Δεν αμφιβάλω ότι σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, όπως είναι αυτή του φιλελεύθερου, μεταμοντέρνου, αστικού κράτους, είναι πολύ πιθανό αν κάποιος αποφασίσει να παίξει τον ρόλο του κοινωνικού τιμωρού να...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Δεν αμφιβάλω ότι σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, όπως είναι αυτή του φιλελεύθερου, μεταμοντέρνου, αστικού κράτους, είναι πολύ πιθανό αν κάποιος αποφασίσει να παίξει τον ρόλο του κοινωνικού τιμωρού να το κάνει επειδή είναι διαταραγμένος ψυχικά ή και διεστραμμένος ηθικά. Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στις ΗΠΑ και την δυτική Ευρώπη τέτοια φαινόμενα αφορούν συνήθως νεαρά άτομα που πυροβολούν αδιακρίτως συμμαθητές, απελπισμένους ανθρώπους που υιοθετούν ιδέες των τζιχαντιστών και λοιπούς προβληματικούς τύπους. Στην μεταμοντέρνα νεωτερικότητα -όπως συμβαίνει με τις περισσότερες έννοιες- η ιδέα του κοινωνικού τιμωρού χάνει το παλιό περιεχόμενο της ουσίας της και εκφυλίζεται σε απλή παθογένεια της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία (παθογένεια) κάνει μετάσταση στα ευρωπαϊκά κοινωνικά δρώμενα λόγω της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, η αρχική ιδέα του κοινωνικού τιμωρού που αναλαμβάνει δράση όταν η εξουσία είναι διεφθαρμένη και αδύνατη να επιβάλει συνθήκες στοιχειώδους δικαιοσύνης δεν ήταν πάντοτε κάτι επικίνδυνα γελοίο, όπως συμβαίνει σήμερα. Κάποτε αναδυόταν στον δημόσιο διάλογο ως κάτι γοητευτικό, μυστηριώδες, ως μια ευγενής ιδέα εκπεφρασμένη από χαρακτήρες με γνωρίσματα «ρομαντικού ήρωα». Η ρομαντική φανταστική λογοτεχνία και ο κινηματογράφος βρίθουν τέτοιων ηρώων στους οποίους οφείλουμε αρθρογραφικές αναλύσεις σε μελλοντικά άρθρα. Ο Ζορρό, το Κοράκι, ο Μπάτμαν, ακόμη και ο Ταρζάν με τον Κόναν, αποτέλεσαν πτυχές αυτού του αρχετύπου. Το ίδιο, βέβαια, και οι χαρακτήρες που υποδύθηκαν ο Τσαρλς Μπρόνσον, ο Κλιντ Ίστγουντ και άλλοι ηθοποιοί στην μεγάλη οθόνη. Ο Αχιλλέας έκανε παραπάνω μνεία στην θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στον χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Τσαρλς Μπρόνσον, καθώς και στον άντρα που επηρεάστηκε από την ταινία για να προστατεύσει τον εαυτό του από τσογλάνια που επιχείρησαν να τον ληστέψουν και να τον χτυπήσουν στο μετρό της Νέας Υόρκης. Αν μη τι άλλο αυτό είναι κάτι παρήγορο. Δείχνει ότι εκείνη την περίοδο επιζούσε κάτι από την παραδοσιακή ανθρώπινη φυσικότητα κάτω από την επιφάνεια της αντιανθρώπινα «προοδευτικής» επικρατούσας ιδεολογίας, που διαμορφώνει τις κυρίαρχες τάσεις των αστικών κοινωνιών. Ενδεχομένως να επιζεί και σήμερα, όπως μαρτυρούν σχόλια θεατών σε αποσπάσματα των συγκεκριμένων ταινιών που έχουν αναρτηθεί στο Youtube. Η υπεράσπιση της σωματικής ακεραιότητας και, κυρίως, η διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι κάτι που η φιλελεύθερη πολιτεία της Δεξιάς και οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς θέτουν σε δεύτερη μοίρα. Για τον φιλελεύθερο, τον δεξιό, τον αριστερό, τον αναρχικό, για οποιονδήποτε θέτει ως βάση της πολιτικής του σκέψης τις θεμελιώδεις αρχές του Διαφωτισμού, ο ανθρωπισμός ταυτίζεται με την προτεραιότητα της ατομικότητας (η οποία υποτίθεται ότι δύναται να πετύχει την αυτοπραγμάτωση αν η συνείδησή της διαμορφωθεί στηριζόμενη στις αφηρημένες έννοιες που η πολιτική θεωρία του Διαφωτισμού αξιολογεί ως φυσικά δικαιώματα). Κάποιος μπορεί να δολοφονεί και να ασκεί σωματική βία για να αποκομίσει υλικά οφέλη ή απλώς για να διασκεδάσει με τον πόνο και την ταπείνωση του θύματος (όπως συμβαίνει πολλάκις σήμερα με την βία των ανηλίκων). Όμως ξέρει ότι, ακόμη και αν βιαιοπραγήσει θέτοντας σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα και καταπατώντας την αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων, θα έχει ως ασπίδα τις μοντέρνες και μεταμοντέρνες ιδέες που διαμορφώνουν το νεωτερικό νομικό και θεσμικό πλαίσιο. Αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί και κομμουνιστές διαμορφώνουν μια κοινωνική συνθήκη και ένα νομικό πλαίσιο που θεωρητικά δίνει την δυνατότητα στον κακοποιό να αναστοχαστεί τις πράξεις του και να βρει τον δρόμο προς το «καλό» ή το κοινωνικά αποδεκτό. Ακόμη και αν ο κόσμος της φυλακής είναι πράγματι ένα πεδίο στο οποίο η αστική υποκρισία διοχετεύει όλη την καμουφλαρισμένη ανάλγητη σκληρότητα που την διέπει, η αρχική ιδέα βάσει της οποίας κινείται ο νομοθέτης είναι σαφής. Το άτομο έχει προτεραιότητα σε σχέση με την κοινότητα και με το ήθος. Ακόμη και αν διαπράττει αίσχη ή προκαλεί ανείπωτο πόνο σε σώματα και εξευτελισμό στην αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων, η τιμωρία του (αν και όταν αυτή επιβληθεί) διαμορφώνεται βάσει της προτεραιότητας να βρει έναν καλύτερο δρόμο στην ζωή του. Εμείς, όμως, δεν είμαστε ούτε δεξιοί, ούτε αριστεροί, ούτε προοδευτικοί, ούτε φιλελεύθεροι. Και κατανοούμε ότι, πράγματι, μπορεί ορισμένοι από τους κακοποιούς να βρουν, όντως, τον δρόμο προς την καλοσύνη αν γεράσουν, αν ωριμάσουν, αν σωφρονιστούν. Όμως, δεν είναι αυτή η προτεραιότητά μας. Δεν μας ενδιαφέρει και τόσο η πιθανότητα σωφρονισμού οποιουδήποτε ανθρώπου που για λόγους οικογενειακούς ή προσωπικούς έχει χάσει τον προορισμό της ζωής και καταλήγει να κακοποιεί συστηματικά ή ηδονοθηρικά συνανθρώπους του, αν μέχρι να επιτευχθεί ο σωφρονισμός ο θύτης έχει διασαλεύσει την κοινωνική συνοχή κι έχει καταστρέψει τις ζωές αθώων ανθρώπων. Θεωρούμε ότι οι φορείς των προοδευτικών ιδεών πάσχουν από κάποια ιδεολογική διαστροφή που συγγενεύει με την ηθική έκλυση των κακοποιών, εφόσον δίνουν προτεραιότητα στην ατομικότητα του καθάρματος και όχι στην ατομικότητα του θύματος ή ακόμη περισσότερο στην κοινωνική συνοχή και στην αέναη αναπαραγωγή των μεγάλων ηθικών αξιών που διαφυλάσσει με ευλάβεια το σώμα της εθνικής παράδοσης. Εμείς είμαστε ρομαντικοί, αντιδιαφωτιστές και παραδοσιοκράτες. Για αυτό αντιλαμβανόμαστε την έμφυτη ανθρωπιά που περιέχει ως πράξη η τιμωρία ενός αποτρόπαιου εγκλήματος. Για αυτό αναγνωρίζουμε το ένθεο περιεχόμενο μιας πράξης που υπερασπίζεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτά ακριβώς τα συμπεράσματα αναδύονται στις συνειδήσεις των ανθρώπων της κοινής γνώμης όταν απολαμβάνουν τον Κλιντ Ίστγουντ ή τον Τσαρλς Μπρόνσον στον κινηματογράφο. Όταν χειροκροτούν τον άντρα που πυροβόλησε τα κλεφτρόνια στον σταθμό του μετρό. Όταν διαβάζουν τις περιπέτειες του Ζορρό, του Μπάτμαν και το Κοράκι. Διαβάστε την συνέχεια στο https://flefalo.blogspot.com/2026/04/blog-post_24.html?m=1 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους