Ο Γιάννης Περδίος για την Έξοδο του Μεσολογγίου (1926) ============================================== Ο ποιητής και διανοούμενος Ιωάννης Περδίος (Λευκωσία, 1881-1930) ήταν μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γιάννης Περδίος για την Έξοδο του Μεσολογγίου (1926) ============================================== Ο ποιητής και διανοούμενος Ιωάννης Περδίος (Λευκωσία, 1881-1930) ήταν μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία στην ιστορία της Λευκωσίας της πρώτης περιόδου της Αγγλοκρατίας. Με οικογενεικές ρίζες στην Κυθρέα και τον Άγιο Κασσιανό, αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και σπούδασε Νομικά στη Γενεύη χωρίς, όμως, να πάρει το πτυχίο του, ούτε να ασκήσει τη δικηγορία. Το 1907 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, «Κυπριακή Μούσα», με ποιήματα και στη γαλλική γλώσσα. Ακολούθησαν και άλλες συλλογές, με τελευταία τη μεταθανάτια «Νέα Σχολική Μούσα», ένα ανθολόγιο για τα Δημοτικά Σχολεία των πιο γνωστών του ποιημάτων, που εξέδωσε τον Αύγουστο του 1931 το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο και επανέκδωσε το 2008 ο Νίκος Ορφανίδης, στις εκδόσεις «Ακτή». Από τον Οκτώβριο του 1911 μέχρι λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του εξέδιδε στη Λευκωσία τη δεκαπενθήμερη σατιρική εφημερίδα «Μαστίγιον», με υπότιτλο «δυο φοραίς τον μήνα κροταλίζει και πότε πίπτει καυστικόν και πότε κροταλίζει». Έχοντας πρότυπο τον αθηναϊκό «Ρωμηό», η τακτική στήλη επικαιρότητας του «Μαστιγίου» συνήθως ήταν σε μορφή εμμέτρων διαλόγων των «Σουρή κι Αριστοφάνη και του ξεναγού τους Γιάννη» . Ακόμη και η ημερομηνία γραφόταν εμμέτρως. Του πρώτου φύλλου (31-10-1911): «Μηνός Οκτώβρη τριακοστή και πρώτη / κι όλοι σαλέπι πίνουμε στου Χιώτη. / Έτος ένδεκα και χίλια κι εννιακόσια / και ταις τσέπαις μας κυττούμε δίχως γρόσια.» Το «Μαστίγιον» έγραψε ιστορία στον σατιρικό τύπο. Ο Περδίος σατίριζε σκληρά τους δικηγόρους, τους εκτρεπόμενους σε σκάνδαλα κληρικούς, τα κόμματα, τους εκπαιδευτικούς, τις γυναίκες που ακολουθούσαν τις επιταγές της μόδας. Κατ’ εξοχήν πατριωτικός ποιητής χρησιμοποιούσε τακτικά στα ποιήματα και στα μεγαλοϊδεατικά του οράματα τις μορφές του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και του Χριστόδουλου Σώζου. Από το πλήθος των πατριωτικών του ποιημάτων το πιο δημοφιλές αποδείχθηκε «Η λάβα της Κύπρου», με τους στίχους «Η Κύπρος μας που στέναζε τόσους αιώνες σκλάβα», το μεγαλυνάριο και η παραμυθία του κυπριακού αλυτρωτισμού ως την εποχή του αγώνα της ΕΟΚΑ. Γενικά, άφησε αγαθή μνήμη στους παλιούς Λευκωσιάτες και σε αυτό συνετέλεσε ο ευρωπαϊκός αέρας που έφερνε η προσεγμένη εμφάνισή του, η ευρύτατη κυκλοφορία των ποιημάτων του από στόμα σε στόμα και βέβαια ο πρόωρος θάνατός του, πριν κλείσει τα πενήντα του χρόνια. Όταν γιορτάστηκαν και στην Κύπρο το 1926 τα εκατό χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, ο Περδίος έγραψε στο “Μαστίγιον” το κεντρικό ποίημα του φύλλου 217, της 13ης Μαΐου 1926, με τίτλο “Για την Έξοδον εκείνη την μεγάλη που δεν είδανε ‘στον κόσμο τέτοιαν άλλη!” Είναι ένα μικρό δείγμα της απήχησης που είχε ήδη η Έξοδος του Μεσολογγίου στην κυπριακή κοινή γνώμη. Το ποίημα το αναδημοσιεύω εδώ, για τη φετινή επέτειο των 200 χρόνων από την Έξοδο, από τα φύλλα του “Μαστιγίου” που είναι προσβάσιμα στο ψηφιακό αρχείο του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους