Πίσω από τον τίτλο της «πράσινης ανάπτυξης» συντελείται μια πρωτοφανής χωρική και θεσμική αναδιάταξη της Ελλάδας, με θύματα το φυσικό τοπίο, τις τοπικές κοινωνίες και τον συνταγματικό πυρήνα της...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Πίσω από τον τίτλο της «πράσινης ανάπτυξης» συντελείται μια πρωτοφανής χωρική και θεσμική αναδιάταξη της Ελλάδας, με θύματα το φυσικό τοπίο, τις τοπικές κοινωνίες και τον συνταγματικό πυρήνα της περιβαλλοντικής προστασίας. Τα νούμερα προκαλούν σοκ. Η ΔΕΗ σχεδιάζει σχεδόν διπλασιασμό της εγκατεστημένης ισχύος από 12,4 GW σε 24,3 GW μέχρι το 2030, με ετήσιες νέες προσθήκες 2,4 GW, κυρίως από ανανεώσιμες πηγές. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια η χώρα θα χρειαστεί να φιλοξενήσει χιλιάδες νέες ανεμογεννήτριες, τεράστια φωτοβολταϊκά πάρκα και εκτεταμένα συστήματα αποθήκευσης ενέργειας. Οι πλαγιές των βουνών, τα νησιά και οι πρώην λιγνιτικές ζώνες μετατρέπονται σταδιακά σε βιομηχανικά πεδία ενεργειακής εγκατάστασης. Ανησυχητικό είναι ότι το επενδυτικό σχέδιο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σχεδόν 48% των συνολικών επενδύσεων κατευθύνεται εκτός χώρας, και η ΔΕΗ στοχεύει μέχρι το 2030 το 45% της συνολικής ισχύος να βρίσκεται εκτός Ελλάδας. Στο εσωτερικό, προωθείται με διαδικασίες επιτάχυνσης η χωροθέτηση έργων ΑΠΕ. Εδώ ακριβώς υπάρχει μεγάλη πολιτική και θεσμική σύγκρουση. Το Άρθρο 24 του Συντάγματος δεν αποτελεί μια απλή νομική διάταξη. Είναι η βασική εγγύηση προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, των δασικών εκτάσεων, του τοπίου και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Όμως εισάγονται νόμοι-εξπρές (μέσα στη μεγάλη βδομάδα του Πάσχα που η Δημόσια προσοχή υποχωρεί, ήρθε έκτακτο σχέδιο νόμου) που περιορίζουν τη διαβούλευση, επιταχύνουν τις αδειοδοτήσεις και μετατρέπουν τις περιβαλλοντικές εγκρίσεις (επιλεκτικά) σε τυπική διαδικασία. Το Άρθρο 24 δεν καταργείται τυπικά, αλλά ουσιαστικά! αδειάζει από το περιεχόμενό του. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι μιας χώρας που μετατρέπεται σε μονοκαλλιέργεια ΑΠΕ. Μιας χώρας που δεν σχεδιάζεται ως πολυλειτουργικός γεωγραφικός χώρος που συνδυάζει τουρισμό, αγροτική παραγωγή, προστασία χλωρίδας και πανίδας και τοπική ανάπτυξη. Σχεδιάζεται ως ένας χάρτης ενεργειακής απόδοσης. Πόσα νησιά μπορούν να βάλουν ανεμογεννήτριες χωρίς να χαθεί η φυσιογνωμία τους; Πόσες κορυφογραμμές μπορούν να σκαφτούν για να τοποθετηθούν μπαταρίες, καλωδιώσεις και υποσταθμοί; Πόσα στρέμματα γεωργικής γης μπορούν να καλυφθούν από φωτοβολταϊκά πάρκα; Είναι σοβαρά ερωτήματα. Και δεν μιλάμε μόνο για ανεμογεννήτριες. Μιλάμε και για μπαταρίες, αντλησιοταμιεύσεις, υποσταθμούς, θεμελιώσεις και νέους ενεργειακούς διαδρόμους. Αυτό αλλάζει ριζικά τη γεωγραφία της χώρας. Η «πράσινη» ταμπέλα χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να περάσουν γρήγορα έργα γιγαντιαίας κλίμακας, χωρίς συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και χωρίς σαφή όρια φέρουσας ικανότητας. Μέσα στην ίδια εβδομάδα ανακοινώνονται ΑΜΚεφ. 4 δισ. ευρώ, επενδύσεις 24 δισ ευρώ, επέκταση σε data centers 300 MW στην Κοζάνη και παράλληλα έκτακτο νομοσχέδιο επιτάχυνσης. Η χώρα χρειάζεται κι άλλες ΑΠΕ; Όχι βέβαια. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο καταναλωτής να είναι μέρος της παραγωγής της ενέργειας που καταναλώνει και δεν χρειάζεται να γίνει ενεργειακή αποικία επενδυτικών σχεδίων. Η πράσινη μετάβαση και χωρίς όρια, εξελίσσεται σε περιβαλλοντική και θεσμική σύγκρουση πρώτου μεγέθους. Το ζήτημα δεν θα είναι μόνο ενεργειακό. Είναι βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και συνταγματικό. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους