🪞ΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΤΩΝ ΡΟΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ🎭 ______________________________________ Υπάρχει μια σιωπηλή αρχιτεκτονική μέσα στον άνθρωπο, ένας λαβύρινθος από πρόσωπα που δεν είναι ακριβώς ψέματα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

🪞ΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΤΩΝ ΡΟΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ🎭 ______________________________________ Υπάρχει μια σιωπηλή αρχιτεκτονική μέσα στον άνθρωπο, ένας λαβύρινθος από πρόσωπα που δεν είναι ακριβώς ψέματα, αλλά ούτε και ολόκληρη αλήθεια. Είναι οι ρόλοι. Οι μάσκες. Οι εκδοχές του εαυτού που γεννήθηκαν για να επιβιώσουμε, να ανήκουμε, να αγαπηθούμε, να προστατευτούμε. Κάθε μία από αυτές λειτουργεί σαν καθρέπτης κι όχι για να δείξει ποιοι είμαστε, αλλά για να αποκαλύψει ποιοι πιστέψαμε ότι έπρεπε να γίνουμε. Οι "'καθρέπτες ρόλων"'δεν είναι απλώς κοινωνικές συμπεριφορές. Είναι ενεργειακές ταυτότητες που κουβαλούν μνήμες, τραύματα, επιθυμίες και ανεκπλήρωτες ανάγκες. Ο άνθρωπος γίνεται η αντανάκλαση όσων φοβήθηκε, όσων του είπαν, όσων έμαθε να κρύβει. Και έτσι, στέκεται μέσα σε έναν εσωτερικό διάδρομο γεμάτο πρόσωπα που τον κοιτάζουν πίσω-άλλα με απορία, άλλα με θλίψη, άλλα με σιωπηλή κατηγορία. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη διαδρομή. Ένα παιδί-η ουσία-στέκεται μόνο του, ντυμένο με το κόκκινο της ζωής και της μνήμης, μπροστά σε μια σπείρα από πρόσωπα. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, που παραμορφώνονται, που χάνουν τη σαφήνειά τους όσο απομακρύνονται από το κέντρο. Είναι οι εκδοχές του εαυτού που ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο. Είναι οι μάσκες που φόρεσε για να υπάρξει. Και στο βάθος, ένα άνοιγμα. Ένα πέρασμα. Ένα φως που δεν φωνάζει, αλλά περιμένει. Δεν είναι μια εικόνα φόβου. Είναι μια εικόνα αποκάλυψης. ΠΑΡΑΜΥΘΟΪΣΤΟΡΙΑ ✨ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥ... Ήταν κάποτε ένα παιδί που ξύπνησε σε έναν κόσμο όπου όλα τα πρόσωπα το γνώριζαν, αλλά κανένα δεν το αναγνώριζε. Περπατούσε αργά, και κάθε βήμα αντηχούσε σαν ερώτηση: "Ποιος είμαι"; Στους τοίχους, πρόσωπα. Το ίδιο πρόσωπο. Μα όχι το ίδιο βλέμμα. Ένα τον κοιτούσε με φόβο. Ένα με ανάγκη. Ένα με θυμό. Ένα με παράπονο. Ένα με εκείνη τη σιωπή που μόνο όποιος έχει πονέσει βαθιά γνωρίζει. Το παιδί στάθηκε μπροστά τους. Δεν έτρεξε. Δεν έκλεισε τα μάτια. "*Εσείς είστε εγώ;*" ρώτησε. Κανείς δεν απάντησε. Αλλά όλοι μαζί, ένιωθε ότι του ψιθύριζαν: __Είμαστε ό,τι άφησες πίσω για να προχωρήσεις… και ό,τι σε κρατά ακόμα εδώ.__ Προχώρησε πιο μέσα. Οι τοίχοι άρχισαν να περιστρέφονται. Οι μορφές έγιναν πιο πολλές... Πιο κοντινές. Πιο έντονες. Κάποια στιγμή, ένα πρόσωπο έσπασε τη σιωπή. __Με άφησες όταν φοβήθηκες να πεις την αλήθεια σου.__ Ένα άλλο: __Με έκλεισες όταν ένιωσες ότι δεν χωράς.__ Και ένα τρίτο, πιο απαλό: __Με ξέχασες όταν άρχισες να γίνεσαι αυτό που περίμεναν οι άλλοι.__ Το παιδί ένιωσε το βάρος να ανεβαίνει μέσα του. Όχι σαν πόνος... αλλά σαν αναγνώριση. Και τότε κατάλαβε. Δεν ήταν φυλακισμένο. Ήταν διασπασμένο. Κάθε πρόσωπο δεν ήταν εχθρός. Ήταν κομμάτι. Έκανε ένα βήμα πιο κοντά. Άπλωσε το χέρι. Και αντί να τα αγγίξει… άγγιξε τον εαυτό του. Τα πρόσωπα άρχισαν να αλλάζουν... Όχι να εξαφανίζονται..*να επιστρέφουν. Σαν να έλιωναν μέσα σε κάτι πιο μεγάλο. Πιο αληθινό. Ο διάδρομος άνοιξε. Και στο βάθος, το φως δεν ήταν πια μακριά. Ήταν μέσα του. 〽️ Δεν είσαι οι μάσκες σου δεν είσαι οι ρόλοι σου δεν είσαι αυτό που έμαθες να δείχνεις είσαι αυτό που απέφυγες να δεις κάθε καθρέπτης που σε πονάει είναι πόρτα κάθε πρόσωπο που σε στοιχειώνει είναι κομμάτι σου που ζητά να επιστρέψει δεν χρειάζεται να πολεμήσεις τίποτα χρειάζεται να αναγνωρίσεις τα πάντα γιατί η αλήθεια δεν σε περιμένει στο τέλος της διαδρομής είναι ήδη μέσα σου και σε κοιτάζει μέσα από όλα όσα φοβήθηκες να αντικρίσεις.. 🪄 Αγγελική Ζάχου🪽 Méandro Guard 🛡️Méandros Line Wear 💎 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους