Ιουλιανά: Ο Hλίας Τσιριμώκος σκεπτικός μπροστά σε σπασμένο πεζοδρόμιο της Αθήνας. Ειπώθηκαν πάρα πολλά και για τον ρόλο που έπαιξε το περιβάλλον μου και κυρίως η μητέρα μου και στην υπόθεση αυτή αλλά...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ιουλιανά: Ο Hλίας Τσιριμώκος σκεπτικός μπροστά σε σπασμένο πεζοδρόμιο της Αθήνας. Ειπώθηκαν πάρα πολλά και για τον ρόλο που έπαιξε το περιβάλλον μου και κυρίως η μητέρα μου και στην υπόθεση αυτή αλλά και στην υπόθεση της παραίτησης Καραμανλή το '63. Ειπώθηκε επίσης ότι το 1965, εκτός από την επιρροή της μητέρας μου, δέχτηκα την επιρροή και άλλων πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, αλλά ακόμη και των Αμερικανών. Θα ξαναπώ μια βαριά λέξη: Όλα αυτά είναι σαχλαμάρες. Δεν υπήρξαν, δεν ισχύουν. Αυτό που πρέπει να ερευνηθεί είναι ποιοι και γιατί πίεζαν τον Γεώργιο Παπανδρέου να έχει τη στάση που επέδειξε τον Ιούλιο του 1965. Όσον αφορά εμένα, σε όλη αυτή την υπόθεση την πρωτοβουλία και την ευθύνη την είχα εγώ και μόνον εγώ. Φυσικά ήταν εν γνώσει και της μητέρας μου όπως και της αδελφής μου ότι συντάσσονταν οι επιστολές. Ήταν απολύτως φυσιολογικό να συζητάμε και με τη μητέρα μου και με την αδελφή μου για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Θα ήταν απαράδεκτο να πληροφορούνται για τις εξελίξεις από τις εφημερίδες. Δεν αναμείχθηκαν όμως στο παραμικρό. Η μητέρα μου έμεινε σε απόσταση ακριβώς επειδή ήθελε να αποφύγει εκείνο που τελικά συνέβη: να την κατηγορούν ότι έφταιγε εκείνη. Κανείς πάντως από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου δεν διετύπωσε κάποια διαφωνία για τους χειρισμούς μου. Με τον Γέρο οι σχέσεις μας ήταν αρμονικές, ήταν σχέσεις παππού-πρωθυπουργού και εγγονού-βασιλέως. Η λύπη μου για το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο είχαμε οδηγηθεί επιτάθηκε και από τη λύπη μου για τις προσωπικές μας σχέσεις και ότι δεν κατάφερα να αποφύγω την αντιπαράθεση μαζί του. Ξαναβρεθήκαμε τελείως τυχαία ύστερα από λίγο καιρό αφότου είχε βγει στα μπαλκόνια και φώναζε «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ο λαός ή ο βασιλεύς;». Συναντηθήκαμε τυχαία με τα αυτοκίνητά μας στον δρόμο έξω από την Κηφισιά. Εγώ πήγαινα προς το Τατόι και αυτός γύριζε από το Καστρί. Κορνάραμε ο ένας στον άλλον και σταματήσαμε. Κατεβήκαμε από τα αυτοκίνητα και μιλήσαμε περίπου 20 λεπτά στη μέση του δρόμου. Ήταν η πρώτη φορά που ειδωθήκαμε ύστερα από την κρίση. Ξαφνιαστήκαμε και οι δύο και, παρ' ότι υπήρξε αρχικά μια αμηχανία, το κλίμα μετά ήταν θαυμάσιο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. - Τι είναι αυτά που λέτε στον λαό; του είπα. – Τι εννοείτε, Μεγαλειότατε, - Αφού εσείς βγαίνετε στο μπαλκόνι και απευθύνεστε με αυτόν τον τρόπο στον ελληνικό λαό, μήπως θα έπρεπε να βγω και εγώ να απαντήσω; - Όχι, Μεγαλειότατε. Δεν δύνασθε να το κάνετε αυτό. Είστε ο Βασιλεύς. Άλλο τι θα κάνω εγώ ως πολιτικός. Εσείς δεν μπορείτε! μου είπε μειδιώντας, κουνώντας το δάχτυλό του. Έκανα το τεράστιο λάθος να τον ακούσω. Αν από εκείνη τη στιγμή είχα τοποθετηθεί δημοσίως και απευθείας στον ελληνικό λαό, ίσως τα πράγματα να εξελίσσονταν διαφορετικά. Πάντως, όσο κι αν αυτό κάνει εντύπωση σε κάποιους, και μετά το '65 με τον Γέρο συνεχίσαμε να έχουμε καλές σχέσεις και συχνές επαφές. Με συμπαθούσε πολύ και τον συμπαθούσα κι εγώ. Δεν ήμασταν αντίπαλοι, απλώς διαφωνήσαμε. Και μην ξεχνάμε ότι ο Γέρος ήταν στην πολιτική πριν από το 1920, από τα χρόνια του... προπάππου μου Βασιλέως Γεωργίου Α΄. Με τι μάτια έβλεπε λοιπόν ο Γέρος τον κόσμο και με τι μάτια τον έβλεπα εγώ τότε... Με την ανάθεση της εντολής στον Νόβα είχε τελειώσει πια ο θεσμικός μου ρόλος και το ζήτημα ήταν πλέον των βουλευτών, ενώ εγώ επέλεξα συνειδητά και ξεκάθαρα να μείνω μακριά από όλες τις διεργασίες. Γι' αυτό και από τα πολλά μυθεύματα που ακολούθησαν όλα τα επόμενα χρόνια σχετικά με το τι συνέβη στη Βουλή ουδέποτε υπήρξε η οποιαδήποτε σοβαρή τεκμηρίωση δήθεν εμπλοκής μου. Επειδή πολύ απλά τέτοια εμπλοκή δεν υπήρξε ποτέ. Και όπως ακριβώς έχω ευθύνη απέναντι στην ιστορική αλήθεια να δηλώσω το σφάλμα μου με τις τρεις επιστολές, την ίδια ακριβώς ευθύνη έχω να διαλύσω τα ψεύδη. Απόσπασμα από το βιβλίο: "Βασιλιάς Κωνσταντίνος - ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ ", τ.Β, εκδόσεις "ΤΟ ΒΗΜΑ" 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους