By Derek Penwell Προς τους Άνδρες: Κάθε φορά που γράφω για τον μισογυνισμό, εμφανίζονται κυρίως γυναίκες. Μοιράζονται το κείμενο στα social media, αφήνουν σχόλια και στέλνουν email. Πολλές από αυτές...

25#

Πλήρες Κείμενο:

By Derek Penwell Προς τους Άνδρες: Κάθε φορά που γράφω για τον μισογυνισμό, εμφανίζονται κυρίως γυναίκες. Μοιράζονται το κείμενο στα social media, αφήνουν σχόλια και στέλνουν email. Πολλές από αυτές σχολιάζουν τον φόβο και τον πόνο, και λένε ότι το προώθησαν σε κάποιον που έπρεπε να το διαβάσει. Μερικές φορές λένε απλώς «ευχαριστώ», κάτι που αποτελεί για μένα ένα είδος ψυχικής συντριβής, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχω κάνει τίποτα. Έχω γράψει μερικές λέξεις. Αυτό είναι όλο. Αλλά εσείς, οι άνδρες; Πρέπει να πω, ως επί το πλείστον σιωπή. Λίγα likes, ίσως κάποια υποστηρικτικά σχόλια. Κανένα σποραδικό προσωπικό μήνυμα από κάποιον που θέλει να ξέρω ότι συμφωνεί... αλλά είναι δύσκολο να κολυμπάς κόντρα στο ρεύμα. Έτσι, θέλω να κάνω μια παύση εδώ για ένα λεπτό πριν πω οτιδήποτε άλλο, γιατί νομίζω ότι αυτή η σιωπή είναι όλη η ουσία της ιστορίας. ⸻ Το CNN δημοσίευσε πρόσφατα μια έρευνα που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου. Δημοσιογράφοι μπήκαν κρυφά σε διαδικτυακά chatrooms και ιστότοπους όπου άνδρες μοιράζονται τακτικές για το πώς να ναρκώνουν και να επιτίθενται σεξουαλικά στις συζύγους και τις συντρόφους τους. Όχι σε ξένες. Σε συντρόφους. Σε γυναίκες που τους εμπιστεύονται. Η Γαλλίδα βουλευτής Sandrine Josso, η οποία είναι και η ίδια επιζήσασα τέτοιας επίθεσης, αποκάλεσε αυτούς τους χώρους «σχολεία βίας». Είπε ότι θα τους χαρακτήριζε ως μια «διαδικτυακή ακαδημία βιασμού», όπου διδάσκεται κάθε πιθανό αντικείμενο. Τι είναι αυτό όμως που πραγματικά με ανακατεύει; Τα δεδομένα πίσω από αυτό, που δεν αφήνουν περιθώριο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι σχεδόν μία στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως βιώνει σεξουαλική βία από ερωτικό σύντροφο κατά τη διάρκεια της ζωής της. Μία. Στις. Τρεις. Και αυτός ο αριθμός δεν έχει μετακινηθεί σχεδόν καθόλου τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Σας τα λέω αυτά γιατί έχουμε τη συνήθεια, εμείς οι άνδρες, να αντιμετωπίζουμε τέτοιες ιστορίες σαν να αφορούν άλλους ανθρώπους. Ξέρω ότι κάποιοι από εσάς ήδη κουνάτε το κεφάλι σας. «Δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι. Μη μας βάζεις όλους στο ίδιο τσουβάλι. Δεν το κάνει αυτό κάθε άνδρας». Έχω πει κι εγώ κάτι παρόμοιο, το έχω νιώσει και ο ίδιος, γι' αυτό θέλω να επισημάνω αυτό το αντανακλαστικό και να σας ζητήσω να μην το κάνετε αυτή τη φορά. Μην το βάλετε στα ποδια. Πάνω από τους μισούς ανθρώπους στη γη βασίζονται σε εμάς για να μείνουμε εδώ και να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Το «Όχι όλοι οι άνδρες» είναι μια διαμαρτυρία διεκδίκησης της αθωότητας. Είναι ένας τρόπος να αποσύρουμε τον εαυτό μας από τη συζήτηση πριν αυτή αρχίσει να μας κοστίζει οτιδήποτε. Όπως είπα, καταλαβαίνω την παρόρμηση. Κανείς μας δεν θέλει να σχετίζεται με άνδρες που ναρκώνουν τις γυναίκες τους. (Θεέ μου, είναι αηδιαστικό ακόμα και να το πληκτρολογείς.) Οπότε, καταλαβαίνω ότι το να παίρνουμε αποστάσεις από αυτό μοιάζει απαραίτητο, ακόμα και δίκαιο. Αλλά να τι κάνει στην πραγματικότητα αυτή η κίνηση: τοποθετεί ξανά τα δικά μας συναισθήματα στο επίκεντρο μιας συζήτησης για την οδύνη των γυναικών. Το ερώτημα παύει να είναι «τι συμβαίνει στις γυναίκες και τι πρόκειται να κάνουμε γι' αυτό;» και γίνεται «αλλά εγώ είμαι ένας από τους καλούς, έτσι δεν είναι;». Αυτό όμως είναι αυτοπροστασία, όχι αληθινή αλληλεγγύη. Το πιο δύσκολο ερώτημα, αυτό που πραγματικά έχει σημασία, δεν είναι αν ναρκώσαμε ποτέ κανέναν. Είναι τι έχουμε κανονικοποιήσει και με τι έχουμε γελάσει, τι αφήσαμε να περάσει έτσι και από τι αποστρέψαμε το βλέμμα μας. Είναι το αν είπαμε ποτέ κάτι στους χώρους όπου έχουμε επιρροή ή αν απλώς μείναμε σιωπηλοί επειδή ήταν πιο εύκολο. Οι περισσότεροι από εμάς μείναμε σιωπηλοί. Εγώ έμεινα. Αλλά το ότι δεν ήμασταν εμείς οι πρωταίτιοι, δεν μας απαλλάσσει από τις ευθύνες μας... (Μετάφραση:@Mary Logothe) 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους