Να θυμάσαι: το βλέμμα δεν ξέρει να λέει ψέματα. Μπορείς να στολίσεις τις λέξεις, να τις μαλακώσεις, να τις κάνεις να ακούγονται σωστές, καθησυχαστικές, "όπως πρέπει". Μπορείς να πεις "σ’ αγαπώ" την...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Να θυμάσαι: το βλέμμα δεν ξέρει να λέει ψέματα. Μπορείς να στολίσεις τις λέξεις, να τις μαλακώσεις, να τις κάνεις να ακούγονται σωστές, καθησυχαστικές, "όπως πρέπει". Μπορείς να πεις "σ’ αγαπώ" την κατάλληλη στιγμή, με τον σωστό τόνο, με την επιθυμητή ένταση. Όμως το βλέμμα… το βλέμμα δεν υπακούει σε κανόνες. Δεν προσαρμόζεται. Δεν παίζει ρόλους. Είναι ο πιο αμείλικτος καθρέφτης, της αλήθειας της ψυχής. Εκεί μέσα φαίνονται όλα. Φαίνεται αν υπάρχει επιθυμία ή απλώς....συνήθεια. Αν υπάρχει τρυφερότητα ή υποχρέωση. Αν υπάρχει παρουσία ή απουσία, καλυμμένη με λέξεις. Γιατί το αληθινό συναίσθημα, δεν χρειάζεται μετάφραση. Δεν ζητάει αποδείξεις. Δεν απαιτεί επαναλήψεις. Ζει μέσα στα μικρά: σ' ένα άγγιγμα, που δεν είναι όμως μηχανικό, σε ένα αληθινό χαμόγελο, που γεννιέται χωρίς λόγο και φωτίζει τα μάτια, σε μια σιωπή, που όμως δεν είναι άβολη, αλλά γεμάτη στοργή και ζεστασιά. Και κάπου εκεί, έρχεται η πιο δύσκολη ερώτηση: "Μ' αγαπάς";; Όταν αυτή ερώτηση ειπωθεί, κάτι ήδη έχει ραγίσει! Γιατί η αγάπη όταν είναι παρούσα, δεν χρειάζεται καμία επιβεβαίωση, είναι απλώς βίωμα. Αν όμως γεννηθεί αυτή η ανάγκη (να ρωτήσεις), τότε κάτι μέσα στη σχέση, έχει ήδη αρχίσει να αδειάζει. Κάτι δεν δίνεται, κάτι δεν λαμβάνεται, κάτι δεν επικοινωνείται σωστά. Και αυτό το "κάτι", δεν είναι ποτέ μικρό. Είναι η ενσυναίσθηση, η ασφάλεια και η οικειότητα που ακολουθεί. Η ασφάλεια να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς φόβο και ο άλλος να σε βλέπει και να νιώθεις πως είναι εκεί, όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή νοιάζεται, ακόμα κι όταν εσύ χάνεσαι στο σκοτάδι σου, παλεύοντας τους δαίμονες σου. Η ασφάλεια να μην αναρωτιέσαι, αν αύριο θα είστε ακόμα "μαζί". Η ασφάλεια, ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου, ούτε να τα κάνεις εσύ όλα, χωρίς να ζητάς τίποτα, για να αγαπηθείς. Όταν η ασφάλεια, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση λείπει, γεννιούνται σκιές. Και μέσα σε αυτές τις σκιές, πολλοί άνθρωποι κουβαλούν κάτι βαθύτερο: τον φόβο της εγκατάλειψης. Φυσικά εγκατάλειψη, είναι πολλά πράγματα. Και η απόσυρση, για παράδειγμα ή η αδιαφορία μέσα στην σχέση και όταν αυτό μάλιστα διαρκεί χρόνια, (κάτι σαν μοτίβο δηλαδή) κι αυτό εγκατάλειψη είναι. Έναν φόβο, που δεν έχει πάντα να κάνει με το παρόν. Έναν φόβο που κουβαλά μνήμες, τραύματα, παλιές απουσίες και άγχος για το αύριο που ξημερώνει. Τότε η σχέση, γίνεται πεδίο μάχης. Ο ένας ζητάει συνεχώς επιβεβαίωση, γιατί έχει ήδη κλονιστεί η εμπιστοσύνη στην σύνδεση και στην ίδια την σχέση. Ο άλλος νιώθει ότι πνίγεται. Ο ένας φοβάται ότι θα χάσει, πολλές φορές όλο το χρόνο που έχει επενδύσει κι αυτός ο χρόνος μπορεί να είναι μια ζωή. Ο άλλος απομακρύνεται, γιατί δεν αντέχει; Δεν θέλει; Αδιαφορεί;.... Θέλει την ησυχία του; Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, αρχίζουν να χορεύουν έναν επικίνδυνο χορό, έναν χορό όπου ο ένας πέφτει, γιατί έχει προφανώς ανάγκη κάποιος να τον κρατήσει (κι αυτό δεν είναι ντροπή, καμιά αδυναμία δεν είναι ντροπή) κι ο άλλος γιατί δεν μπορεί ή ίσως και να μην θέλει να κρατήσει. Κάπου εκεί ξεκινά, αυτό που μοιάζει με τον δικό τους "χορό του Ζαλόγγου". Όχι από επιλογή ελευθερίας, αλλά από αδυναμία κατανόησης, των αναγκών και των αδυναμιών. Εδώ η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά απελευθερωτική: Σε μια σχέση που δεν λειτουργεί, δεν φταίει ποτέ μόνο ο ένας. Πάντα υπάρχουν δύο ιστορίες, που δεν ειπώθηκαν σωστά. Δύο ανάγκες, που δεν αναγνωρίστηκαν. Δύο άνθρωποι που μιλούν, αλλά δεν ακούγονται. Δεν καταλαβαίνονται. Που κοιτούν, αλλά δεν βλέπουν. Που αγγίζουν, αλλά δεν ακουμπούν αληθινά ο ένας τον άλλον. Ο ένας δίνει με τρόπο, που ο άλλος τελικά δεν καταλαβαίνει. Ο άλλος ζητάει με τρόπο, που ο πρώτος δεν αντέχει. Και έτσι η απόσταση μεγαλώνει… όχι από έλλειψη αγάπης απαραίτητα, αλλά από έλλειψη επίγνωσης εαυτού και κατανόησης του άλλου. Η αγάπη από μόνη της, δεν αρκεί. Χρειάζεται αλήθεια. Χρειάζεται ευθύνη. Χρειάζεται θάρρος.Καμιά φορά χρειάζεται και βοήθεια. Το θάρρος να πεις: Αυτό είμαι κι έχω αυτές τις αδυναμίες, χωρίς ντροπή. Αυτό χρειάζομαι. Εδώ πονάω, ματώνω. Εδώ σε χάνω. Εδώ ακριβώς χάνω εμένα. Και κυρίως, το θάρρος να δεις, τον εαυτό σου μέσα στη σχέση, όχι μόνο τον άλλον, αλλά εσένα άι πώς στο καλό λειτουργείς, τί δεν κάνεις σωστά, τί δεν βλέπεις, τί δεν ακούς. Είναι ανθρώπινο να συμβαίνουν αστοχίες, είναι ανθρώπινο όμως να εξετάζουμε τον εαυτό μας. Γιατί η εύκολη λύση, είναι να δείχνεις πως τάχα μου είσαι εκεί και τα κάνεις όλα όσο καλύτερα μπορείς. Η δύσκολη όμως είναι, να αναγνωρίζεις. Αν θέλεις μια σχέση να αντέξει, να αναπνεύσει, να ανθίσει, χρειάζεται καθαρότητα. Όχι τελειότητα, καθαρότητα. Να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να μην χρειάζεται εκείνος, να ψάχνει απαντήσεις. Να νιώθει, χωρίς να αμφιβάλλει. Να υπάρχει, χωρίς να φοβάται Και αν αυτό δεν υπάρχει, μην το αγνοήσεις. Στάσου. Δες. Μίλα. Όχι για να κατηγορήσεις. Αλλά για να καταλάβεις. Όχι για να επιβάλεις. Αλλά για να συνδεθείς. Γιατί κάθε σχέση μπορεί να σωθεί, να διορθωθεί, να εξυγιανθεί, αρκεί και οι δύο να είναι παρόντες. Πραγματικά παρόντες. Με αλήθεια. Με ευθύνη. Με διάθεση να δουν και να δουν ξανά και ξανά και ξανά αν χρειαστεί. Και αν δεν μπορείτε μόνοι σας, ζητήστε βοήθεια. Δεν είναι αδυναμία. Είναι απόφαση ωριμότητας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι οι λέξεις που κρατούν μια σχέση ζωντανή. Είναι το βλέμμα. Μόνο το βλέμμα!!! Κι αν αυτό λάμπει ακόμα, τότε υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να τη διαλέξετε και οι δύο. Γιατί στην τελική, ο μόνος που έχει δίκιο, είναι η σχέση. Κανείς άλλος. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους