«Από το 2008, το κράτος στέκεται προγραμματικά απέναντι στις διεκδικήσεις των νέων και, με ελάχιστες περιόδους εξαίρεσης, αρνείται να τους ακούσει, υπονομεύει τις κοινωνικές παρεμβάσεις τους...

25#

Πλήρες Κείμενο:

«Από το 2008, το κράτος στέκεται προγραμματικά απέναντι στις διεκδικήσεις των νέων και, με ελάχιστες περιόδους εξαίρεσης, αρνείται να τους ακούσει, υπονομεύει τις κοινωνικές παρεμβάσεις τους, εναντιώνεται στην όποια αυθόρμητη προσφορά με πολλή βία, με χημικά, με ξύλο, με λουκέτα, με δικαστήρια. Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγραφεί η στάση των κρατικών οργάνων». Είναι τα λόγια μιας εκπροσώπου αυτής της γενιάς, από τη συνομιλία μας που έγινε το 2024 λίγο καιρό πριν από τη σύλληψη του Νίκου Ρωμανού. Πρόκειται για την Παυλίνα Μάρβιν , όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα, διδακτόρισα Ιστορίας αλλά και ποιήτρια, σκηνοθέτιδα και πλέον εκπαιδευτικό. Η Παυλίνα αποτυπώνει μια πτυχή της ελληνικής περιπέτειας σε μια από τις «61 Πολαρόιντ» του ομότιτλου βιβλίου μου, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο 2025 από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, και τον ανήσυχο και διορατικό εκδότη Νίκος Α. Γκιώνης. Είχα τη χαρά να ξανα-συζητήσω μαζί της για πολλά και διάφορα, και τα όσα είπαμε θα μεταδοθούν αύριο Κυριακή 26-4-2026 το πρωί (11.00-12.00) από τη συχνότητα του 9.84 στην εκπομπή «Δημόσια και Ιδιωτικά» της Elena Chatziioannou. Είναι η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή (στον 9.84 ή αλλού) όπου έχει προσκληθεί και μια από τις 61 «φωνές» με τις οποίες συνομιλώ σ’ αυτόν τον τόμο. Σταχυολογώ όμως εδώ από το βιβλίο « 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια» κάποιες παρατηρήσεις της Παυλίνας Μάρβιν για τη νεολαία, που δεν συζητήσαμε στην εκπομπή «Δημόσια και Ιδιωτικά». «Η γενιά μου δεν είναι ομοιογενής. Είναι πολυσυλλεκτική. Είναι μια γενιά που δυσκολεύεται να συσπειρωθεί και να δημιουργήσει πυρήνες αντίστασης, κυρίως ενάντια στην υφαρπαγή του χρόνου και του δυναμικού μας από έναν καπιταλιστικό μηχανισμό ο οποίος μάλιστα εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό και περίπλοκο απ’ ό,τι νομίζαμε. Αισθάνομαι πια ότι αυτός ο μηχανισμός μάς ξεγελάει. Ως γενιά έχουμε τη χαρά ότι κατορθώσαμε να συζητάμε για κάποια ατομικά δικαιώματα που αφορούν π.χ. το φύλο και ήταν μέχρι πρότινος ανύπαρκτα. Ναι! Κουβεντιάζουμε και για τον γάμο των ομόφυλων, ναι, κουβεντιάζουμε για την κακοποίηση γυναικών ή παιδιών _ έτσι γεννήθηκε το ελληνικό #metoo _ είναι θεματικές και ζητήματα που μέχρι πολύ πρόσφατα δεν θα τα θίγαμε ως τέτοια. Όμως για τα συλλογικά δικαιώματα δεν γίνεται αρκετή συζήτηση. Ο καπιταλισμός μας έχει ρίξει σε τέτοιον αγώνα επιβίωσης που δεν μας μένει λεπτό να φροντίσουμε τη συλλογικότητα, ούτε προλαβαίνουμε να σκεφτούμε τις συλλογικές ανάγκες ή τα συλλογικά αιτήματα. » Η γενιά μου γνώρισε πολλές ματαιώσεις σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις της, κι αυτό με λυπεί πολύ. Ιδιαίτερα επειδή βλέπω το αποτέλεσμα. Βλέπω ότι συζητάμε πολύ λιγότερο για την επανάσταση απ’ όσο πιστεύω πως χρειαζόμαστε. (…) Η ματαίωση που έχουμε υποστεί μάς αποθαρρύνει. Αλλά φταίει και ότι παράλληλα έχουν γίνει από τα πάνω, θεσμικά, πολλές ενέργειες για να μην είμαστε συσπειρωμένοι.» 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους