"Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια χώρα με άθλιες υποδομές αλλά έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει την αδιαφορία του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης ώστε η ασχήμια έχει γίνει η πραγματικότητά μας...

25#

Πλήρες Κείμενο:

"Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια χώρα με άθλιες υποδομές αλλά έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει την αδιαφορία του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης ώστε η ασχήμια έχει γίνει η πραγματικότητά μας" Κείμενο Πέλα Σουλτάτου, από τη σελίδα της στο facebook Ο γιος μου είχε την τύχη να ταξιδέψει για πρώτη φορά στο εξωτερικό στην ηλικία των δεκατριών ετών. Μόλις χτες επέστρεψε από το Στρασβούργο, τη Χαϊδελβεργη και την Φρανκφούρτη όπου είχαν πάει εκδρομή με το δημόσιο σχολείο. Τον είχα προετοιμάσει πως θα συναντήσει έναν άλλο κόσμο, από την άποψη του αστικού τοπίου. Του είχα υποσχεθεί πως δε θα τον βομβαρδίσω με μηνύματα και κλήσεις και το τήρησα. Σε μια από τις λιγοστές στιγμές της επικοινωνίας μας τον ρώτησα «τι θα σου λείψει πιο πολύ όταν επιστρέψεις;» «Το σκεφτόμουν και μόνος μου» μου απαντά «πώς θα βλέπω πάλι τα σπασμένα πεζοδρόμια…» Και δε ζει στην πιο υποβαθμισμένη γειτονιά της Αθήνας, οι εικόνες του είναι από μεσοαστική περιοχή. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια χώρα με άθλιες υποδομές αλλά έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει την αδιαφορία του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης ώστε η ασχήμια έχει γίνει η πραγματικότητά μας. Ήθελα να του πω «Θα αλλάξει αυτό κάποτε» αλλά προτίμησα τη σιωπή κι ας ελπίζω κρυφά κι από τον εαυτό μου. Έχουμε τις πιο όμορφες λιακάδες στα σπασμένα πεζοδρόμια, Οδυσσέα, έναν ωραίο ήλιο που γλυκαίνει τη ζωή. Μόνο για τα ικανά σώματα. Για όσους δε χρειάζεται να κυκλοφορούμε με αμαξίδιο. Πέλα Σουλτάτου 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους