Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΟΥΣΙΑ Η δικτατορία δεν υπήρξε μόνο ένα πολιτικό γεγονός. Υπήρξε μια βαθιά τομή στον τρόπο που οι Έλληνες σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τον τόπο μας . Μια ολόκληρη γενιά μπήκε σε...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΟΥΣΙΑ Η δικτατορία δεν υπήρξε μόνο ένα πολιτικό γεγονός. Υπήρξε μια βαθιά τομή στον τρόπο που οι Έλληνες σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τον τόπο μας . Μια ολόκληρη γενιά μπήκε σε αυτήν ως παιδί και βγήκε από αυτήν πρόωρα γερασμένη. Όχι από εμπειρία ζωής, αλλά από καχυποψία. Έμαθε να αναλύει αντί να ζει, να υποψιάζεται αντί να εμπιστεύεται, να περιμένει ένα «μετά» που δεν ήρθε ποτέ. Μπήκαμε στη δικατορία ανέμελοι πιτσιρικάδες και βγήκαμε κυνικοί κωλόγεροι που ψάχνουν τρόπο για να σκίσουν την μπάλα των παιδιών της αλάνας. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα έπαψε να βιώνεται ως παρόν και μετατράπηκε σε κάτι που είτε απορριπτόταν είτε παραχωρούνταν στους «άλλους». Την ίδια στιγμή, καλλιεργήθηκε η φαντασίωση ενός διαφορετικού, δυτικού κόσμου. Ενός τόπου ελευθερίας και έντασης που δεν τον ζήσαμε ποτέ πραγματικά, αλλά λειτούργησε ως μόνιμο σημείο αναφοράς. Σαν ο Μεγάλος Άλλος που στεκόμαστε μπροστά του γονατιστοί προσδοκώντας απεγνωσμένα μιαν έγκριση. Έτσι, η σχέση με την πραγματικότητα υποχώρησε, και μαζί της υποχώρησε και ο ρυθμός της καθημερινής ζωής: εκείνος ο απλός, ιστορικός ρυθμός που συνέδεε τον άνθρωπο με τον τόπο και τον χρόνο του. Η ίδια η πραγματικότητα έγινε ένα ακόμη αντικείμενο χρήσης. Ο τόπος και ο χρόνος καταναλώνεται πια όπως καταναλώνεται το vitam στις διαφημίσεις των ψευτο-οικογενειακών πρωϊνών. Τι κρίμα! Η μεταπολίτευση δεν αποκατέστησε αυτή τη ρήξη. Αντίθετα, την μετέφερε σε άλλα πεδία: ιδεολογίες, ταυτότητες, μορφές συλλογικότητας που συχνά λειτουργούσαν ως υποκατάστατα μιας χαμένης οικειότητας. Αδέξιες υπεραναπληρώσεις που καμώνονταν τις αριστερές. Όμως η καχυποψία παρέμεινε και απλώς άλλαξε περιεχόμενο. Από πολιτική έγινε πλέον υπαρξιακή. Σαν να στέκεσαι μέσα στη ζωή σου και, αντί να την ζεις, την κοιτάς από απόσταση χωρίς να εμπιστεύεσαι ούτε αυτό που βλέπεις ούτε αυτό που νιώθεις. Έτσι, η σύγχρονη ελληνική ταυτότητα φαίνεται να κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: από τη μία, την απόρριψη του συλλογικού μας εαυτού και από την άλλη, τη νοσταλγική του εξιδανίκευση. Ανάμεσα σε αυτά, χάθηκε η δυνατότητα απλής κατοίκησης του παρόντος. Μας κλέψαμε το έδαφος κάτω απ' τα πόδια μας. Και γίναμε όλοι μας ξεφτέρια στην ανάλυση καθώς ξεχάσαμε να ζούμε. Και τι κάνουμε τώρα; Ίσως το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή σε κάτι χαμένο, αλλά η επανασύνδεση με μια στοιχειώδη εμπειρία: να μπορεί κανείς να ζει στον τόπο του χωρίς κυνισμός, ειρωνεία ή φαντασίωση. Να μην χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο για να υπάρξει. Να μπορέσει, επιτέλους, να σταθεί -απλώς- εδώ. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους