Οι εργαζόμενοι της Meta το έμαθαν από το… Bloomberg και δεν είναι κάποια δραματική ερμηνεία της αγοράς αλλά η ωμή παραδοχή της ίδιας της εταιρείας. Το memo της Διευθύντριας Ανθρώπινου Δυναμικού...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Οι εργαζόμενοι της Meta το έμαθαν από το… Bloomberg και δεν είναι κάποια δραματική ερμηνεία της αγοράς αλλά η ωμή παραδοχή της ίδιας της εταιρείας. Το memo της Διευθύντριας Ανθρώπινου Δυναμικού, Janelle Gale, στάλθηκε στους υπαλλήλους με μοναδική αφορμή το γεγονός ότι τα σχέδια για 8.000 απολύσεις στις 20 Μαΐου είχαν ήδη διαρρεύσει στον Τύπο. Χωρίς το δημοσίευμα του Reuters, κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς θα ενημερώνονταν οι άμεσα εμπλεκόμενοι. Αν είσαι επαγγελματίας που κατανοεί πώς λειτουργούν τα μεγέθη, δεν πέφτεις από τα σύννεφα. Σε έναν οργανισμό 80.000 εργαζομένων που απλώνεται σε δεκάδες ζώνες ώρας, η διαρροή μιας τέτοιας πληροφορίας δεν είναι απαραίτητα προϊόν "σατανικού" σχεδιασμού αλλά στατιστική βεβαιότητα. Το πρόβλημα, όμως, είναι πολύ πιο βαθύ από μια απλή διαρροή, γιατί μιλάμε για μια εταιρεία που χτίζει την τεχνολογία του μέλλοντος, η οποία μόνο φέτος σκοπεύει να επενδύσει πάνω από 115 δισεκατομμύρια δολάρια σε υποδομές AI. Μια εταιρία με την δυνατότητα να υπολογίζει δισεκατομμύρια δεδομένα το δευτερόλεπτο, αλλά κανένα ακριβοπληρωμένο στέλεχος δεν είχε την οξυδέρκεια να ρωτήσει: "Τι κάνουμε όταν (όχι αν) διαρρεύσει η είδηση;" Δεν υπήρχε απολύτως κανένα "Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης" για την εσωτερική επικοινωνία και αυτό, επιχειρηματικά, σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: Η σχέση με τον εργαζόμενο και η αξιοπρέπειά του δεν ήταν ποτέ μέρος του Risk Management αλλά αποτελούν απλώς βαρύγδουπες δηλώσεις σε επίσημες παρουσιασεις. Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου, ωστόσο, βρίσκεται στη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε, γιατί στο ίδιο memo, η Gale δηλώνει ότι αποχωρίζονται ανθρώπους που έχουν κάνει "meaningful contributions" (ουσιαστικές συνεισφορές) στην εταιρεία. Αυτή είναι η επιτομή της Εταιρικής Διγλωσσίας γιατί αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν όντως πολύτιμοι, γιατί δεν κρίθηκαν άξιοι να ενημερωθούν πρώτοι; Επίσης όταν η γλώσσα που χρησιμοποιείς για τους ανθρώπους σου έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με την προτεραιότητα που τους δίνεις όταν δεν έχεις άλλη επιλογή, το αφήγημά σου καταρρέει. Εδώ ακριβώς έρχεται η σύνδεση με τη δική μας, καθημερινή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Κύπρο. Η οργή που νιώθεις βλέποντας τέτοιες πρακτικές δεν είναι ούτε παράλογη αλλά ούτε και υπερβολική. Είναι το απολύτως υγιές αντανακλαστικό κάποιου που κατανοεί ότι το Ψυχολογικό Συμβόλαιο στον χώρο εργασίας έχει παραβιαστεί. Στην τοπική ΜμΕ, βέβαια, ο μηχανισμός διαφέρει. Ο εργαζόμενος που μαθαίνει ότι απολύεται από τους ψιθύρους στον διάδρομο ή από το λογιστήριο, δεν είναι θύμα κάποιας Επιχειρησιακής Πολυπλοκότητας, αλλά της προσωπικής δειλίας ενός ιδιοκτήτη που δεν αντέχει τη δύσκολη συζήτηση. Είναι ο ίδιος εργοδότης που στα εταιρικά δείπνα πουλάει "Εταιρική Κουλτούρα" με προπόσεις του τύπου "εδώ είμαστε μια οικογένεια", αλλά μόλις τα νούμερα ζορίσουν, κρύβεται πίσω από το email του ή τον λογιστή του. Οι αιτίες φυσικά είναι διαφορετικές, γιατί στη Meta ο εργαζόμενος έμαθε τα νέα τελευταίος από θεσμική τύφλωση και έλλειψη σχεδιασμού, ενώ στην "ντόπια" επιχέιρηση, τα έμαθε τελευταίος από έλλειψη θάρρους και Management καφενείου. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως είναι απόλυτα ταυτόσημο γιατί ο άνθρωπος που χάνει τη δουλειά του, ο "πολύτιμος" συνεργάτης, ενημερώνεται τελευταίος για τη δική του ζωή. Δεν υπάρχει καμία κομψή λέξη για αυτό γιατί το να κάνεις αναδιάρθρωση για να χρηματοδοτήσεις το μέλλον της επιχείρησής σου είναι στρατηγική, αλλά το να αφήνεις αυτούς που σε βοήθησαν να φτάσεις ως εδώ, να μαθαίνουν τη μοίρα τους από τις ειδήσεις, βαφτίζοντάς τους μάλιστα εκ των υστέρων "πολύτιμους", δεν είναι απλώς κακό PR. Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η επιχείρηση απέτυχε στοιχειωδώς στο πιο βασικό επίπεδο της Ηγεσίας: Τον σεβασμό στην κοινή λογική. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους