Μας πήραν είδηση April 25, 2026 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέναντι στον καθρέφτη της Κοβέσι Δεν είναι συνηθισμένο μια Ευρωπαία εισαγγελέας να περιγράφει έναν ελληνικό κρατικό οργανισμό ως «ακρωνύμιο...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Μας πήραν είδηση April 25, 2026 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέναντι στον καθρέφτη της Κοβέσι Δεν είναι συνηθισμένο μια Ευρωπαία εισαγγελέας να περιγράφει έναν ελληνικό κρατικό οργανισμό ως «ακρωνύμιο διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων». Όταν όμως η Λάουρα Κοβέσι μίλησε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν έδειξε απλώς έναν προβληματικό μηχανισμό αγροτικών επιδοτήσεων. Έδειξε τον τρόπο με τον οποίο το κράτος, υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εμφανίζεται ξανά ως λάφυρο, ως δίκτυο εξυπηρετήσεων και ως προστατευτικό κέλυφος για όσους κινούνται κοντά στην εξουσία. Ο Μητσοτάκης πήγε την χώρα στα προδικτατορικά χρόνια. Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ίδια η υπόθεση. Είναι η αντίδραση της κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση με πραγματική εμπιστοσύνη στους θεσμούς θα απαντούσε απλά: όλα στο φως, καμία σκιά, πλήρης συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αντί γι’ αυτό, είδαμε υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη να μετατοπίζουν τη συζήτηση από την ουσία της έρευνας στο πρόσωπο της Κοβέσι. Ο Άδωνις Γεωργιάδης φέρεται να σχολίασε ειρωνικά ότι «όσο μας επιτρέπει η κυρία Κοβέσι, έχουμε ακόμη δημοκρατία», μετατρέποντας έναν ευρωπαϊκό δικαστικό έλεγχο σε δήθεν απειλή κατά της λαϊκής κυριαρχίας. Αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα: όταν η Δικαιοσύνη ενοχλεί, η κυβέρνηση δεν απαντά επί της ουσίας· κατασκευάζει εχθρούς. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας βουλευτών για να προχωρήσει μια έρευνα, η διαδικασία δεν σημαίνει ενοχή. Η ίδια η Κοβέσι εξήγησε ότι πρόκειται για αναγκαίο βήμα ώστε να μπορέσουν οι εισαγγελείς να εξετάσουν πολιτικά πρόσωπα στο πλαίσιο της υπόθεσης. Όμως η κυβερνητική ρητορική επιχειρεί να παρουσιάσει ακόμη και αυτό το στοιχειώδες θεσμικό βήμα ως πολιτική επίθεση. Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια τεχνική υπόθεση διοικητικής δυσλειτουργίας. Είναι υπόθεση δημοκρατικής ποιότητας. Αν ευρωπαϊκά κονδύλια, δημόσιο χρήμα και αγροτικές ενισχύσεις γίνονται εργαλείο πελατειακών σχέσεων, τότε δεν έχουμε απλώς «κακή διαχείριση». Έχουμε στρέβλωση της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται ως δικαιούχος κανόνων, αλλά ως πιθανός πελάτης. Ο αγρότης δεν βλέπει ένα κράτος δικαίου, αλλά ένα σύστημα διαμεσολάβησης. Και ο βουλευτής κινδυνεύει να εμφανίζεται όχι ως νομοθέτης, αλλά ως μεσάζων. Η Κοβέσι έθεσε και ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα: το πώς αντιμετωπίζεται η απάτη στην Ελλάδα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εξέφρασε έκπληξη για πρακτικές όπου κάποιος που διαπράττει απάτη επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος, αν και σημειώνεται ότι υπήρξαν αλλαγές στο σχετικό νομικό πλαίσιο έπειτα από συζητήσεις με τις ελληνικές αρχές. Ακόμη κι έτσι, η πολιτική ουσία παραμένει: η χώρα δεν μπορεί να εμφανίζεται ευρωπαϊκή μόνο όταν εισπράττει κονδύλια, αλλά βαλκανική όταν πρέπει να λογοδοτήσει για τη χρήση τους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει επί χρόνια στο αφήγημα της «θεσμικότητας». Παρουσιάστηκε ως δύναμη σοβαρότητας, ευρωπαϊκού προσανατολισμού και διοικητικού εκσυγχρονισμού. Όμως η θεσμικότητα δεν κρίνεται στις συνεντεύξεις, στα powerpoints και στις διεθνείς φωτογραφίες. Κρίνεται όταν ένας ανεξάρτητος ευρωπαϊκός θεσμός ανοίγει φακέλους που ενοχλούν. Κρίνεται όταν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στη διαφάνεια και στην κομματική αυτοπροστασία. Και εδώ η εικόνα είναι βαριά. Από τη μία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται να ζητά γρήγορη ολοκλήρωση της έρευνας, θέση την οποία η Κοβέσι αναγνώρισε ως σωστή. Από την άλλη, κυβερνητικά στελέχη επιτίθενται πολιτικά ή ειρωνικά στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ενώ η ίδια η Κοβέσι υπογραμμίζει ότι οι ελληνικές ομάδες της EPPO δουλεύουν με περιορισμένους πόρους και τεράστιο όγκο εγγράφων και υποκλοπών προς αξιολόγηση. Δεν γίνεται, λοιπόν, να ζητάς ταχύτητα και ταυτόχρονα να δημιουργείς κλίμα καχυποψίας απέναντι σε εκείνους που ερευνούν. Το ερώτημα δεν είναι αν η Κοβέσι είναι αλάνθαστη. Κανένας θεσμός δεν είναι υπεράνω κριτικής. Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση δείχνει τόσο ενοχλημένη από μια έρευνα που, αν δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, θα έπρεπε να τη διευκολύνει με κάθε τρόπο. Η δημοκρατία δεν απειλείται από τους εισαγγελείς που ζητούν λογοδοσία. Απειλείται από την εξουσία που βαφτίζει τη λογοδοσία «επίθεση». Η υπόθεση Κοβέσι είναι, τελικά, ένας καθρέφτης. Και μέσα του η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν βλέπει την εικόνα του «επιτελικού κράτους» που διαφημίζει. Βλέπει ένα κράτος κουρασμένο από πελατειακές εξαρτήσεις, φοβικό απέναντι στον έλεγχο και επιθετικό απέναντι σε όποιον ζητά απαντήσεις. Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι να διασώσει το θεσμικό της προφίλ, δεν χρειάζεται να επιτίθεται στην Ευρωπαία εισαγγελέα. Χρειάζεται να ανοίξει τους φακέλους, να προστατεύσει την έρευνα και να αποδεχθεί ότι η δημοκρατία δεν είναι ασπίδα ατιμωρησίας. Είναι υποχρέωση λογοδοσίας. ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους