Γιαγιά μου, Σου γράφω γιατί δεν ξέρω πού αλλού να βάλω τις λέξεις που με πνίγουν. Σου γράφω ενώ κοιμάσαι. Μυρίζεις λεβάντα και κρέμα. Τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα. Τα χτένισα εγώ σήμερα. Δεν ξέρω...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Γιαγιά μου, Σου γράφω γιατί δεν ξέρω πού αλλού να βάλω τις λέξεις που με πνίγουν. Σου γράφω ενώ κοιμάσαι. Μυρίζεις λεβάντα και κρέμα. Τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα. Τα χτένισα εγώ σήμερα. Δεν ξέρω αν θα το διάβαζες. Δεν ξέρω αν θα καταλάβαινες. Ίσως με έλεγες «κυρία». Ίσως «μαμά». Ίσως τίποτα. Δεν πειράζει. Εγώ ξέρω σε ποιον γράφω. Θυμάσαι, γιαγιά; Θυμάσαι που μου έπλεκες τα μαλλιά κοτσιδάκια κάθε πρωί για το σχολείο; Τραβούσες δυνατά. «Για να μην λυθούν» έλεγες. Εγώ γκρίνιαζα. «Πονάω, γιαγιά!» Τώρα σε χτενίζω εγώ. Και τρέμουν τα χέρια μου μην σε πονέσω. Πώς αλλάζουν οι ρόλοι, ε; Θυμάσαι που μου έλεγες παραμύθια; Για την πεντάμορφη. Για τον λύκο. Για τον πόλεμο. Εγώ τα ήξερα απ’ έξω. Αλλά έκανα ότι τα άκουγα πρώτη φορά. Για να χαρείς. Τώρα σου μιλάω εγώ. Σου λέω τα νέα μου. Ξέρω ότι δεν τα κρατάς. Αλλά τα λες με τα μάτια. Και για ένα δευτερόλεπτο, καθαρίζουν. Και είσαι εκεί. Αυτό το δευτερόλεπτο με κρατάει ζωντανή μια βδομάδα. Γιαγιά, φοβάμαι. Φοβάμαι ότι μια μέρα δεν θα με αφήνεις να σου κρατάω το χέρι. Φοβάμαι ότι θα με φοβηθείς. Φοβάμαι ότι θα ξεχάσεις πώς είναι να σε αγαπάνε. Αλλά μετά θυμάμαι σήμερα. Που σε τάισα. Και γέλασες. Χωρίς λόγο. Που σου έσφιξα το χέρι. Και μου το έσφιξες πίσω. «Μην φύγεις». Η καρδιά σου θυμάται, γιαγιά. Ακόμα κι αν το μυαλό έφυγε. Και αυτό μου φτάνει. Θεέ μου, πόσο μου φτάνει. Δεν σε θυμώνω. Που δεν θυμάσαι το όνομά μου. Δεν σε λυπάμαι. Δεν θα το ήθελες. Ήσουν περήφανη. Σε αγαπάω. Όπως τώρα. Όπως πριν. Σε αγαπάω με τα άσπρα μαλλιά σου. Με τα θολά μάτια σου. Με το «κυρία» που μου λες. Γιατί είσαι ακόμα εσύ. Ακόμα κι όταν δεν είσαι. Αν με ρωτήσεις αύριο ποια είμαι, θα σου πω: «Είμαι το κορίτσι με τα κοτσιδάκια. Που σου χρωστάει τα πάντα.» Κι αν δεν το θυμηθείς, θα στο ξαναπώ μεθαύριο. Και κάθε μέρα. Μέχρι να μην χρειάζεται πια. Σε ευχαριστώ, γιαγιά. Που μου έμαθες τι θα πει αγάπη χωρίς όρους. Που μου μαθαίνεις τώρα τι θα πει να αγαπάς χωρίς να σε θυμούνται. Είναι το πιο σκληρό μάθημα. Και το πιο ιερό. Να κοιμάσαι ήσυχα. Είμαι εδώ. Και όταν φοβηθείς μέσα στη νύχτα, θα σου κρατάω το χέρι. Όπως μου το κρατούσες εσύ όταν ήμουν μικρή και έβλεπα εφιάλτες. Δεν πειράζει που δεν θυμάσαι, γιαγιάκα μου. Σε θυμάμαι εγώ. Για δυο. Και σου υπόσχομαι: Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Με όλη την αγάπη που δεν χωράει σε λέξεις, Το κορίτσι σου. Η Ελένη σου. Υ.Γ. Άφησα το φλιτζανάκι σου δίπλα στο κρεβάτι. Το ραγισμένο. Για να το βρεις το πρωί. Για να ξέρεις ότι κάποιος ήρθε. Ακόμα κι αν δεν θυμάσαι ποιος. Κλάψε όσο θες τώρα. Μετά σκούπισε τα μάτια. Και πήγαινε να της κρατήσεις το χέρι. Σε περιμένει. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους