Αν εμφανιστεί ένας καρχαρίας και επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, η κοινωνία παθαίνει συλλογικό σοκ. Τα κανάλια γεμίζουν “έκτακτα”, οι ειδικοί παρελαύνουν, τα social παίρνουν φωτιά. Θα ζητηθούν μέτρα. Θα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Αν εμφανιστεί ένας καρχαρίας και επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, η κοινωνία παθαίνει συλλογικό σοκ. Τα κανάλια γεμίζουν “έκτακτα”, οι ειδικοί παρελαύνουν, τα social παίρνουν φωτιά. Θα ζητηθούν μέτρα. Θα απαιτηθεί ασφάλεια. Θα βρεθεί ο ένοχος. Και αν χρειαστεί, θα θανατωθεί για να νιώσουμε ξανά ασφαλείς. Και μετά; Μετά, για μήνες, ο κόσμος θα κοιτάζει τη θάλασσα σαν να κρύβει τέρατα. Την ίδια ώρα, στους δρόμους, κάποιοι πεθαίνουν κάθε εβδομάδα. Όχι από κάποιο άγριο ζώο. Από κάτι πολύ πιο προβλέψιμο: την παραβίαση ενός στοπ, μια προσπέραση στη διπλή γραμμή, ένα ποτήρι παραπάνω, ένα μήνυμα στο κινητό. Κι όμως, εκεί δεν υπάρχει πανικός. Δεν υπάρχει συλλογικό σοκ. Δεν υπάρχει απαίτηση για πραγματική αλλαγή. Γιατί; Γιατί ο καρχαρίας είναι βολικός φόβος. Είναι εξωτερικός. Είναι σπάνιος. Είναι “άλλος”. Ο οδηγός, όμως, είμαστε εμείς. Και εδώ αρχίζει η υποκρισία. Στον καρχαρία ζητάμε μηδενικό ρίσκο. Στον δρόμο αποδεχόμαστε τον κίνδυνο σαν να είναι φυσικό φαινόμενο. Σαν βροχή. Σαν κάτι που “έτυχε”. Δεν έτυχε. Ήταν επιλογή. Επιλογή να τρέξεις λίγο παραπάνω. Επιλογή να πεις “δεν βαριέσαι”. Επιλογή να πιάσεις το κινητό. Επιλογή να πιεις και να οδηγήσεις. Αλλά αυτές οι επιλογές δεν έχουν δράμα. Δεν έχουν δόντια. Δεν έχουν τίτλο που πουλάει. Έχουν κάτι πολύ χειρότερο: ευθύνη. Και η ευθύνη είναι βαριά. Δεν την αντέχουμε εύκολα. Προτιμάμε τον φόβο από την αυτοκριτική. Έτσι, καταλήγουμε σε ένα παράλογο: Να τρέμουμε μια απειλή που ποτέ δεν θα μας συμβεί, και να αγνοούμε μια άλλη που μας περιμένει καθημερινά, σε κάθε διασταύρωση. Θέλουμε μέτρα για τον καρχαρία. Αλλά όχι για εμάς. Δεν θέλουμε περισσότερους ελέγχους. Δεν θέλουμε αυστηρά πρόστιμα. Δεν θέλουμε περιορισμούς. Θέλουμε ελευθερία. Ακόμα κι αν αυτή η “ελευθερία” σκοτώνει. Η αλήθεια είναι απλή και ενοχλητική: Το πρόβλημα είναι ότι στον δρόμο δεν φοβόμαστε αρκετά τον εαυτό μας. Και μέχρι να τον φοβηθούμε, θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τέρατα στη θάλασσα… ενώ τα δημιουργούμε στην άσφαλτο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους