🌳 Στη μνήμη της μητερας μου, υιοθετήσαμε δύο γατάκια που γεννήθηκαν πέρσι στον κήπο μας. Αδελφάκια. 🌿 Μας τα έφερε η μάνα τους γνωστή σουρτούκω της γειτονιάς: είδαμε και πάθαμε να στειρώσουμε...

25#

Πλήρες Κείμενο:

🌳 Στη μνήμη της μητερας μου, υιοθετήσαμε δύο γατάκια που γεννήθηκαν πέρσι στον κήπο μας. Αδελφάκια. 🌿 Μας τα έφερε η μάνα τους γνωστή σουρτούκω της γειτονιάς: είδαμε και πάθαμε να στειρώσουμε, καθόλου δεν τα γούσταρε αυτά τα φλωρικα, εμβόλια, τσιπάκια σούπα μούπες. 🌴 Τα ακούμπησε στην πόρτα μας και μας λέει πάρτε τα, εγώ θέλω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και θα έρχομαι κάθε δεύτερο Σάββατο να τα πηγαίνω λούνα παρκ. 🌲 Η μητέρα μου με τα ζωάκια ειχε μια ιδιαίτερη σχέση. Τη λάτρευαν χωρίς να το προσπαθήσει καν. Μεχρι την τελευταία της πνοή, τη Χαρούλα της είχε αγκαλιά. Ετσι έκλεισε τα ματάκια της τα πολύτιμα. Κι αυτή ειναι η τελευταία φωτογραφία που της τράβηξα που βλέπει το φακό και χαμογελάει αδύναμα, με πόνο, με τόσο πόνο. Για τα μάτια μου μόνο. 🌳Αντί για μνημόσυνο λοιπόν, ο Πάρης και η Λορα μπήκαν στη ζωή μας. Ηταν το δικό μας μνημόσυνο… 👉Στην περσινή φωτογραφία, οι δύο εξωτερικοί συνερ-γάτες (δεξιά) είναι με τον ξανθό γάτο που τα φρόντιζε όταν η μάνα τους πήγαινε ταχαμ’ πιλάτες. Κι ένα ακόμα μωράκι που δεν προλάβαμε να σώσουμε δυστυχώς. In memoriam. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους