Τον Απρίλιο του 1948, η αραβική ηγεσία της Χάιφα ανακοίνωσε ότι ήθελε να εκκενώσει την πόλη. Όχι ότι εκδιωκόταν. Όχι ότι δεν είχε επιλογή. Το ανακοίνωσε ως απόφαση. Ο εβραίος δήμαρχος κατέρρευσε σε...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Τον Απρίλιο του 1948, η αραβική ηγεσία της Χάιφα ανακοίνωσε ότι ήθελε να εκκενώσει την πόλη. Όχι ότι εκδιωκόταν. Όχι ότι δεν είχε επιλογή. Το ανακοίνωσε ως απόφαση. Ο εβραίος δήμαρχος κατέρρευσε σε δάκρυα και τους ικέτευσε να μην φύγουν. Ο βρετανός διοικητής τους είπε ότι έκαναν σοβαρό λάθος. Ο επικεφαλής αξιωματικός της Χαγκανά υποσχέθηκε πλήρη ισότητα και ειρήνη σε κάθε Άραβα που θα παρέμενε. Η απάντηση από την Ανώτατη Αραβική Επιτροπή στη Βηρυτός ήταν εκκένωση, ούτως ή άλλως. Αυτή είναι μία από τις πιο τεκμηριωμένες στιγμές του 1948. Είναι επίσης μία από τις λιγότερο γνωστές. Πριν από οποιαδήποτε μεγάλη στρατιωτική επίθεση στη Χάιφα, μεταξύ 25.000 και 30.000 Άραβες είχαν ήδη φύγει οικειοθελώς. Οι μάχες δεν είχαν φτάσει στις περισσότερες γειτονιές τους. Αυτό που είχε συμβεί ήταν πιο απλό και πιο επιζήμιο: η ηγεσία είχε φύγει πρώτη. Ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Sir Alan Cunningham το κατέγραψε σε τηλεγράφημα της 26ης Απριλίου, περιγράφοντας την εγκατάλειψη από Άραβες δημοτικούς αξιωματούχους, στρατιωτικούς ηγέτες και τον ανώτατο Άραβα δικαστικό ως πιθανότατα τον σημαντικότερο παράγοντα για την κατάρρευση του ηθικού των Αράβων στην πόλη. Όταν αυτοί που υποτίθεται ότι ηγούνται μιας κοινότητας εξαφανίζονται, η κοινότητα ακολουθεί. Στις 22 Απριλίου, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στο δημαρχείο για να συζητηθεί μια εκεχειρία. Οι όροι εγγυούνταν πλήρη ασφάλεια και πολιτικά δικαιώματα σε κάθε Άραβα που θα παρέμενε. Ο Shabtai Levy, ο εβραίος δήμαρχος, κατέρρευσε και ικέτευσε προσωπικά τους Άραβες αντιπροσώπους, χαρακτηρίζοντας την εκκένωση σκληρό έγκλημα κατά του ίδιου τους του λαού. Ο Βρετανός διοικητής τους προέτρεψε να το ξανασκεφτούν. Η Χαγκανά υποσχέθηκε ισότητα και ειρήνη σε όποιον έμενε. Η Ανώτατη Αραβική Επιτροπή στη Βηρυτό είπε: φύγετε. Όσα είπαν δημόσια Άραβες ηγέτες τους επόμενους μήνες συμπληρώνουν την εικόνα. Το περιοδικό The Economist ανέφερε τον Οκτώβριο του 1948 ότι η αποχώρηση οφειλόταν κυρίως σε εντολές της Ανώτατης Αραβικής Εκτελεστικής Επιτροπής και ότι οι Άραβες που έμειναν και αποδέχθηκαν την εβραϊκή προστασία χαρακτηρίζονταν προδότες από τη δική τους ηγεσία. Το περιοδικό Time ανέφερε τον Μάιο του 1948 ότι η εκκένωση προκλήθηκε εν μέρει από Άραβες ηγέτες που ήλπιζαν ότι η αποχώρηση των Αράβων εργατών θα παρέλυε οικονομικά την πόλη. Ο Emile Ghoury, γραμματέας της Παλαιστινιακής Ανώτατης Αραβικής Επιτροπής, δήλωσε στην εφημερίδα Beirut Telegraph τον Σεπτέμβριο του 1948 ότι τα αραβικά κράτη είχαν συμφωνήσει ομόφωνα στην πολιτική που δημιούργησε τους πρόσφυγες και όφειλαν να συμβάλουν στην επίλυση του προβλήματος. Η ιορδανική εφημερίδα Falastin έγραψε τον Φεβρουάριο του 1949 ότι τα αραβικά κράτη ενθάρρυναν τους Παλαιστίνιους να φύγουν προσωρινά για να ανοίξουν τον δρόμο στα αραβικά στρατεύματα και στη συνέχεια απέτυχαν να τους βοηθήσουν να επιστρέψουν. Ο Monsignor George Hakim, Ελληνοκαθολικός επίσκοπος της Γαλιλαίας, δήλωσε στη New York Herald Tribune τον Ιούνιο του 1949 ότι οι Άραβες της Χάιφα είχαν φύγει παρά το γεγονός ότι οι εβραϊκές αρχές είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια και τα δικαιώματά τους ως πολιτών. Αυτές δεν είναι ισραηλινές πηγές. Είναι Άραβες ηγέτες και αραβικές εφημερίδες, με δικά τους λόγια, από το 1948 και το 1949. Η λέξη Νάκμπα επινοήθηκε τον Αύγουστο του 1948 από έναν Σύρο ιστορικό, τον Constantin Zureiq, καθηγητή στο American University of Beirut. Τη χρησιμοποίησε για να περιγράψει την καταστροφική αποτυχία επτά αραβικών στρατών να νικήσουν το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ. Με δικά του λόγια, έγραψε ότι επτά αραβικά κράτη κήρυξαν πόλεμο στον σιωνισμό στην Παλαιστίνη, σταμάτησαν ανίσχυρα μπροστά του και στη συνέχεια υποχώρησαν. Περιέγραψε ηγέτες των οποίων οι δηλώσεις έπεφταν σαν βόμβες από το στόμα τους, αλλά των οποίων οι βόμβες ήταν κούφιες και άδειες, χωρίς να προκαλούν ζημιά και χωρίς να σκοτώνουν κανέναν. Ο Zureiq δεν έκανε καμία αναφορά στους Παλαιστινίους ως θύματα. Όρισε τη Νάκμπα ως μια αυτοπροκαλούμενη αραβική καταστροφή, μια αποτυχία της αραβικής ηγεσίας, ενότητας και βούλησης. Αυτό ήταν το αρχικό νόημα της λέξης: ένας Σύρος διανοούμενος που ασκούσε κριτική στις αραβικές κυβερνήσεις επειδή ξεκίνησαν έναν πόλεμο για τον οποίο δεν ήταν προετοιμασμένες να κερδίσουν. Κάπου ανάμεσα στο 1948 και τη δεκαετία του 1980, αυτό το νόημα αντιστράφηκε πλήρως. Η λέξη που ξεκίνησε ως αραβική αυτοκριτική έγινε το κεντρικό στοιχείο μιας αφήγησης στην οποία οι Άραβες παρουσιάζονται ως παθητικά θύματα και το Ισραήλ ως επιτιθέμενος. Οι κυβερνήσεις των οποίων την αποτυχία είχε καταδικάσει ο Zureiq έγιναν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Νάκμπα ως εργαλείου διεθνούς πίεσης. Οι άνθρωποι των οποίων οι ηγέτες τους είχαν διατάξει να εκκενώσουν τη Χάιφα, απέρριψαν την πρόταση επαναπατρισμού στη Λωζάνη το 1949 και τους κράτησαν σε στρατόπεδα για γενιές, έγιναν το σύμβολο της ισραηλινής αδικίας. Ο Azzam Pasha, Γενικός Γραμματέας του Αραβικός Σύνδεσμος, είχε εξηγήσει τη βασική λογική το 1948. Η απουσία γυναικών και παιδιών από την Παλαιστίνη, είπε, θα απελευθέρωνε τους άνδρες για να πολεμήσουν. Ο άμαχος πληθυσμός ήταν στρατιωτικός υπολογισμός. Όταν ο πόλεμος πήγε άσχημα και η εκκένωση έγινε μαζική φυγή, οι ίδιες κυβερνήσεις που είχαν προσπαθήσει να κρατήσουν τους Παλαιστινίους στο πεδίο της μάχης ως στρατιώτες αρνήθηκαν να τους απορροφήσουν ως πρόσφυγες. Ήταν χρήσιμοι στο ένα πλαίσιο και ενοχλητικοί στο άλλο. Τα βρετανικά τηλεγραφήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι αναφορές των αραβικών εφημερίδων εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι δηλώσεις των Αράβων ηγετών εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο αρχικός ορισμός της λέξης «Νάκμπα» από τον Constantin Zureiq εξακολουθεί να υπάρχει. Απλώς έχουν πάψει να αποτελούν μέρος της ιστορίας που αφηγείται. Η εικόνα είναι δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη. Συγχωρέστε με!! Melissa Steinberg 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους