«Και τώρα σκέφτομαι πως να βρώ τρόπο για να μείνω εδώ παραπάνω χρόνο για να έχω επαφή και με τις δύο μου οικογένειες». Ο Μπόρις* ήταν εργαζόμενος στο Τσέρνομπιλ το διάστημα που τον γνώρισα. Οι...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Και τώρα σκέφτομαι πως να βρώ τρόπο για να μείνω εδώ παραπάνω χρόνο για να έχω επαφή και με τις δύο μου οικογένειες». Ο Μπόρις* ήταν εργαζόμενος στο Τσέρνομπιλ το διάστημα που τον γνώρισα. Οι εργαζόμενοι στην ζώνη αποκλεισμού - μια μεγάλη περιοχή που περιλαμβάνει τις πόλεις Πρίπιατ και Τσέρνομπιλ και δεκάδες χωριά- παίρνουν πρόωρη σύνταξη ενώ δουλεύουν με βάρδιες των δύο εβδομάδων, δύο εβδομάδες στο Τσέρνομπιλ και δύο στο σπίτι τους. Σε αυτές τις δύο εβδομάδες απουσίας που είχε από το σπίτι του ο Μπορίς γνώρισε μια άλλη γυναίκα μέσα στη Ζώνη Αποκλεισμού, φαντάζομαι κάποια επίσης εργαζόμενη που μένει δίπλα στη Ζώνη, με την οποία έκαναν ένα παιδί. Το παιδί ήταν ενός έτους το διάστημα που γνώρισα τον Μπόρις ενώ είχε ταυτόχρονα και άλλο ένα παιδί περίπου ίδιας ηλικίας στο Κίεβο, με την «νόμιμη» σύζυγό του. Η μια οικογένεια δεν ήξερε για την άλλη και όλα κυλούσαν κάπως ενόσω ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας μπορούσε να μένει δύο εβδομάδες με τη μια και δύο εβδομάδες με την άλλη οικογένειά του. Ωστόσο ήρθε η ώρα της πρόωρης σύνταξης και αυτό το εύθραυστο παράνομο σύμπαν που έφτιαξε, αυτοί οι δύο κόσμοι που υπάρχουν δίπλα αλλά ποτέ δεν τέμνονται - σαν δύο παράλληλες διαστάσεις- έμελλε να διαλυθεί. Όταν δύο παράλληλες διαστάσεις τέμνονται το Σύμπαν μπορεί να διαλυθεί - μας διδάσκει η επιστημονική φαντασία. Δεν ξέρω τι απέγινε ο Μπόρις και πως βγήκε από την ενδιαφέρουσα κατάσταση, στην οποία κατάφερε να βάλει τον εαυτό του. Αλλά δεν μου έκανε εντύπωση αυτή η ιστορία βλέποντας τους ανθρώπους που είχε γενικά η Ζώνη Αποκλεισμού. Οι άνθρωποι πήγαιναν να δουλέψουν εκεί εθελοντικά, τα λεφτά και οι συνθήκες ήταν πολύ καλές λαμβάνοντας βέβαια υπόψη ότι ο καθένας υποθηκεύει την υγεία και τη ζωή του εκεί μέσα. Για να δουλέψεις στη Ζώνη Αποκλεισμού πρέπει να αποδεχθείς τον θάνατο, όχι γενικά τον θάνατο, με μια έννοια λογοτεχνική, αλλά τον δικό σου θάνατο. Θα πεθάνεις και εκεί μέσα μπορεί να πεθάνεις μια ώρα αρχύτερα. Είναι μια συγκεκριμένη πάστα ανθρώπων που δέχονται κάτι τέτοιο. Όχι απαραίτητα καλοί ή κακοί άνθρωποι. Ιδιαίτεροι. Όσες φορές πήγα στη Ζώνη τόσες φορές είχα την ευκαιρία να μιλήσω με ιδιαίτερους ανθρώπους - μόνιμους κατοίκους, που επανεγκαταστάθηκαν παράνομα στα σπίτια από τα οποία τους είχαν διώξει, με εργαζόμενους, με παράνομους τουρίστες που ανεβαίνουν στις ταράτσες των κτιρίων για να αναπνεύσουν μια τζούρα πραγματικής ελευθερίας. Το Τσέρνομπιλ είναι άδειο. Αυτό που λέμε «Ζώνη Αποκλεισμού». Περπατάς και δεν έχει ανθρώπους. Και αυτό είναι κομμάτι της μαγείας του. Οι άνθρωποι είναι βαβούρα. Οι άνθρωποι καταναλωτές. Σε βλέπουν και αμέσως σκέφτονται τον τρόπο με τον οποίον μπορούν να σε καταναλώσουν. Αυτό είναι και ένα κίνητρο για εκείνους που φεύγουν για να δουλέψουν και να ζήσουν στη Ζώνη - το να αποφύγουν έστω για ένα διάστημα τους ανθρώπους - καταναλωτές. Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι θα πεθάνεις, όπως εκείνοι που ζουν στη Ζώνη, δεν έχεις πια διάθεση να καταναλώνεις ή να σε καταναλώνουν. Έχεις τη διάθεση να κοιτάς το αδύναμο φυλλαράκι από το δέντρο που έσπασε και θρυμμάτισε την κατασκευή από μπετόν και μέσα από την χαραμάδα φύτρωσε και άνθισε. Πάνω στα τρανά, μεταλλικά, τσιμεντένια έργα των ανθρώπων η φύση χαμογελάει. Σκεπάζει τα πάντα. Τα ζώα πολλαπλασιάζονται και ανακαταλαμβανουν τον χώρο τους. Και εμείς γινόμαστε οι επισκέπτες, οι καταναλωτές - επισκέπτες αυτού του κόσμου. Οι επηρμένοι ανόητοι σαλτιμπάγκοι. Έτσι μας βλέπουν τα ζώα. Έτσι μας βλέπει η φύση. Διαρροή ραδιενέργειας. Έκρηξη αντιδραστήρα. Χιλιάδες θάνατοι. Πέρασαν 40 χρόνια και ένας από τους μεγάλους πολιτισμούς της γης - τα μανιτάρια- τρώνε τη ραδιενέργεια και καθαρίζουν εκείνο που εμείς οι καταναλωτές βρωμίσαμε. Ναι, για μας τους καταναλωτές, ο πολιτισμός είναι μόνο εκείνος που παράγει σκουπίδια, και όχι εκείνος που τα καθαρίζει. Και ο Μπορίς με τις δύο του οικογένειες, και εγώ, και οι στάλκερ, και πολλοί ακόμα ερχόμαστε στο Τσέρνομπιλ, σε αυτό που ονομάζεται Ζώνη Αποκλεισμού ως επισκέπτες, και παρακολουθούμε τα θαυμαστά έργα Του και το πόσο μικροί είμαστε εμείς σε σχέση με τη φύση, σε σχέση με τον χρόνο, σε σχέση με ένα αδύναμο φυλλαράκι που ξεφυτρώνει μέσα στο τσιμέντο. Και βλέπουμε ότι τα θαύματα υπάρχουν παντού γύρω μας αν θέλουμε να τα δούμε. 40 χρόνια μετά την έκρηξη του 4ου αντιδραστήρα στο Τσέρνομπιλ η Ζώνη αποκλεισμού παραμένει ένα μέρος μαγικό. Ένα ζωντανό μάθημα και μια βιβλιοθήκη. Ένας δάσκαλος που δέχεται μαθητές ανοιχτόμυαλους και σεμνούς και ως αντάλλαγμα τους απαντάει σε ερωτήματα που κανείς άλλος δεν μπορεί να απαντήσει. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους