Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο, Άρθρο στην εφημερίδα Political.gr για τις χθεσινές περιπέτειες που είχαν οι εργαζόμενοι της Επιθεώρησης Εργασίας με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο, Άρθρο στην εφημερίδα Political.gr για τις χθεσινές περιπέτειες που είχαν οι εργαζόμενοι της Επιθεώρησης Εργασίας με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αναλυτικά, «Όταν η Πλεύση γίνεται δίωξη εργαζομένων… Η πολιτική σκηνή της χώρας μας έχει συνηθίσει σε υψηλούς τόνους, θεατρινισμούς και ρητορικές εξάρσεις. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που τα προσωπεία πέφτουν με τέτοιο πάταγο, που η ηχώ τους φτάνει μέχρι το τελευταίο θρανίο της κοινωνικής αδιαφορίας. Το πρόσφατο περιστατικό με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, και την «περιπέτεια» δύο επιθεωρητών εργασίας στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας, δεν είναι απλώς μια δικαστική είδηση. Είναι το απόλυτο μνημείο πολιτικής υποκρισίας. Ας δούμε τα γεγονότα με τη σειρά. Δύο υπάλληλοι της Επιθεώρησης Εργασίας, εκτελώντας το καθήκον τους, επιχείρησαν να επιληφθούν μιας εργατικής διαφοράς μεταξύ μιας εργαζόμενης και του κόμματος της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Αντί για συνεργασία και σεβασμό στους θεσμούς που προστατεύουν τον «αδύναμο» εργαζόμενο - τον οποίο η Πλεύση Ελευθερίας υποτίθεται πως ευαγγελίζεται ότι υπερασπίζεται - οι επιθεωρητές βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια μήνυση. Η κατηγορία; Απόπειρα εκβίασης. Το αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι που στάλθηκαν να ελέγξουν την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, κατέληξαν στο αυτόφωρο. Εδώ αναδύεται το πρώτο μεγάλο ερώτημα: Πώς συμβιβάζεται η ρητορική περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εργασιακών κεκτημένων με την πρακτική της ποινικοποίησης του ελέγχου; Η πρόεδρος Κωνσταντοπούλου έχει οικοδομήσει ένα ολόκληρο πολιτικό αφήγημα πάνω στη σύγκρουση με το «κατεστημένο» και την υπεράσπιση των πολιτών απέναντι στην αυθαιρεσία. Όμως, όταν ο έλεγχος χτυπά τη δική της πόρτα, η «Ελευθερία» φαίνεται πως μετατρέπεται σε αυταρχισμό και η «Πλεύση» σε κατά μέτωπο επίθεση εναντίον δημοσίων λειτουργών. Η στάση αυτή εκπέμπει ένα επικίνδυνο μήνυμα στην κοινωνία. Αν ένας πολιτικός αρχηγός, που γνωρίζει το νόμο όσο λίγοι, επιλέγει τη μέθοδο της μήνυσης για να ανακόψει έναν εργασιακό έλεγχο, τότε τι παράδειγμα δίνει στον απλό εργοδότη; Είναι η προστασία των εργαζομένων ένα δικαίωμα «α λα καρτ», που ισχύει για όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους τους κήρυκες της ηθικής; Η υποκρισία γίνεται ακόμα πιο έντονη αν αναλογιστούμε τον ρόλο των «διαμορφωτών γνώμης». Εκείνοι που συνήθως εξανίστανται για κάθε υποψία καταπάτησης δικαιωμάτων, εδώ σιωπούν ή τηρούν αποστάσεις. Η εργατική διαφορά εντός ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως «κίνημα» είναι από μόνη της ένα οξύμωρο σχήμα. Η κατάληξή της στις δικαστικές αίθουσες με κατηγορούμενους τους ελεγκτές, αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Για ακόμη μια φορά, ο πολίτης παρακολουθεί από το «ενυδρείο» του - για το οποίο έχουμε ξαναμιλήσει - μια παράσταση που τον απωθεί. Βλέπει την πολιτική να μην είναι πεδίο προσφοράς και δικαιοσύνης, αλλά ένας χώρος όπου η εξουσία χρησιμοποιεί τη δικονομική της δεινότητα για να κάμψει κάθε έλεγχο. Αν η Πλεύση Ελευθερίας θέλει να πείσει ότι πρεσβεύει κάτι διαφορετικό, οφείλει να καταλάβει ότι τα δικαιώματα δεν είναι συνθήματα στις προεκλογικές αφίσες. Είναι η καθημερινή πρακτική, ειδικά όταν αυτή κοστίζει ή ξεβολεύει. Όσο η αντιπολίτευση και οι αρχηγοί της καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές, η κοινωνία θα συνεχίσει να γυρίζει την πλάτη, βυθισμένη στην απογοήτευση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος δεν κρίνει τους πολιτικούς από το πόσο δυνατά φωνάζουν για τη δικαιοσύνη, αλλά από το αν επιτρέπουν στη δικαιοσύνη να τους ελέγξει». 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους