τους ειδοποιούν πότε ερχόταν ο Λικάριος. Αλλά σε λίγο βαρέθηκε να λεηλατεί τους χωρικούς, χωρίς όμως να ξεχνάει την εκδίκησή του εναντίον των υπεροπτικών βαρώνων που τον είχαν παραμερίσει. Έτσι άρχισε διαπραγματεύσεις με τον βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, και όταν είδε ότι οι προτάσεις του ήταν καλοδεχούμενες, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου μπήκε στην υπηρεσία του. Είπε στον αυτοκράτορα ότι θα επιχειρούσε να υποτάξει ολόκληρο το νησί αν του έδινε αρκετές δυνάμεις και πρότεινε να παραδώσει το κάστρο του για να χρησιμεύσει ως βάση της επίθεσης. Το σχέδιό του έγινε δεκτό. Του δόθηκε στρατός και άρχισε κλεφτοπόλεμο εναντίον των Λομβαρδών, προκαλώντας τους μεγάλες ζημιές. 🟢Μετά τις σημαντικές επιτυχίες του, αφού κατέλαβε πολλά κάστρα της Εύβοιας και τελικά το σπουδαίο Κοκκινόκαστρο της Καρύστου, ο Μιχαήλ Η’ απένειμε στον Λικάριο τους τίτλους του Μεγάλου Κοντόσταυλου και του Μεγάλου Δούκα και του παραχώρησε το νησί ως τιμάριο. Επίσης, του πρόσφερε το χέρι μιας αριστοκράτισσας και πλούσιας Ελληνίδας που πήρε τη θέση της ωραίας Φελίζας, η οποία είχε στο μεταξύ πεθάνει. Επόμενος στόχος του τρομερού ιππότη έγινε η πρωτεύουσα του νησιού, Χαλκίδα (τότε γνωστή ως Νεγκροπόντε), στην οποία επιτέθηκε με τη βοήθεια Ισπανών και Καταλανών μισθοφόρων, απέτυχε όμως να την καταλάβει λόγω της ισχυρής αντίστασης των Λομβαρδών και Βενετών υπερασπιστών της. Κατάφερε, ωστόσο, να συλλάβει το μεγάλο του εχθρό Γιβέρτο καθώς και τον σύμμαχό του, Δούκα των Αθηνών Ιωάννη Ντε Λα Ρος. 🟢Ωστόσο, ο Λικάριος ικανοποιήθηκε με την κατάληψη του ωραίου κάστρου των Φύλλων (που δεσπόζει στην πεδιάδα του Ληλάντιου σε μικρή απόσταση από τη Χαλκίδα) και μετά, με τους αιχμαλώτους του δεμένους, έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Η εκδίκησή του ήταν ολοκληρωμένη. Ο υπερόπτης Γιβέρτος που άλλοτε τον είχε ως απλό ιππότη ήταν τώρα αιχμάλωτός του. Ο Βυζαντινός ιστορικός Νικηφόρος Γρηγοράς μας διηγείται την τελευταία σκηνή του θριάμβου του Λικάριου: «ο Γιβέρτος στέκεται στην πόρτα της αίθουσας των ακροάσεων, ενώ ο αυτοκράτορας κάθεται στο θρόνο του περιτριγυρισμένος από τους συμβούλους του. Τότε ο Λικάριος, ο χτεσινός υπηρέτης του Γιβέρτου, μπαίνει ντυμένος με λαμπρή στολή. Του αιχμάλωτου ο σφυγμός χτυπάει ολοένα και γρηγορότερα, ενώ ο Λικάριος κάτι ψιθυρίζει στο αυτοκρατορικό αυτί. Οι φλέβες του Γιβέρτου σπάνε και πέφτει στο πάτωμα νεκρός». 🟢Μετά τον εξευτελισμό των εχθρών του, ο Λικάριος επέστρεψε στην Εύβοια και διάλεξε ως έδρα του το κάστρο των Φύλλων. Ήταν τώρα κυρίαρχος του νησιού και ασκούσε τέτοια τρομοκρατία, ώστε κανένας δεν μπορούσε με ασφάλεια να καλλιεργήσει τα αμπέλια της πεδιάδας. Πριν περάσει πολύς καιρός έγινε ναύαρχος του Βυζαντίου και λεηλάτησε πολλά νησιά, όπως η Σκόπελος, η Λήμνος, η Σέριφος και η Σίφνος, που τα πήρε από τους Λατίνους αυθέντες τους και κυρίεψε πολλά κάστρα στην ήπειρο. Μετά, το όνομά του εξαφανίζεται από την ιστορία. Δεν ξέρουμε τίποτα, ούτε για το τέλος του, ούτε για το τί έγιναν τα παιδιά του που είχε αποκτήσει από την πλούσια Ελληνίδα γυναίκα του». 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους