"Καλά τα λέει ο Κασιδιάρης", "οι λάθρο πρέπει να βυθίζονται", "καλύτερα νεκρός παρά gay". Αυτές, και άλλες παρόμοιες, ειναι φράσεις που ακούμε μέσα στις σχολικές αίθουσες. Ποια η στάση μας ως...

25#

Πλήρες Κείμενο:

"Καλά τα λέει ο Κασιδιάρης", "οι λάθρο πρέπει να βυθίζονται", "καλύτερα νεκρός παρά gay". Αυτές, και άλλες παρόμοιες, ειναι φράσεις που ακούμε μέσα στις σχολικές αίθουσες. Ποια η στάση μας ως εκπαιδευτικοί; Συνδιαλεγόμαστε με αυτές τις "απόψεις"; Συνυπάρχουμε στην τάξη με τη σβάστικα τη ζωγραφισμένη στο θρανίο ή στον τοίχο; Ως Αντιφασιστικο Δίκτυο Παιδείας, έχουμε ξεκάθαρη θέση. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να συζητάμε όλες τις απόψεις με τους μαθητές μας. Να φωτίζουμε άλλες οπτικές, να κάνουμε πιο ευρείς τους ορίζοντες, να δίνουμε λεκτική διέξοδο στις σκέψεις. Όλα αυτά, όμως, αφού προηγουμένως έχουμε κάνει καθαρή τη διάκριση ανάμεσα στην άποψη και τον φασιστικό λόγο. Ο δεύτερος αφορά στοχοποίηση ομάδων και δη για χαρακτηριστικά τους που δεν επέλεξαν (χρώμα, σεξουαλικό προσανατολισμό, καταγωγή), είναι ρητορική μίσους και, μέσω της απανθρωποποίησης, ("είναι σκουπίδια, παράσιτα, μιάσματα") παύει να είναι περιγραφικός και γίνεται προάγγελος φυσικής βίας. Είναι, λοιπόν, παιδαγωγικό μας καθήκον να μην επιτρέπουμε τέτοια ρητορική μέσα στις σχολικές αίθουσες. Αντιθέτως, οφείλουμε να εξηγούμε στους μαθητές μας τι συνιστά αυτός ο λόγος και γιατί δεν είναι επιτρεπτός. Ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύεται μεν, δεν είναι απεριόριστη δε και σταματά εκεί που ξεκινά η ρητορική μίσους. Ότι η δημοκρατία έχει υποχρέωση να αυτοπροστατεύεται από τους ιδεολογικά συγγενείς αυτών που στο παρελθόν την εργαλειοποίησαν για να ανέλθουν στην εξουσία. Και τι έκαναν τότε; Την κατάργησαν, επέβαλαν λογοκρισία, έκαψαν βιβλία, δίωξαν όσους διαφωνούσαν και, τελικά, οδήγησαν σε εκατόμβες νεκρών. Εκατομμύρια νεκρούς, αρκετούς, ώστε σήμερα να μη χρειάζεται να ξανακάνουμε τη συζήτηση για το ανεκτόν του φασιστικού λόγου. Πέρα από τη θεωρία, όμως, υπάρχει και η πραγματικότητα του έμψυχου υλικού των τάξεών μας. Κάθε φασιστική ιαχή φτάνει στα αυτιά του παιδιού στο διπλανό θρανίο. Που μπορεί να είναι παιδί μεταναστών και, εκείνη τη στιγμή, να ακούει ότι τους γονεις του έπρεπε να τους είχαν πυροβολήσει στα σύνορα. Που μπορεί να είναι gay και να ακούει ότι η ζωή του δεν έχει αξία. Ως εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε να τηρούμε ουδετερότητα ανάμεσα στον θύτη και το θύμα της λεκτικής βίας και είναι παιδαγωγικό, αλλά και θεσμικό μας καθήκον η προστασία του δεύτερου. Φυσικά, ο φασιστικός λόγος στα σχολεία, ειδικά όταν έχει επαναληψιμότητα, είναι πρόβλημα όλης της σχολικής κοινότητας. Οφείλουμε να ενημερώνουμε τη Διεύθυνση του σχολείου, τον σύμβουλο παιδαγωγικής ευθύνης, τον σύλλογο διδασκόντων και, βέβαια, τους γονείς, ώστε το θέμα να αντιμετωπίζεται από κοινού. Ας έχουμε δε υπ' όψιν ότι αυτές οι "απόψεις" μπορεί να μην είναι απλώς μια έστω ακραία έκφραση προσωπικών σκέψεων, αλλά πιθανόν να υποκρύπτουν κάτι πιο επικίνδυνο, δηλαδή σύνδεση με φασιστικές ομάδες. Η Χρυσή Αυγή, εξάλλου, δίνει συγκεκριμένη "γραμμή": "...δηλώνουμε υπερήφανοι για τους μικρούς αδερφούς μας στα θρανία Η προτροπή μας...; Να συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση τα όσα ήδη κάνουν πολύ καλά Να συνεχίσουν να τρελαίνουν τους ψυχικά νεκρούς ανθέλληνες καθηγητές και τους διευθυντές τους με δύσκολες ερωτήσεις..." (Χρυσή Αυγή, 26/02/2026). Γνωρίζουμε και το βιώνουμε ότι η εργασιακή μας καθημερινότητα είναι εξοντωτική. Ανάμεσα στην πίεση της ύλης, τις γραφειοκρατικές απαιτήσεις και τις αναρίθμητες ανάγκες των μαθητών μας, είναι εύκολο και ανθρώπινο να αμελήσουμε αυτό το καθήκον, θεωρώντας το ως ένα ακόμα μέτωπο που δεν έχουμε το κουράγιο να ανοίξουμε. Το σε τι κοινωνίες θα ζήσουν, όμως, αύριο τα δικά μας παιδιά είναι κάτι που περνάει και από το χέρι μας. Έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάμε άλλου; 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους