ΠΆΡΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΌ ΜΑΖΊ ΣΟΥ!!! Πολλές φορές φίλοι μου, ο χριστιανός πηγαίνει διακοπές σε τόπους που επικρατούν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Είναι αυτό θεμιτό; Υπάρχει σ' αυτό κάποιο πρόβλημα; Ας...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΠΆΡΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΌ ΜΑΖΊ ΣΟΥ!!! Πολλές φορές φίλοι μου, ο χριστιανός πηγαίνει διακοπές σε τόπους που επικρατούν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Είναι αυτό θεμιτό; Υπάρχει σ' αυτό κάποιο πρόβλημα; Ας το δούμε λίγο μαζί. Καταρχήν να πούμε ότι οι διακοπές είναι θεμιτές και για τους χριστιανούς. Η ξεκούραση είναι αναγκαία για όλους τους ανθρώπους. Η αλλαγή τόπου μπορεί να ξεκουράσει την ψυχή, να γίνει ευκαιρία διασκέδασης και περιπέτειας, να δώσει ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια ή το ζευγάρι μας, ησυχία, επαφή με την φύση κ.α. Η Εκκλησία ΔΕΝ κηρύσσει μια μίζερη άρνηση της χαράς! Όμως άλλο διακοπές και άλλο άρνηση της πίστης. Άλλο χαλάρωση και άλλο να ζεις για λίγες μέρες σαν να μην είσαι χριστιανός, σαν να "παγώνει" η ταυτότητά σου μέχρι να γυρίσεις στο σπίτι σου. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στην πίστη και την περιπέτεια, μπορείς κάλλιστα να τα κάνεις ταυτόχρονα. Το ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίσει, είναι: "Γιατί πολλοί από μας τόσο εύκολα αφήνουμε πίσω την θρησκευτική μας συνείδηση, μόλις βγούμε από τη ρουτίνα μας και μπούμε σε λεωφορείο, αεροπλάνο ή κρουαζιερόπλοιο"; Το φαινόμενο είναι σύνηθες. "Είμαι ταξίδι, θέλω να αποκτήσω νέες εμπειρίες" λένε πολλοί. Και μέσα στις "εμπειρίες" περιέχεται και κάτι που ο χριστιανός ΔΕΝ θα έπρεπε ούτε καν να το σκέφτεται. Η συμμετοχή του σε λατρευτικές εκδηλώσεις άλλων θρησκειών ή δογμάτων. Π.χ. προσφορά θυμιάματος σε βωμό βουδδιστικού ή ινδουιστικού ναού, κατανάλωση αγιασμού ή όστιας ρωμαιοκαθολικών, και γενικά συμμετοχή σε τελετές άλλης θρησκείας που έχουν λατρευτικό χαρακτήρα. Συνήθως αυτό γίνεται "για την εμπειρία", "για τη φωτογραφία", "γιατί είναι κάτι το εξωτικό", "έλα μωρέ, όλοι το κάνουν", κ.τ.λ. Κάποιος θα πει: "Μα είναι λίγο θυμίαμα, μια συμβολική κίνηση, δεν πιστεύω ότι πειράζει". Ακριβώς εδώ είναι το πρόβλημα. Η Εκκλησία επιμένει πως υπάρχουν πράξεις που ΔΕΝ είναι ουδέτερες. Η προσφορά θυμιάματος π.χ. σε έναν παγανιστικό βωμό δεν είναι "πολιτιστικό souvenir". Είναι λατρευτική πράξη, έστω κι αν ο τουρίστας προσπαθεί να την βαφτίσει "απλή τουριστική ατραξιόν". Η ιστορία της Εκκλησίας μας είναι γεμάτη από χιλιάδες Μάρτυρες που βασανίστηκαν και πέθαναν, επειδή αρνήθηκαν να κάνουν αυτό το "απλό", να ρίξουν δηλαδή λίγο θυμίαμα σε έναν παγανιστικό βωμό. Δεν τους ζητούσαν να γράψουν Δηλώσεις Άρνησης ή να προσφέρουν αιματηρές θυσίες. Τους ζητούσαν απλώς μια μικρή εξωτερική χειρονομία, μια απλή τυπική συμμόρφωση, μια πράξη που θα έλεγε: "Συμμετέχω". Εκείνοι όμως αρνήθηκαν σθεναρά, γιατί ήξεραν ότι η πίστη ΔΕΝ είναι κάτι που το κρατάς κρυφό στην καρδιά σου, ενώ με το σώμα σου ομολογείς κάτι άλλο. Η μαρτυρία τους ήταν το σταθερό "ΌΧΙ", σε μια κίνηση που ο κόσμος βάφτιζε απλή και ασήμαντη. Και σήμερα εμείς, χωρίς απειλή, χωρίς διωγμό, την κάνουμε για να μη χαλάσει δήθεν η διάθεση των διακοπών μας; Η επίσκεψη χριστιανών σε ναούς άλλων θρησκειών είναι ένα ζήτημα που προσεγγίζεται με ποικίλους τρόπους, ανάλογα την προσωπική πίστη και τον σκοπό της επίσκεψης. Αρχικά να πούμε ότι δεν θεωρείται μεμπτό να επισκέπτεται ένας χριστιανός ιερά άλλων θρησκειών, (π.χ. επίσκεψη σε ένα τζαμί, ινδουιστικό ναό, αρχαιοελληνικό ναό, ή βουδιστική παγόδα), για λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς ή εκπαιδευτικούς. Η επίσκεψη σε άλλους ιερούς χώρους, απαιτεί όμως πνευματική ασφάλεια και ωριμότητα, ώστε ο πιστός να μην επηρεαστεί αρνητικά από πρακτικές που έρχονται σε αντίθεση με τη χριστιανική διδασκαλία. Η ορθοδοξία αποθαρρύνει την συμμετοχή σε προσευχές, τελετές ή παγανιστικές πρακτικές άλλων θρησκειών. Επίσης η υπόκλιση σε είδωλα και αγάλματα αποδοκιμάζεται, καθώς αυτό θεωρείται ότι έρχεται σε σύγκρουση με την πίστη στον έναν Θεό. Δεν τα γράφω όλα αυτά για να κατηγορήσω κανέναν ή για να γεμίσω ενοχές τους αναγνώστες μου, αλλά για να προβληματίσω και να ενημερώσω. Ο χριστιανός μπορεί να ταξιδεύει, να μαθαίνει, να θαυμάζει, να γνωρίζει ανθρώπους, πολιτισμούς και παραδόσεις. Μπορεί να μπει σε ναούς ως επισκέπτης με ευπρέπεια, να ακούσει, να δει... Αλλά ΔΕΝ μπορεί να μετατρέψει τη δική του πίστη σε κάτι που μπαίνει σε παρένθεση... "μέχρι νεωτέρας". Διότι τότε το ταξίδι δεν είναι απλώς ανάπαυση και αναψυχή, γίνεται "σχολείο αδιαφορίας" και μερικές φορές τόπος θρησκευτικής άρνησης. Μήπως, σιωπηλά, διαλέγουμε κι εμείς κάποιες φορές την "περιπέτεια" και αδιαφορούμε για την πίστη μας; Η Εκκλησία δεν ζητά να αρνηθούμε τον κόσμο και τα ταξίδια. Ζητά να έχουμε όμως ΠΆΝΤΑ μαζί μας τον Χριστό, ακόμη και στην στιγμή της χαλάρωσης των διακοπών. Συνοπτικά φίλοι μου, η επίσκεψη ως τουρίστας σε ναούς άλλων θρησκειών για λόγους πολιτισμού είναι γενικά αποδεκτή, ενώ η όποια συμμετοχή στη λατρεία αυτών των θρησκειών απορρίπτεται εντελώς από τη χριστιανική Εκκλησία. (Ανώνυμος εκπαιδευτικός) 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους