Dimitris Anast. Άκου τώρα πράγματα. -------------------------------------------------------------- Γκαμπριέλ Ζουκμάν: Υπάρχουν πράγματι ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι που υποστηρίζουν την ιδέα της...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Dimitris Anast. Άκου τώρα πράγματα. -------------------------------------------------------------- Γκαμπριέλ Ζουκμάν: Υπάρχουν πράγματι ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι που υποστηρίζουν την ιδέα της αύξησης της φορολογίας τους, και καλά κάνουν. Η κοινή ευημερία και οι πιο ισότιμες κοινωνίες είναι συνήθως πιο ασφαλείς για όλους, συμπεριλαμβανομένων των υπερπλουσίων. Άλλοι, ωστόσο, «συνάδελφοί» τους αντιτίθενται σθεναρά στην ιδέα αυτή, επειδή καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να καταβάλλουν περισσότερα. Θέλω, όμως, να είμαι απολύτως σαφής: δεν είναι δουλειά των δισεκατομμυριούχων να αποφασίζουν τι φόρους πρέπει να πληρώνουν, είναι δουλειά της Πολιτείας, δηλαδή της κοινωνίας των πολιτών. Το ζήτημα τελικά είναι αν η δημοκρατία σημαίνει «1 άτομο, 1 ψήφος» ή «1 δολάριο, 1 ψήφος». ... Μέρος της ανόδου της ακροδεξιάς στη Γαλλία και αλλού οφείλεται σε ένα ευρέως διαδεδομένο αίσθημα ανικανότητας: την αίσθηση ότι οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να κάνουν τίποτα ουσιαστικό για να ελέγξουν τις μεγάλες εταιρείες, να φορολογήσουν τους υπερπλούσιους ή να αντιμετωπίσουν την κλιματική κρίση την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται τότε προς άλλα θέματα, όπως ο έλεγχος των συνόρων, η μετανάστευση, οι πολιτικές που ευνοούν τους «γηγενείς» κ.λπ. Όμως όχι, οι κυβερνήσεις δεν είναι ανίσχυρες. Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να επιδιώξουμε οικονομική, κοινωνική και κλιματική δικαιοσύνη. Όσο για την αριστερά, οφείλει να αναλάβει κάποια ευθύνη και σε αυτό το θέμα. Όταν αποτυγχάνει να παρουσιάσει ακριβή, εφαρμόσιμα σχέδια για δικαιότερες οικονομικές πολιτικές, σχέδια που θα άλλαζαν πραγματικά τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων, αφήνει το πεδίο ελεύθερο. Ο κόσμος πρέπει να διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση μπορεί πραγματικά να κάνει κάτι. Όταν η αριστερά αρχίσει να παίρνει στα σοβαρά συγκεκριμένες, αξιόπιστες οικονομικές προτάσεις, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η αρχή του τέλους για την ακροδεξιά. Όταν γίνει σαφές ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν είναι τελικά τόσο ανίσχυρες, η φύση του πολιτικού διαλόγου θα αλλάξει. ... Όσον αφορά το αν αυτό θα άλλαζε την καθημερινότητα ημών των υπολοίπων, υπάρχει η ίδια «ανωμαλία»: πάνω από ένα συγκεκριμένο, πολύ υψηλό επίπεδο πλούτου, απλώς δεν σου ζητείται να συνεισφέρεις στη χρηματοδότηση των συλλογικών δαπανών. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Και όταν αλλάξει, τα πρόσθετα έσοδα μπορούν να διατεθούν στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, τη στέγαση, τις δημόσιες υποδομές, σε όσα δηλαδή διευκολύνουν πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό αρκεί από μόνο του. Απαιτούνται ευρύτερες δημόσιες επενδύσεις και αυξήσεις φόρων. Όμως ο ελάχιστος φόρος για τους δισεκατομμυριούχους είναι απαραίτητος, διότι δεν γίνεται να ζητάς από τους απλούς ανθρώπους να συνεισφέρουν περισσότερο όσο οι πλουσιότεροι δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα. Πρέπει να ξεκινήσεις επιβεβαιώνοντας εκ νέου τη βασική αρχή ότι ο ακραίος πλούτος συνοδεύεται από αναπόφευκτες υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία. Ο αγώνας μεταξύ δημοκρατίας και ολιγαρχίας θα είναι μία από τις καθοριστικές «μάχες» του 21ου αιώνα. Ωστόσο, έχουμε ήδη δει και ιστορικά ότι οι τεράστιες ανισότητες μπορούν να μειωθούν μέσω της συλλογικής πολιτικής βούλησης. Η πρόκληση, τώρα, είναι να σχεδιάσουμε τις πολιτικές και τους θεσμούς που θα ενισχύσουν αυτό το εγχείρημα και πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι ώστε να κάνουμε ακριβώς αυτό. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους