THE SELF THAT WATCHES - Ο ΕΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ I thought I was the voice… but I was only the echo. I thought I was the storm… but something in me… was watching. (Νόμιζα ότι ήμουν η φωνή… αλλά ήμουν...

25#

Πλήρες Κείμενο:

THE SELF THAT WATCHES - Ο ΕΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ I thought I was the voice… but I was only the echo. I thought I was the storm… but something in me… was watching. (Νόμιζα ότι ήμουν η φωνή… αλλά ήμουν μόνο η ηχώ. Νόμιζα ότι ήμουν η καταιγίδα… αλλά κάτι μέσα μου… παρατηρούσε.) Κουβαλάω πρόσωπα που δεν θυμάμαι, ρόλους που φόρεσα για να υπάρχω. Μα κάθε βράδυ, όταν όλα σωπαίνουν, κάτι μέσα μου… αρνείται να παίξει άλλο. Σαν καθρέφτης χωρίς αντανάκλαση, σαν βλέμμα που δεν έχει όνομα, εκεί που τελειώνει το “ποιος είμαι”… αρχίζει κάτι πιο αληθινό. And I don’t know who’s breathing now… Is it me… or something deeper? There’s a self that watches me fall apart, quiet as truth, hidden in the dark. No name, no past, no need to pretend — it sees where I break… and where I bend. (Και δεν ξέρω ποιος αναπνέει τώρα… Είμαι εγώ… ή κάτι βαθύτερο; Υπάρχει ένας Εαυτός που με βλέπει να καταρρέω, ήσυχος σαν αλήθεια, κρυμμένος στο σκοτάδι. Χωρίς όνομα, χωρίς παρελθόν, χωρίς ανάγκη να προσποιείται - βλέπει πού σπάω… και πού λυγίζω.) I tried to hold what I thought was mine, but slipped through silence… every time. Now I let go — I don’t resist… the one who sees… is who I missed. (Προσπάθησα να κρατήσω αυτό που νόμιζα ότι ήταν δικό μου, αλλά γλιστρούσε μέσα από τη σιωπή… κάθε φορά. Τώρα το αφήνω — δεν αντιστέκομαι… Αυτός που βλέπει… είναι αυτός που μου έλειψε.) Έχτισα κόσμο από σκέψεις ξένες, πίστεψα φόβους σαν να ήταν φως. Μα η σιωπή… δεν λέει ποτέ ψέματα, κι εκεί με περιμένει ένας άλλος Εαυτός. Δεν ζητάει να γίνω κάτι, δεν μετράει σωστό ή λάθος, είναι απλώς εκεί — παρών, σαν ουρανός… πίσω απ’ το χάος. If I lose every story I’ve told… every mask, every role I hold… will I vanish… or finally be free? Maybe the one I fear to lose… is the one that was never me. (Αν χάσω κάθε ιστορία που έχω πει… κάθε μάσκα, κάθε ρόλο που κρατώ… θα εξαφανιστώ… ή τελικά θα είμαι ελεύθερος; Ίσως αυτός που φοβάμαι να χάσω… είναι αυτός που δεν ήμουν ποτέ εγώ. There’s a self that watches through the pain, through every loss, through every chain. It doesn’t fight, it doesn’t hide — it stays… when all identities die. (Υπάρχει ένας Εαυτός που παρακολουθεί τον πόνο, μέσα από κάθε απώλεια, μέσα από κάθε αλυσίδα. Δεν παλεύει, δεν κρύβεται - μένει… όταν πεθάνουν όλες οι ταυτότητες.) No past to fix, no future to chase, just silent truth… in empty space. And in that void, I finally see — the one who watches… is truly me. (Δεν υπάρχει παρελθόν για να διορθώσω, κανένα μέλλον για να κυνηγήσω, απλά σιωπηλή αλήθεια… σε κενό χώρο. Και σε αυτό το κενό, τελικά βλέπω - Αυτός που Παρατηρεί … είμαι πραγματικά Εγώ.) Δεν είμαι αυτό που φοβήθηκα… ούτε αυτό που προσποιήθηκα. Είμαι Εκείνος που είδε… και έμεινε. @ακόλουθοι 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους