Πόσα ακόμα “μπαμ” πρέπει να ακουστούν; Ακούγοντας αυτή την υπόθεση με την Ελευθερία, τη γυναικοκτονία στην Κρήτη, νιώθω θυμό, κόπωση και βαθύ προβληματισμό. Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Πόσα ακόμα “μπαμ” πρέπει να ακουστούν; Ακούγοντας αυτή την υπόθεση με την Ελευθερία, τη γυναικοκτονία στην Κρήτη, νιώθω θυμό, κόπωση και βαθύ προβληματισμό. Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για γυναικοκτονίες, ακραίες συγκρούσεις, βία μέσα στις σχέσεις, παιδιά τραυματισμένα μέσα σε σπίτια που υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι τόποι ασφάλειας. Και το πιο τρομακτικό είναι η επανάληψη. Ζούμε σε μια εποχή όπου υπάρχει πλέον γνώση, ενημέρωση, ψυχολόγοι, κοινωνικές δομές, γραμμές βοήθειας, πληροφορία παντού. Ξέρουμε πια αρκετά πράγματα για τη βία, για την τοξικότητα, για τα προειδοποιητικά σημάδια, για το τι χρειάζεται να γίνει όταν μια σχέση διαλύεται επικίνδυνα ή όταν ένας άνθρωπος καταρρέει ψυχικά. Κι όμως, πολλές φορές είναι σαν να μην ακούγεται τίποτα. Σαν οι άνθρωποι να συνεχίζουν να κλείνουν τα μάτια μέχρι να ακουστεί άλλο ένα “μπαμ” και μετά να λέμε ξανά τα ίδια, με τον ίδιο τρόμο και την ίδια θλίψη. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους στο γραφείο μου να φτάνουν για βοήθεια όταν η κατάσταση έχει ήδη σαπίσει για χρόνια. Ζευγάρια να έρχονται στο τελικό στάδιο. Παιδιά να έχουν ήδη φορτωθεί ρόλους που δεν τους ανήκουν. Ανθρώπους να ζουν μέσα σε εκρήξεις, φόβο, ταπείνωση, σιωπή και να το θεωρούν σχεδόν φυσιολογικό. Τα όρια που χρειάζεται να μπουν στα παιδιά, στα κινητά, στο διαδίκτυο, στις σχέσεις μέσα στο σπίτι, η σχέση γονιών και παιδιών, η βία που κανονικοποιείται, η συναισθηματική εγκατάλειψη, οι άνθρωποι που ζουν σαν καζάνια έτοιμα να εκραγούν, οι οικογένειες που λειτουργούν χρόνια μέσα στην ένταση και τη σιωπή. Τι να πρωτοθίξει κανείς πια; Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι πολλές φορές όλα αυτά φαίνονται “συνηθισμένα”. Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε φωνές και φόβο. Ζευγάρια που αλληλοδιαλύονται για χρόνια. Άνθρωποι που δεν ζητούν βοήθεια ούτε όταν καταρρέουν. Γονείς απόντες ή εξαντλημένοι. Μια κοινωνία που τρέχει διαρκώς αλλά δεν σταματά ουσιαστικά να κοιτάξει τι παράγει μέσα στα σπίτια της. Κάποια στιγμή χρειάζεται να σοβαρευτούμε πραγματικά. Να σκύψουμε πάνω στις ζωές μας, στις σχέσεις μας, στα τραύματά μας, στην ευθύνη μας. Δεν μιλάμε για κάτι επιφανειακό. Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Για παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον τρόμο και θα κουβαλούν αυτές τις εικόνες για πάντα. Τι χρωστούν αυτά τα παιδιά να ζουν τέτοιες εμπειρίες; Κουραστήκαμε να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα. Η βία δεν ξεκινά ξαφνικά από το μηδέν. Υπάρχουν σημάδια, κραυγές, προειδοποιήσεις, σιωπές που μυρίζουν φόβο. Και όσο μια κοινωνία συνεχίζει να τα υποτιμά, να τα κρύβει κάτω από το χαλί ή να τα βαφτίζει “νεύρα”, “αγάπη”, “ζήλια” ή “δύσκολη σχέση”, θα συνεχίζουμε να μετράμε νεκρούς και κατεστραμμένες ζωές. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι. Δεν γίνεται να περιμένουμε κάθε φορά μια νέα τραγωδία για να σοκαριστούμε προσωρινά και μετά να επιστρέφουμε πάλι στην ίδια αδράνεια. Χρειάζεται ευθύνη, παιδεία, όρια, συναισθηματική αγωγή, ουσιαστική παρουσία στις σχέσεις μας και το θάρρος να ζητάμε βοήθεια πριν φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού. Γιατί στο τέλος δεν μιλάμε απλώς για “προβλήματα σχέσεων”. Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Ως εδώ. Μαρία Κορακά Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Κοινωνική Λειτουργός 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους