ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ; (Αποσπάσματα απο το σημερινό μου άρθρο στην ΕΣΤΙΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ) ."...Δεν φταίνε μόνο οι κακοί πολιτικοί. Κάτι βαθύτερο έχει σπάσει στη σχέση της...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ; (Αποσπάσματα απο το σημερινό μου άρθρο στην ΕΣΤΙΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ) ."...Δεν φταίνε μόνο οι κακοί πολιτικοί. Κάτι βαθύτερο έχει σπάσει στη σχέση της κοινωνίας με την εξουσία — και αξίζει να γίνει κατανοητό το γιατί. ✅Τα τέσσερα πιο επικίνδυνα λόγια: «Δεν υπάρχει άλλη λύση» Τις τελευταίες δεκαετίες συνέβη κάτι απίστευτο : η πολιτική αφαίρεσε από το λεξιλόγιό της παντελώς την λέξη «όραμα» . Η παγκοσμιοποίηση, τα υπερεθνικά όργανα, οι αγορές — όλα αυτά μετέφεραν κρίσιμες αποφάσεις πέρα από τα εθνικά κοινοβούλια. Οι κυβερνήσεις βρέθηκαν να διαχειρίζονται το «τι είναι εφικτό» αντί να οραματίζονται το «τι πραγματικά είναι επιθυμητό». ✅ Όταν όμως ένας πολιτικός επαναλαμβάνει «δεν υπάρχει άλλη επιλογή», στέλνει άθελά του ένα επικίνδυνο μήνυμα: η πολιτική δεν αλλάζει τίποτα — αλλά και δεν αλλάζει η ίδια με τίποτα! Αν, συνεπώς, το αποτέλεσμα είναι ίδιο η παρόμοιο , ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά, για ποιον λόγο να ενδιαφέρεται κανείς; Αυτή η αίσθηση αδυναμίας είναι ίσως η πιο δηλητηριώδης μορφή δυσπιστίας — γιατί δεν οδηγεί σε οργή, αλλά σε παραίτηση. ✅Η Ελλάδα: εκεί που όλα ήρθαν ταυτόχρονα Η Ελλάδα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ευρώπη. Η Μεταπολίτευση είχε δημιουργήσει έναν κόσμο με έντονη πολιτική ζωή: οι Έλληνες ψήφιζαν σε ποσοστά πάνω από 80%, τα κόμματα είχαν πραγματική κοινωνική βάση, η πολιτική συζήτηση ήταν ζωντανή παντού — στα καφενεία, στη δουλειά, στο σπίτι. ✅ Το 2010, αυτός ο κόσμος διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Τα κόμματα που κυβέρνησαν για τριάντα χρόνια κατέρρευσαν εκλογικά. Η λιτότητα, τα μνημόνια, η αίσθηση ότι «αποφασίζουν οι έξω» — όλα χτύπησαν ταυτόχρονα. Η δυσπιστία που αλλού χτίστηκε σε δεκαετίες, στη χώρα μας ήρθε σαν χιονοστιβάδα. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά εμπιστοσύνης στα κόμματα, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες αδιαφορούν — μιλούν ‘άλλωστε για πολιτική παντού. Σημαίνει ότι η εμπιστοσύνη έχει σπάσει σε τέτοιο βαθμό που δεν επουλώνεται εύκολα. ✅Η δυσπιστία ως ωρίμανση — αλλά και ως κίνδυνος Εδώ έρχεται μια απρόσμενη στροφή στη σκέψη. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι σύγχρονοι πολίτες δεν έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τη δημοκρατία — έχουν γίνει πιο απαιτητικοί. Δεν αποδέχονται άκριτα. Ζητούν αποδείξεις και λογοδοσία. Κοινωνίες που δεν αμφισβητούν ποτέ την εξουσία δεν είναι υγιείς — είναι υποτακτικές. Οι πολίτες που ζητούν σήμερα περισσότερη διαφάνεια και ουσιαστικότερη αντιπροσώπευση , δεν πρέπει να θεωρηθούν ότι με αυτό τον τρόπο εκδηλώνουν τη δυσφορία τους. Αντίθετα είναι ένδειξη ωριμότητας. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η κριτική μετατρέπεται σε απόλυτη απαξίωση. Όταν το «όλοι ίδιοι είναι» σημαίνει ότι δεν αξίζει πια να συμμετέχει κανείς. Γιατί τότε οι θεσμοί αδειάζουν — και το κενό το γεμίζουν άλλοι, συχνά χειρότεροι. ✅Τι μπορεί να αλλάξει — και έχει ήδη αρχίσει Η απαισιοδοξία δεν είναι η μοναδική επιλογή. Σε διάφορες χώρες, έχουν ήδη δοκιμαστεί πρακτικές που αποκαθιστούν σταδιακά τη σχέση πολιτών και θεσμών — και ορισμένες από αυτές αποδίδουν. Η λεγόμενη «συμμετοχική δημοκρατία» δεν είναι ουτοπία. ➡️ Στην Ισλανδία, για παράδειγμα , μετά την οικονομική κρίση του 2008, πολίτες κλήθηκαν να συντάξουν το νέο Σύνταγμα μέσω ανοιχτής διαδικτυακής διαδικασίας. ➡️ Στην Ιρλανδία, τυχαία επιλεγμένοι πολίτες συμμετείχαν σε «Συνελεύσεις Πολιτών» που οδήγησαν σε ιστορικά δημοψηφίσματα για το γάμο των ομοφύλων και το δικαίωμα στην άμβλωση — θέματα που τα κόμματα αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν. ➡️ Στην Πορτογαλία, ο Προϋπολογισμός Συμμετοχής έδωσε στους πολίτες άμεσο λόγο στον τρόπο διάθεσης δημόσιων πόρων. Η διαφάνεια, επίσης, μπορεί να είναι εργαλείο ανάκτησης εμπιστοσύνης. ➡️ Χώρες όπως η Εσθονία έχουν δημιουργήσει ψηφιακούς μηχανισμούς που επιτρέπουν στον πολίτη να παρακολουθεί σχεδόν σε πραγματικό χρόνο πώς δαπανώνται τα χρήματά του. Η αρχή είναι απλή: η εξουσία που δεν κρύβεται είναι λιγότερο εύκολο να διαφθαρεί. ➡️Τέλος, υπάρχει η επένδυση στην πολιτική παιδεία — όχι ως μάθημα αποστήθισης, αλλά ως ικανότητα κριτικής σκέψης και συμμετοχής. Χώρες με υψηλά επίπεδα πολιτικής εμπιστοσύνης, όπως οι σκανδιναβικές, δεν το πέτυχαν τυχαία: έχτισαν για δεκαετίες κουλτούρα δημόσιου διαλόγου, λογοδοσίας και πολιτικής συμμετοχής από μικρή ηλικία. ✅ Η πολιτική λοιπόν , δεν έχει χάσει τη σημασία της. Έχει χάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Και αυτά είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Το πρώτο θα ήταν τραγωδία. Το δεύτερο είναι πρόκληση — που έχει απαντήσεις, αρκεί να υπάρχει η βούληση να εφαρμοστούν. ➡️ Οι κοινωνίες που κατάφεραν να ανανεώσουν τη συμφωνία τους με τους θεσμούς δεν το έκαναν με ωραίες δηλώσεις. Το έκαναν με πράξεις: διαφάνεια, συμμετοχή, λογοδοσία. Τρεις λέξεις που ακούγονται συχνά — αλλά εφαρμόζονται σπάνια. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για την πολιτική του 21ου αιώνα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους