Μάνο, θέλω να σου πω κάτι που δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω καλά… Κάθε Κυριακή, λίγο πριν μπω στην εκκλησία, βάζω να ακούσω το «Habibi» του Tamino. Δεν ξέρω πώς έγινε έτσι. Απλώς έγινε. Θυμάμαι μια...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Μάνο, θέλω να σου πω κάτι που δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω καλά… Κάθε Κυριακή, λίγο πριν μπω στην εκκλησία, βάζω να ακούσω το «Habibi» του Tamino. Δεν ξέρω πώς έγινε έτσι. Απλώς έγινε. Θυμάμαι μια Κυριακή συγκεκριμένα πρωί, και εγώ να στέκομαι έξω από τον ναό, με το τραγούδι να παίζει χαμηλά στα ακουστικά μου. Εκείνο το «σε αγαπώ» δεν πήγαινε πια σε άνθρωπο. Ήταν σαν να με περίμενε. Κι εγώ δεν ήξερα αν μπορώ να μπω. Ένιωθα πως επιστρέφω κάπου που έχω προδώσει. Μπήκα τελικά, αλλά με ντροπή. Άναψα ένα κερί χωρίς να ξέρω αν το κάνω «σωστά». Στάθηκα πίσω, σχεδόν κρυμμένος. Κι όταν άκουσα το «Μετά φόβου Θεού», κατάλαβα κάτι που δεν είχα καταλάβει τόσα χρόνια: ότι το φως που άκουγα στο τραγούδι δεν ήταν δικό μου. Δεν ήταν συναίσθημα. Ήταν κάτι που με περίμενε εκεί, χωρίς να με ρωτάει αν είμαι έτοιμος. Και τότε πήρα μια απόφαση μικρή, αλλά για μένα δύσκολη: να πάω να εξομολογηθώ. Όχι γιατί ένιωθα «καθαρός», αλλά ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Και σιγά σιγά, άρχισα να ξαναμπαίνω και στα μυστήρια, όχι σαν κάτι που αξίζω, αλλά σαν κάτι που μου δίνεται. Δεν σου το λέω σαν κάτι τακτοποιημένο. Φοβάμαι ακόμα. Φοβάμαι μήπως το χάσω ξανά, μήπως το προδώσω, μήπως το αφήσω να γίνει απλώς μια συγκίνηση της Κυριακής. Αλλά κάθε φορά που πάω, πριν μπω, το βάζω να παίξει. Και μέσα στη Λειτουργία, στο κερί, στην εικόνα, στο αντίδωρο που παίρνω αμήχανα, εκείνο το «σε αγαπώ» επιστρέφει αλλιώς. Δεν είναι δικό μου. Είναι σαν να μου το λέει Εκείνος. Δεν ξέρω να πιστεύω καλά. Ξέρω μόνο ότι κάθε Κυριακή ξαναπηγαίνω. Και ήθελα να στο πω κι εγώ. https://youtu.be/zznlf3ZKQi0?is=s8aEQS8o2VvIlrUG 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους