Η ανάγνωση 124 σχολίων κάτω από μια ανάρτηση σχετικά με την απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας το 1968 δεν προκαλεί απλώς απογοήτευση· γεννά έναν βαθύ σκεπτικισμό για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ανάγνωση 124 σχολίων κάτω από μια ανάρτηση σχετικά με την απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας το 1968 δεν προκαλεί απλώς απογοήτευση· γεννά έναν βαθύ σκεπτικισμό για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι, νέοι κυρίως, αντιλαμβάνονται –ή μάλλον παραμορφώνουν– ιστορικά γεγονότα και μάλιστα τόσο πρόσφατα. Δεν πρόκειται για ανακρίβειες. Πρόκειται για μια σχεδόν συστηματική στρέβλωση. Γεγονότα που είναι τεκμηριωμένα και, για πολλούς, βιωμένα, εμφανίζονται διαμετρικά ανεστραμμένα. Αιτίες και αποτελέσματα συγχέονται, πρόσωπα φορτώνονται ευθύνες που δεν τους ανήκουν, ενώ κρίσιμες παράμετροι απουσιάζουν πλήρως από τη συζήτηση. Ενδεικτικά: η ρηματική απαίτηση της Τουρκίας για την αποχώρηση της Μεραρχίας –που υπήρξε ο κύριος λόγος– απουσίαζε σχεδόν καθολικά από τα σχόλια. Ουδείς αναφέρθηκε στην προδοτική υποταγή των επίορκων Συνταγματαρχών. Μερικοί ψέλλισαν τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς. Οι περισσότεροι περιορίστηκαν σε απλουστευτικές ή αυθαίρετες εκδοχές: ότι δήθεν η απόφαση υπήρξε επιλογή του Βασιλιά Κωνσταντίνου, του Μακαρίου ή ακόμη και ορισμένων κομμάτων της Κύπρου. Πολλοί, φάνηκε από τα άσχετα σχόλια τους, δεν γνώριζαν πότε και για ποιο λόγο, ποιος, είχε στείλει την Μεραρχία στην Κύπρο. Κι όμως είχαν «άποψη» για τους λόγους που απεμακρύνθει. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η άγνοια. Είναι η βεβαιότητα της άγνοιας. Η ευκολία με την οποία η ημιμάθεια μετατρέπεται σε άποψη και η άποψη σε μένος. Σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία είναι απεριόριστη, η κατανόηση φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο σπάνια. Και εδώ ανακύπτει το ερώτημα: πώς παρεμβαίνει κανείς σε έναν τέτοιο δημόσιο παραλήρημα; Με θυμό, κινδυνεύει να ενισχύσει τον θόρυβο. Με σιωπή, αφήνει το πεδίο ελεύθερο στη στρέβλωση. Ίσως η μόνη διέξοδος να είναι η επίμονη, τεκμηριωμένη και ψύχραιμη επαναφορά των γεγονότων. Όχι ως επίδειξη γνώσης, αλλά ως στοιχειώδης άμυνα απέναντι στη διάλυση της ιστορικής μνήμης. Γράφω την αλήθεια: Ιστορικά, η απόφαση για απόσυρση λήφθηκε από την Χούντα υπό του τελεσιγράφου της Τουρκίας και των πιέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών. (Εξ άλλου μόνο αυτή είχε τον θεσμικό ρόλο για κάτι τέτοιο, έστω κι αν στερείτο δημοκρατικής νομιμότητας). Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως την Μεραρχία στην Κύπρο απέστηλε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Ο Μακάριος δεν ήταν ο εισηγητής της αποχώρησης, αλλά ούτε και προχώρησε σε δημόσια σύγκρουση με την Χούντα, παρά το ότι ο ίδιος δεν την επιθυμούσε. Σε καμία περίπτωση δεν ήθελε -τότε- ανοικτή σύγκρουση με τους δικτάτορες των Αθηνών. Οι μαρτυρίες συνεργατών του είναι καίριες. Κανείς στην κυβερνητική ιεραρχία δεν ήθελε την Κύπρο στρατιωτικά γυμνή μπροστά στην καραδοκούσα Τουρκία. @highlight frends 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους